Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

18 augustus

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 23:31    Onderwerp: 18 augustus Reageer met quote

August 18

1917 Italians launch the 11th Battle of the Isonzo

On this day in 1917, the Italian army launches their 11th battle against Austro-Hungarian troops on the Isonzo River, near Italy’s border with Austria-Hungary.

With its mountainous terrain, the Italian front was the least well-suited of all the fronts of World War I for offensive warfare. Nonetheless, since 1915 the Italian army had launched no fewer than 10 attempts to overwhelm Austro-Hungarian forces, often with superior numbers, along the Isonzo, located in the eastern sector of the front in present-day Slovenia. After several quick initial successes by both sides, battle had settled into a stalemate, as it had on other fronts of the war. Desperate to make headway and please his more powerful allies, Italian Chief of Staff Luigi Cadorna continued to throw his men against the enemy at the Isonzo, where it was deemed essential to stop the Austrian advance over the mountains into Italy.

For this 11th attempt, Cadorna sent 51 divisions of men and 5,200 guns against the Austrian enemy. The Italian advance was impressive, pushing back the Austro-Hungarian line all along the front, with particular gains in the north by the Italian 2nd Army, led by Luigi Capello. In total, the Italians captured five mountain peaks and took over 20,000 Austrian (and some German) prisoners before the offensive ran out of steam and the Austro-Hungarian line eventually held their positions. The Italian attack was halted on September 12; they would make no further attempts on the Isonzo. The Twelfth Battle of the Isonzo—also known as the Battle of Caporetto—in late October 1917 marked a spectacular success for the Central Powers, and almost succeeded in forcing Italy out of the war altogether. With substantial Allied aid, and a new commander in chief, Armando Diaz, replacing Cadorna, Italy continued the fight. By the time World War I ended, in November 1918, half of the entire number of Italian casualties—300,000 out of 600,000—had been incurred along the Isonzo.

http://www.historychannel.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 23:32    Onderwerp: Reageer met quote

Die Nachrichten vom 18. August

1914
Das deutsche Hauptquartier
Ein Sieg im Osten
Vorrücken der Deutschen im Osten
Vom österreichisch-russischen Schauplatz
Zwei frühere österreichische Erzherzöge im bayerischen Heeresdienst
Die belgische Regierung verläßt Brüssel
Eine Äußerung des Admirals v. Knorr
Verlust eines Unterseebootes
"Goeben" und "Breslau"

1915
Kowno gefallen
Zwei weitere Forts von Nowo-Georgiewsk erobert
Die Russen in die Vorstellung von Brest-Litowsk geworfen
Die Londoner City mit Bomben belegt
Der westliche Ring um Brest-Litowsk geschlossen
Der Geburtstag des Kaisers Franz Josef

1916
Einnahme von Florina
Neue feindliche Anstrengungen nördlich der Somme
Erfolge der türkischen Truppen in Galizien

1917
42000 Gefangene an der Ostfront seit 19. Juli

1918
Erneuter Misserfolg der feindlichen Angriffe an der Avre

http://www.stahlgewitter.com/#chronik
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 23:36    Onderwerp: Reageer met quote

Es geschah am August 18....


Heute haben/hätten folgende Teilnehmer des Ersten Weltkrieges Geburtstag......

Ereignisse am heutigen Tag im Jahr...

1914 Vossuq ed Douleh, der persische Aussenminister, tritt zurück.
1915 UB 18 läuft vom Stapel.

http://www.westfront.de/today/today.pl
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 23:37    Onderwerp: Reageer met quote

Events
1 18 Aug 1917 The Eleventh Battle of Isonzo begins

Births
1 18 Aug 1893 Frank Linke-CrawfordAustro-Hungarian Empire
2 18 Aug 1894 Reed ChambersUSA
3 18 Aug 1896 Francois de BoigneFrance
4 18 Aug 1897 Oliver BrysonEngland

Deaths
1 18 Aug 1919 Umberto CalvelloItaly
2 18 Aug 1928 Flavio BaracchiniItaly

Claims
1 18 Aug 1917 Arthur DrinkwaterAustralia #1
2 18 Aug 1917 Geoffrey HooperAustralia #2
3 18 Aug 1917 Godwin BrumowskiAustro-Hungarian Empire u/c #14
4 18 Aug 1917 Josef FriedrichAustro-Hungarian Empire #6
5 18 Aug 1917 Ronald KeirsteadCanada #3
6 18 Aug 1917 Alexander ShookCanada #7
7 18 Aug 1917 Charles BookerEngland #22
8 18 Aug 1917 James McCuddenEngland #8
9 18 Aug 1917 Armand de TurenneFrance #5
10 18 Aug 1917 Georges FlachaireFrance #8
11 18 Aug 1917 Gilbert de GuingandFrance #2
12 18 Aug 1917 Andre HerbelinFrance #4
13 18 Aug 1917 Eduard von DostlerGermany #26
14 18 Aug 1917 Otto KönneckeGermany #6
15 18 Aug 1917 Fritz PütterGermany #2
16 18 Aug 1917 Viktor SchobingerGermany #3
17 18 Aug 1917 Wilhelm SchulzGermany #1
18 18 Aug 1917 Gerald MaxwellScotland #10 #11
19 18 Aug 1917 Clive WarmanUSA #12
20 18 Aug 1918 Claude WilsonCanada #4
21 18 Aug 1918 Douglas DaviesEngland #9 #10
22 18 Aug 1918 Siegfried BüttnerGermany #10 #11
23 18 Aug 1918 Oskar HennrichGermany #9
24 18 Aug 1918 Tom HazellIreland #34
25 18 Aug 1918 Edgar AmmSouth Africa #3
26 18 Aug 1918 Francis GilletUSA #2

Losses
1 18 Aug 1914 Andre DelormeFrancewounded in action
2 18 Aug 1914 Max von MüllerGermanyinjured in crash

http://www.theaerodrome.com/today/todays.cgi
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45631

BerichtGeplaatst: 18 Aug 2006 5:38    Onderwerp: Reageer met quote

Der Weltkrieg am 18. August 1914


Das Hauptquartier

Berlin, 18. Aug.
Die Anwesenheit des Reichskanzlers und des Staatssekretärs des Auswärtigen im kaiserlichen Hauptquartier, über die die hiesigen Blätter Betrachtungen anstellen, ist etwas Selbstverständliches. Es ist im Kriege von siebzig genau so gehandhabt worden; auch da war der Monarch nicht nur von den Spitzen der Militär- und Marineverwaltung, sondern auch von den politischen Staatsleitern umgeben; wem ist nicht die Anwesenheit Bismarcks in Versailles bekannt. Durch diese Vollzähligkeit des Hauptquartiers ist die einheitliche Leitung und das Zusammenarbeiten allen maßgebenden Faktoren der Staatsverwaltung und ganz besonders auch die einheitliche Führung der auswärtigen Politik und des Krieges gesichert. Man darf überhaupt nicht vergessen, daß schon vor Ausbruch des Krieges, in der kritischen Zeit, die engste Fühlung zwischen dem Großen Generalstabe und den Leitern der auswärtigen Politik bestanden hat und daß sie fortbesteht. So unterliegt es keinem Zweifel, daß die gestern in der "Norddeutschen Allgemeinen Zeitung" veröffentlichte Aufforderung der Regierung an Belgien, jetzt, nach der Eroberung von Lüttich, wieder eine neutrale Haltung einzunehmen, nicht etwa nur ein Akt der auswärtigen Politik gewesen ist, sondern daß dabei, wie auch bei der Veröffentlichung dieser Note, der Große Generalstab und das Auswärtige Amt im Einverständnis miteinander gehandelt haben. 2)


Ein Sieg im Osten - Über 3000 Gefangene

Berlin, 18. Aug. (W. B.)
Das Generalkommando des 1. Armeekorps meldet, daß am 17. August bei Stallupönen
ein Gefecht stattfand, bei dem Truppenteile des 1. Armeekorps mit unvergleichlicher Tapferkeit kämpften, so daß der Sieg erfochten wurde. Mehr als dreitausend Gefangene und sechs Maschinengewehre fielen in unsere Hände; viele weitere russische Maschinengewehre, die nicht mitgeführt werden konnten, wurden unbrauchbar gemacht. 2)


Vorrücken der Deutschen im Osten

Berlin, 18. Aug. (W. B.)
Mlawa ist von den deutschen Truppen besetzt worden. (Mlawa liegt 30 Kilometer südöstlich von Soldau an der ostpreußischen Grenze, 120 Kilometer östlich der Weichsel.) 2)


Vom österreichisch-russischen Schauplatz

Wien, 18. Aug. (Priv.-Tel.)
Im Regimentskommandobefehl des Regiments Hoch- und Deutschmeister, der den Tod des Kommandanten Obersten Baron Holzhausen meldet, heißt es: "Den herben Verlust, den unser Regiment durch den Tod seines innigstgeliebten Regimentskommandanten erlitten, werden wir nicht ungerächt lassen, und Offiziere wie Mannschaften schwören bei unserer Regimentsfahne, für das große Opfer eine vielfache Vergeltung zu üben."
Bei Tarnow überschreiten tagtäglich größere und kleinere Abteilungen russischer Deserteure aller Waffengattungen, besonders ukrainische Kosaken, die Grenze und übergeben sich
unseren Truppen. Die Deserteure erzählen, daß die Fahnenflucht im russischen Heere immer größeren Umfang annehme. 2)


Zwei frühere österreichische Erzherzöge im bayerischen Heeresdienst

München, 18. Aug.
Zwei Mitglieder des österreichischen Herrscherhauses, die seinerzeit auf ihren Rang verzichtet, aus der Armee ausgetreten sind und gegenwärtig in München leben, haben sich nach dem "Neuen Pester Journal" in den Landsturm der bayerischen Armee einreihen lassen und ihren Dienst bereits angetreten. Es handelt sich um den früheren Erzherzog Leopold, der den bürgerlichen Namen Leopold Wölfling annahm, und einen Bruder des ermordeten Thronfolgers Franz Ferdinand, der seither den Namen Ferdinand Burg führt. 2)


Die belgische Regierung verläßt Brüssel

Amsterdam, 18. Aug. (Priv.-Tel.)
Der belgische König und seine Familie sind nach dem Schloß in Antwerpen übergesiedelt. Die Übersiedelung der Regierung von Brüssel nach Antwerpen hat begonnen. In der Umgebung von Brüssel wird durch die Bürgerwehr der Stadt die Verteidigung vorbereitet. 2)


Eine Äußerung des Admirals v. Knorr

Berlin, 18. Aug.
Admiral z. D v. Knorr, der an Jahren und Dienstalter älteste Seeoffizier unserer Marine, der schon im Kriege 1870/71 unsere Flotte durch den Sieg bei Havanna zu Ehren brachte, schreibt der "Täglichen Rundschau": Es gilt in diesen Tagen, vor den entscheidenden Zusammenstößen unserer Heere mit dem Feinde an der Westgrenze die drückende Ungeduld in eigener Brust mit würdiger Ruhe und festem Vertrauen auf den endlichen Sieg unserer gerechten Sache zu dämpfen: wie für die Unternehmungen zu Lande, so auch für die auf den Meeren. Die englische Flotte wird, wenn die englische sogenannte Expeditionsarmee unter ihrem Schutze auf französischem Boden gelandet worden ist, wohl nicht lange zögern, an der deutschen Nordseeküste zu erscheinen. Damit ist erst der Beginn für die Unternehmungen auf dem Wasser gegeben. Das deutsche Volk mag sich aber dessen versichert halten, daß deutsche Tatkraft und Opferfreudigkeit Herz und Seele unserer Schiffsbesatzung erfüllen, daß sie, auch erdrückender Übermacht gegenüber, immer und überall ihre Schuldigkeit tun und zu sterben wissen wird. Darum: Aufgeschaut und Gott vertraut!" 2)



"U 15"
"U 15"
Verlust eines Unterseebootes

Berlin, 18. Aug. (Priv.-Tel.)
Amtlich wird bekannt gegeben: Von einer Fahrt mehrerer Unterseeboote nach der
englischen Küste ist das Boot "U 15" bisher nicht zurückgekehrt. Englischen Zeitungsnachrichten zufolge soll "U 15" im Kampf mit englischen Streitkräften vernichtet worden sein. Ob und welche Verluste diese hierbei erlitten haben, ist nicht zu ersehen.

Berlin, 18. Aug., 12.45 N. (Priv.-Tel.)
Das Unterseeboot "U 15" ist, wie amtlich bekanntgegeben wird, bei einer kühnen Fahrt an die englische Küste, die es gemeinsam mit mehreren anderen Unterseebooten unternahm, aller Wahrscheinlichkeit nach vernichtet worden. Nach englischen Zeitungen soll ein Kampf mit englischen Streitkräften stattgefunden haben, und der englische Marineminister Churchill hat sogar die Stadt Birmingham beglückwünscht, daß ein Kreuzer ihres Namens den Sieg über unser kleines Unterseeboot errungen und es zum Sinken gebracht habe. Wir beklagen den Verlust von vielleicht 20 tapferen und opfermutigen Seeleuten, aber einen Anlaß zum Pessimismus gibt diese Meldung nicht. Wer siegen will, muß auch bereit sein, Opfer zu bringen, und daß dieser Geist in unsrer Marine herrscht, hat auch dieser neue Vorstoß bewiesen. Kein englisches Schiff hat sich bisher in deutschen Gewässern gezeigt, während jetzt die zweite Meldung einer Aktion deutscher Fahrzeuge in englischen Gewässern kommt. Das kann das Vertrauen zur Führung unserer Marine stärken. Neben den Verlusten an Menschenleben hat uns dieses Auftreten der Unterseebootflottille auch Materialschaden gebracht. Natürlich wird man alles tun, diesen möglichst rasch wieder auszugleichen und, wie wir hören, sind eine große Anzahl neuer Torpedoboote und Unterseeboote auf den schnell bauenden deutschen Werften in Auftrag gegeben worden. In den letzten Tagen sind auch schon drei neue, eben fertig gestellte Unterseeboote zu den bereits beim Ausbruch des Krieges vorhandenen hinzugetreten und weitere werden folgen. 2)


"Goeben" und "Breslau"

Berlin, 18. Aug. (Priv.-Tel.)
Nicht nur in englischen, sondern auch in italienischen Blättern finden wir die Meldungen daß die "Goeben" und "Breslau" havariert in Pola eingelaufen seien. Auch diese Meldung dürfte, wie so viele Falschmeldungen der letzten Tage, auf englische Ausstreuungen zurückzuführen sein. Das "Tageblatt" bemerkt dazu: Zu unserer Freude sind wir in der Lage, versichern zu können, daß die "Goeben" und "Breslau" vollkommen unbeschädigt sind. 2)

Der 1. Weltkrieg im August 1914
www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45631

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2009 15:58    Onderwerp: Reageer met quote

In Houtem en omgeving werd op dinsdag 18 augustus 1914 zwaar slag geleverd. Vele gesneuvelden liggen nog begraven op het soldatenkerkhof in de Wijngaardenstraat.

Het 22ste linieregiment verloor in Houtem 1.250 van zijn 2.400 manschappen. 553 soldaten, 17 officieren en 15 onderofficieren sneuvelden.

Stille getuigen van de gebrachte offers tijdens deze veldslag zijn het krijgskerkhof aan de Wijngaardenstraat, het oorlogsmonument aan de Oplinterse Poort in Tienen en het vaandel van het 22ste linieregiment dat de naam "Sint-Margriete-Houtem" draagt.

http://www.marcellogist.be/home/herdenkingstoespraak-slag-bij-houtem-grimde.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 19:53    Onderwerp: Reageer met quote

In oorlogsnood. Virginie Lovelings dagboek 1914-1918

Dinsdag 18 Augustus. 's avonds omstreeks 8 uur.
Het nieuws loopt als een vuur over de menigte langs de lanen, op de pleinen en in de straten, dat meer dan duizend vluchtelingen van de kanten van Aerschot en Thienen aan het Zuidstation toegekomen zijn.

http://www.kantl.be/ctb/pub/loveling/html/d_1914-08-18.htm#d_1914-08-18entry1
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 19:58    Onderwerp: Reageer met quote

Letter to Hazel

Date: 18 August 1914
Author: Cecil Malthus

http://christchurchcitylibraries.com/Heritage/Digitised/WarsandConflicts/WorldWarI/Malthus/Malthus-1914-08-18-p01.asp
Goed leesbare originele brief. Ook te downloaden in pdf.

Cecil Malthus : World War I papers [letters, telegrams, documents]
Timaru-born Cecil Malthus wrote two books about his war-time experiences. Born in 1890, he spent three years in service in the 1st Canterbury Battalion from 1914. The Canterbury College modern languages professor first published ANZAC : A retrospect in 1965. In the foreword of the book he wrote:

“I offer nothing but the truth for those who want to know what the war was like for the average man. Readers can believe that whatever I relate of my own experience is very nearly the same as what happened to their own uncle or grandfather.”

A collection of Malthus’ letters has been digitised and made available online by Christchurch City Libraries. The letters are penned to his future wife, Hazel Watters. Malthus died on 25 July 1976.

This collection of letters and documents dates from April 1914 to his discharge in April 1917. The collection is not complete, and portions of some letters are missing. The letters follow Malthus’ progress from training in New Zealand to his experiences throughout the war, including time in Egypt preparing for Gallipoli, and his time in France. Malthus was injured in September 1916 and returned to New Zealand in March 1917.

http://christchurchcitylibraries.com/Heritage/Digitised/WarsandConflicts/WorldWarI/Malthus/

_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:00    Onderwerp: Reageer met quote

On This Day - 18 August 1914

Western Front
Belgium: Germans occupy Tirlemont.
Lorraine: French advance and cut line between Metz and Strasbourg at Saarburg.

Eastern Front
Galicia: Russian invasion from the east under Brusilov and Russki begun.

Southern Front
Austrians defeated at Shabats.

http://www.firstworldwar.com/onthisday/1914_08_18.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:11    Onderwerp: Reageer met quote

THE LONDON GAZETTE, 18 AUGUST, 1914.

The undermentioned members of the Inns of Court Officers Training Corps to be
Second Lieutenants. Dated 15th August, 1914: —

INFANTRY.
A. M. Grieve.
L. H. Willett.
M. D. Wilson.
W. L. J. Nicholas.
J. A. Brewster.
J. C. Stollery.
S. H. Lewis.
J. H. Stokes.
G. Y. Gross.
L. P. Waghorn.
A. D. Dampier.
H. A. Poland.
H. R. Stables,
G. Cave. (...)

http://www.london-gazette.co.uk/issues/28873/pages/6504/page.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:14    Onderwerp: Reageer met quote

Wilhelm II's War Speeches

Speech of Wilhelm II to the Guards at Potsdam, August 18, 1914

Former generations as well as those who stand here today have often seen the soldiers of the First Guard Regiment and My Guards at this place. We were brought together then by an oath of allegiance which we swore before God. Today all have gathered to pray for the triumph of our weapons, for now that oath must be proved to the last drop of blood. The sword, which I have left in its scabbard for decades, shall decide.

I expect My First Guard Regiment on Foot and My Guards to add a new page of fame to their glorious history. The celebration today finds us confident in God in the Highest and remembering the glorious days of Leuthen, Chlum, and St. Privat. Our ancient fame is an appeal to the German people and their sword. And the entire German nation to the last man has grasped the sword. And so I draw the sword which with the help of God I have kept in its scabbard for decades.

[At this point the Kaiser drew his sword from its scabbard and held it high above his head.]

The sword is drawn, and I cannot sheathe it again without victory and honor. All of you shall and will see to it that only in honor is it returned to the scabbard. You are my guaranty that I can dictate peace to my enemies. Up and at the enemy! Down with the enemies of Brandenburg! Three cheers for our army!

http://wwi.lib.byu.edu/index.php/Wilhelm_II's_War_Speeches
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:17    Onderwerp: Reageer met quote

The Canadian Internment Camp Photographs of Sergeant William Buck

We do not really know much about William Dalton Buck. He was born on the Isle of Wight, in the county of Southampton, England on 12 December 1859. At the age of 18, on 27 January 1878, he married Augusta Emma Jesse, aged 21. Together they raised a large family of ten children. The man who became his father-in-law, William Henry Jesse, was a master tailor. Buck's father, also a William Henry, was a tailor too. In civilian life, young William worked as a plumber and builder enjoyed painting seascapes and developed quite a local reputation in the Southampton region on the music hall circuit as a comedian and singer. Around 1911-1912 he emigrated to Canada with his wife and most of their children. His eldest son, another William Dalton, paid for the family's tickets but himself remained in Southampton for the rest of his life. Sometime after the First World War broke out, on 4 August 1914, Buck became a Sergeant with the 103rd Regiment (Calgary Rifles). By then he was 57, far too old to go overseas but intent on serving His King and Country. By the time the "Great War For Civilization" ended, on 11 November 1918, Buck was 61. He died four years later and is buried in Southampton. His wife, reportedly a robust and resourceful woman, lived in Calgary until 1950 when she died, aged 93.

This is about all we have learned about the life of the man who enters this account as a soldier and as one of the very few witnesses who left behind an almost-unique photographic record of a Canadian concentration camp during the First World War. The camp was located in what was to become Banff National Park, the "jewel in the crown" of Canada's national-parks system. [1]

Canada's first national internment operations were authorized by Order in Council (PC 2721), dated 28 October 1914, which provided for the registration and. in certain cases, for the imprisonment of persons deemed to be of "enemy nationality." Major-General Sir William Dillon Otter was appointed Director of Internment Operations, which continued until June 1920. In total, 24 internment camps were established, housing 8,579 internees, mostly young men but also including 81 women and 156 children, the latter imprisoned at camps set up in Vernon, British Columbia and Spirit Lake, Quebec. Although 3,138 of the men were classed as genuine prisoners of war by General Otter, that is "captured in arms" or "belonging to enemy reserves," the majority of the internees in his charge were civilians, of whom 6,954 individuals were described as "Austro-Hungarians." Most of the latter were, in fact, Ukrainians from Galicia and Bukovyna, territories then part of the Austro-Hungarian Empire. Among the internees were even some naturalized British subjects and Canadian-born children.

All prisoners faced indignities and losses. Their valuables and properties were confiscated. Some of that wealth was never returned. Categorized as "second class" prisoners, the Ukrainians, and other eastern Europeans caught up in these internment operations, were transported to Canada's frontier hinterlands, where they were forced to work on various heavy labour projects such as road building, clearing land, and drainage projects, often under very difficult conditions. Ironically, even though the British Foreign Office had, early in 1915, twice instructed Ottawa to accord "preferential treatment" to "Ruthenians" (Ukrainians), who were deemed to be "friendly aliens," their lot did not improve. [2]

And even if many of the so-called "Austrians" who had been interned were paroled during 1916 and 1917 to help cope with the war economy's acute labour shortage, they and their kind were subjected to additional discrimination by passage of The War Time Elections Act, on 15 September 1917. This legislation effectively disenfranchised most Ukrainians in Canada, a measure so patently unjust that it was decried as "a national humiliation" by a Canadian editorialist. He opined that the injustice being done to these "hitherto naturalized Canadians" would have to be atoned for "sooner or later". [3]

No evidence of any disloyalty on the part of the organized Ukrainian Canadian community was ever uncovered. That these measures had a desultory impact on Ukrainian Canadian society, from which it would take the connnunity many decades to recover, is only gradually being appreciated. Certainly outside observers were aware of the damage done. For example, operatives for the American Office of Strategic Services, reporting on Ukrainian activities in Canada during the Second World War, observed that "Ukrainian-Canadians are still under a handicap resulting from their experiences in the First World War." [4] Even earlier an RCMP report on the 8th national convention of the Ukrainian National Federation noted that many of the community's leaders remained "in fear of the barbed wire fence." [5]

Sergeant Buck's experiences were not limited to the internees at the Cave & Basin or the Castle Mountain camps. He also met prisoners from other parts of Canada. The first permanent internment camp, housing mostly German and Austrian POWs, along with a small number of civilian "enemy aliens," had been established at Fort Henry, near Kingston, Ontario, on 18 August 1914. [6] Some of the men Buck was charged with guarding, first in Alberta, and later at the Kapuskasing camp in north-central Ontario, started off as prisoners in Fort Henry. It was in Alberta, however, that Buck played his most particular and distinct role.

ENDNOTES
[1] For another photo-album showing conditions in a Canadian concentration camp see Bohdan S. Kordan and P. Mehiycky, eds, In the Shadow of the Rockies: Diary of the Castle Mountain Internment Camp, 1915-1917 (Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies, 1991). For internees' reminiscences see Phillip Yasnowskyj, "Internment," in Harry Piniuta, ed, Land of Pain, Land of Promise (Saskatoon: Western Producer Prairie Books, 1978) and N. Sakaliuk, "An Internee Remembers," in Lubomyr Luciuk, Ukrainians In The Making: Their Kingston Story (Kingston: The Limestone Press, 1980). Canada's first national internment operations have been well-described in several essays and studies. See, for example, Mark Minenko, "Without Just Cause," in Lubomyr Luciuk and Stella Hryniuk, eds, Canada's Ukrainians: Negotiating An Identity (Toronto: University of Toronto Press, 1991); Frances Swyripa and John Herd Thompson, eds, Loyalties in Conflict: Ukrainians in Canada During the Great War (Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies, 1983); Peter Melnycky, "Badly Treated in Every Way: The internment of Ukrainians in Quebec During the First World War," in Alexander Biega and Myroslav Diakowsky, eds, The Ukrainian Experience in Quebec (Toronto: Basilian Press, 1994); V. J. Kaye, Ukrainian Canadians in Canada's Wars, (Toronto: Ukrainian Canadian Research Foundation, 1983); Donald H. Avery, Reluctant Host: Canada's Response to Immigrant Workers, 1896-1994 (Toronto: McClelland & Stewart, 1995); Orest Martynowych, Ukrainians in Canada: The Formative Years, 1891-1924 (Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies Press, 1991) and Bill Walser, Park Prisoners: The Untold Story of Western Canada's National Parks, 1914-1946 (Saskatoon: Fifth House Ltd., 1995). While neither assigning guilt nor calling for redress for the injustices done to those needlessly imprisoned during Canada's first national internment operations, or subsequently, Professor Waiser's epilogue did underscore the little-appreciated fact that some of our most treasured national parks were, "for thousands of men," places of "confinement, isolation, and toil." As for his call that "some recognition-if only the plaquing of a site or structure-is long overdue" that task had already been accomplished by the time his book was released. A statue and plaque commemorating the Castle Mountain internees was unveiled on 12 August 1995, by the Ukrainian Canadian Civil Liberties Association, and three trilingual panels describing the internment operations were placed at the Cave & Basin internment camp site on 1 June 1996, again on the initiative of UCCLA and its supporters.
[2] See Foreign Office 383/1, No. 6333, "Treatment of Austro-Hungarian friends in Canada," for a copy of a telegram from the Governor General of Canada to the Secretary of State for the Colonies (received at the Colonial Office, 10:33 pm on 13 January 1915), which notes that the Canadian government "is qwte disposed to discriminate between various classes of Austro-Hungarian subjects" but wished to be "furnished with [a] detailed statement of various classes of Hungarian subjects hostile to Austro-Hungarian rule." Minutes on the file cover note: "As far as I am aware the following nationalities would probably come under this heading: - Czechs, Croats, Italians (from Trieste and the Trentino), Poles, Romanians, Ruthenes, Slovaks, Slovenes." A telegraphed reply was sent from London to the Governor General of Canada on 1 February 1915, at 3:20 pm. See FO 383/1, No 13464. Both files can be found in the Public Records Office, Kew Gardens, London, England. At about the same time, the American Consul General in Montreal, William Harrison Bradley, reported to the Honorable Secretary of State, in Washington, ["Situation of Austro-Hungarians, Germans and Turks,"] that the Canadian Prime Minister, Sir Robert L. Borden, had expressed the wish that "these unfortunate people, who were brought here to do development work in this new country should not suffer from events transpiring in Europe over which they had no control." On 22 February 1916, John Porter, the American Consul General in Ottawa, informed Washington that the last Dominion Census, taken in June 1911, had identified 39,577 Germans, 121,430 Austro-Hungarians, 1,666 Bulgarians and 4,768 Turks and Syrians in Canada. Of those, 23,283 Germans, 60,949 Austro-Hungarians, 72 Bulgarians and 1,889 Turks and Syrians were naturalized British subjects. After June 1911, Porter noted, up until 31 January 1916, a further 16,714 Germans, 67,817 Austro-Hungarians, 12,914 Bulgarians and 1,511 Turks have immigrated into Canada. How many had left since the outbreak of the war was not known but he did report that 1,474 Germans, 4,909 Austro-Hungarians, 45 Bulgarians, 145 Turks and one "unclassified" person had been interned. Referring specifically to the situation in Banff, on 25 May 1916, Harold D. Clum, of the American Consulate in Calgary, reported to Washington, ["Visit to Internment Camp at Banff, Alberta,"] that there were 2 Germans and 427 "Austrian subjects" housed at a camp found near the base of Sulphur Mountain, "comprising Ukrainians, Italians, Poles, Hungarians, Russians, Serbs, Romanians, Croatians and Bulgarians," housed in four wooden bunk houses. They were to be moved soon to tents at the base of Castle Mountain. More prisoners were imported to Banff, or sent on to Spirit Lake in Quebec, in November of that year, when two of the camps in British Columbia, at Otter and Field, were closed, as duly reported by the American Consulate General in Vancouver, 16 November 1916. [US State Department Archives, Washington, D.C., USA].
[3] See the editorial commentary in The Daily British Whig, Kingston, Ontario, 8 September 1917. Cited on page 25 in Lubomyr Luciuk, A Time For Atonement: Canada's First National Internment Operations and the Ukrainian Canadians, 1914-1290 (Kingston: The Limestone Press, 1988). The full quotation reads, "It is very probable that if this proposal [War Time Elections Act, 1917] becomes law the `alleged' foreigners and hitherto `naturalized' Canadians will bear their reproach meekly, but they will have sown in their hearts the seeds of a bitterness that can never be extirpated. The man whose honor has been mistrusted, and who has been singled out for national humiliation, will remember it sooner or later it will have to be atoned for."
[4] See Document 39 in Bohdan S. Kordan and Lubomyr Y. Luciuk, eds, A Delicate and Difficult Question: Documents in the History of Ukrainians in Canada 1899-1962, [Kingston: The Limestone Press, 1986), page 125.
[5] See RCMP "Report re: 8th National Convention of Ukrainian National Federation of Canada and Affiliated Societies," August 25-31, 1941, NAC Manuscript Group 30, E350, File 14.
[6] Concerted efforts by the Ukrainian Canadian community to commemorate Canada's first national internment operations began with the unveiling and consecration on 4 August 1994 of a trilingual plaque at Fort Henry, near Kingston, Ontario. Since then plaques and/or statues have been installed at the Castle Mountain internment camp in Banff National Park (12 August 1995); in Kapuskasing, Ontario (14 October 1995 and 2 July 1996); at the Cave & Basin site in Banff National Park (1 June 1996) and in Jasper National Park (12 October 1996). Working with local community groups and supporters UCCLA plans to place plaques in Spirit Lake (La Ferme), Quebec; in Manitoba at the site of the Winnipeg receiving station and Brandon internment camp and in Nanaimo and Vernon, British Columbia. A description of the Fort Henry event is found in John B. Gregorovich, ed, Commemorating An Injustice: Fort Henry and Ukrainian Canadians as "enemy aliens" during the First World War (Kingston: Kashtan Press, 1994). For more on the Ukrainian Canadian commumty's campaign to secure acknowledgement and redress see Lubomyr Luciuk, ed, Righting An Injustice: The Debate Over Redress For Canada's First National Internment Operations (Toronto: Justinian Press, 1994) and Bohdan S. Kordan, "Righting Historical Wrongs: Internment, Acknowledgement and Redress," (Saskatoon: Saskatchewan Provincial Council, Ukrainian Canadian Congress, 1993). For a precise statement on Ukrainian Canadian claims see the Ukrainian Canadian Restitution Proposal, circulated by UCCLA to the media and every Canadian MP and Senator on 11 November 1994. Providing a visual interpretation of the internment operations is a documentary fihn entitled, Freedom Had A Price, by Montreal-film maker, Yurij Luhovy.


Lees én kijk vooral verder, FEW'ers! http://www.infoukes.com/history/internment/booklet03/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:19    Onderwerp: Reageer met quote

The First Moves on the Western Front, Aug.03-19.1914

AUGUST 18

The Belgian Front.
==The entire German right wing is advancing into Belgium - Kluck’s 1st Army reaches the east bank of the River Gette and attempts to cut the Belgian Army off from Antwerp, to Aug.19 - King Albert reluctantly orders the Belgian Army to retreat from the Gette River line to Antwerp, away from French and British forces; Belgian headquarters falls back from Louvain to Malines - fierce rear-guard actions are fought at Tirlemont, Grimde and Hautem

The Far Northwestern Front.
==On the Allied extreme left, Joffre orders French reserve forces to form a screen between Maubeuge and Dunkirk

The Northwestern and Central Fronts.
==Joffre’s Order No. 13 to the French 3rd, 4th, and 5th Armies to prepare for the main offensive against the German center [800.AM] - Lanrezac ignores the order and marches the French 5th Army northward toward the Sambre

The Central Front.
==German 5th Army reaches the eastern edge of the Ardennes forest

Lorraine.
==Rapid French advances in Lorraine: Castelnau’s 2nd Army takes Dieuze and Dubail’s 1st Army takes Sarrebourg
==After two days of squabbling with OHL, Rupprecht decides on his own authority to launch a German counter-offensive in Lorraine, dropping plans to trap the French right [afternoon]

http://cnparm.home.texas.net/Wars/Marne/Marne02.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:29    Onderwerp: Reageer met quote

The Straits Times, 18 August 1915

http://newspapers.nl.sg/Digitised/Issue/straitstimes19150818.aspx
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:31    Onderwerp: Reageer met quote

British machine gun tactics on the Western Front 1915–18
Paul Cornish

Few aspects of the history of the First World War are so hedged about with myth and misconception as the use of machine guns, particularly their employment by British and Empire forces. The popular image of the British High Command as being so removed from the realities of the war as to be dismissive of the need for machine gunnery, while eager to send men to their deaths at the hands of expert German machine gunners, is a pervasive one. It is also very far from the truth. The question of military attitudes to the procurement and issue of Vickers guns has long been a subject of controversy, the origins of which lie largely in the very subjective opinions advanced in various political and military memoirs published in the 1930s. The question has since been discussed at such length and in so many publications as to permit any interested person to discover the true state of affairs. Consequently, this article will concentrate on a subject that receives generally rather less attention from historians: namely, developments in the tactical deployment of the Vickers gun on the Western Front.

In common with the other combatant powers, Britain entered the war with no experience of the use of machine guns in a major European conflict. The only employment of such weapons by British forces had occurred in colonial wars. They had proved very successful against attacking hordes of Dervishes and Matabeles; rather less so against dispersed bodies of Boers armed with Mauser rifles. For an example of the use of machine guns in a non-colonial context, tacticians and military thinkers looked to the Russo-Japanese war of 1904–5. They took good note of the achievements of machine guns (Maxims for the Russians; the Hotchkiss in Japanese hands) in a defensive role, although they appear to have taken little notice of some successes which were scored in the supporting of attacks. Consequently, in all armies the machine gun was seen as little more than a useful supplement to infantry firepower. They were characterized in the British army as 'a weapon of opportunity'. It should of course be remembered that at this time a great premium was set upon the impressive rate of accurate rifle fire that Britain's highly trained regular infantrymen were able to deliver.

It was the Imperial German Army that had developed the most advanced ideas on the use of machine guns by 1914. The key to their superiority in the field lay not so much in the scale on which machine guns were issued, but in the way in which they were organized. Unlike the British Army, where machine guns were an organic part of each battalion, the German Army had machine gun companies attached to each of its three-battalion regiments. Machine guns could therefore be dispersed among the constituent battalions of the regiment, or concentrated – according to tactical requirements. In addition, independent machine gun detachments were available to corps commanders. Moreover, the vast reservist-based nature of the German Army made intensive and specialized rifle training on the British pattern an impossibility. Instead, the Germans fostered the concept of machine gunners as an elite body, making machine gun marksmanship competitions part of their training. This marksmanship was enhanced by the ready availability of optical sights for German machine guns. The expertise of the Maschine-Gewehr Scharfschützen was not seriously challenged for the first eighteen months of the war.

Nevertheless, the British Army had long contained a cadre of officers who had far-reaching ideas about the potentialities of the machine-gun. Two of these, Maj. C. d'A. B. S. Baker-Carr and Capt. G. M. Lindsay were to play a major role in the institution of specialized training for machine-gunners. Their influence began to make itself felt as early as December 1914, when Baker-Carr was appointed Commandant of the newly formed BEF Machine Gun School at St Omer. Lindsay joined the instructional staff in March 1915. Between them, they composed a memorandum in which they proposed the creation of an independent corps of machine gunners ‘whose personnel would be composed of selected men whose training would be complete and uniform and whose employment in battle would not be at the whim of a commanding officer, enthusiastic perhaps, but hopelessly inexperienced in the first principles of machine gun tactics'.

That such a radical suggestion, coming from relatively junior officers, should be given consideration was, perhaps, due to the fact that the deployment of machine guns in the field had already begun to evolve in response to the harsh imperatives of trench warfare. It was soon found necessary to group machine-guns in action, rather than parcel them out two (four after February 1915) to a battalion, as the official table of organization suggested. In August 1915 machine guns were grouped together at brigade level. This move was a recognition of the advantages of concentrating machine guns, and of the differing capabilities of the ‘medium' machine gun (Vickers) and the light machine gun (Lewis). It was this de-facto separation of the Vickers gunners from other infantrymen which proved to be the major step towards the creation of the Machine Gun Corps, which took place in October 1915. Henceforward each of the three brigades in a division was to have a Machine Gun Corps company of 16 Vickers guns attached. The guns of these companies were organized into four sections, each with four guns.

The organization of this new corps was not actually completed until the spring of the following year, and involved no little heartache for the infantry, who perceived themselves to be losing control of a substantial part of their firepower. It did however signal the beginning of the end of German dominance in machine gunnery. Not only did the creation of the Machine Gun Corps offer the British army increased flexibility in the deployment of its machine guns; it also speeded the pace of tactical innovation.

With the excellent Vickers gun being made available in ever increasing numbers, the Machine Gun Corps began to develop tactics that would maximize its effectiveness. As I have mentioned above, the usefulness of the machine-gun in repelling frontal attacks was recognized in all armies; its potential utility for the attacking troops themselves was less well understood. This was of fundamental significance, for the strategic situation generally obliged the British Expeditionary Force to be on the offensive. On no occasion was this point more brutally driven home than on 1 July 1916. The first day of the battle of the Somme was notable for the dreadful casualties inflicted on the advancing British by German machine gunners. The latter, as soon as the horrendous preparatory bombardment lifted, raced from their dugouts and were able to set up their guns before the first waves of attackers had crossed no-man's land. In many places, where their emplacements had been destroyed, they boldly took up positions in advance of their own front line, the better to conduct the slaughter. In many ways the first day of the Somme marked the zenith of the machine gun's use as a direct-fire defensive weapon.

By contrast, little thought had been given by the British to any specific role for machine guns in supporting the attack, other than sending Vickers teams along with the attacking waves of infantry, with the hope that they would help consolidate any positions captured. On this, and indeed many other occasions during the battle of the Somme, machine gunners suffered disproportionately high casualties from being expected to accompany attacking infantry. However, even as these doleful events were occurring, more enlightened commanders, prompted by Machine Gun Corps officers, were beginning to use their machine guns in a far more enterprising manner.

A case in point was the intelligent use of machine guns in the assault on Delville Wood by 5th Division, on 27 July 1916. The gun teams of 99th Machine Gun Company were not sent forward with the first wave of the attack, but moved up with a supporting battalion (1st Royal Berks). Infantrymen were seconded to the Machine gunners to carry ammunition and water, enabling a reserve of trained gunners to be maintained. In addition, each gun team was accompanied by at least one selected rifleman, to protect it against enemy snipers. Once the far edge of the wood had been reached, the machine gunners assisted in repelling the inevitable German counter-attacks. A historian of one of the infantry battalions involved notes that they had ‘a pleasant time dealing with counter-attacks from the front. The field of fire was good, and they very quickly dealt with all the attempts to push us back'. At nightfall the infantry, with the exception of 400 men with 12 Lewis Guns, were withdrawn, whereupon responsibility for defence of the wood devolved largely upon the Machine Gun Company. In the course of the action the Brigade suffered only 25 per cent of the casualties it had expected. The precious Vickers teams had not been hazarded needlessly in the first wave of the attack, and were therefore able to play a leading role in breaking-up the enemy counter-attacks.

The Somme battle also witnessed increasing use of indirect fire. This tactic had already been employed on a limited scale during 1915, both in the British and Canadian Expeditionary Forces. To conduct such fire the proposed target would be located on a map, and the position of the machine gun relative to it would be determined with ruler and protractor. Calculations, using a graph or slide-rule, would then be made to determine the gun's potential cone of fire and the trajectory of its bullets (an important consideration if firing over the head of friendly troops). A clinometer would be employed to set the gun to the correct elevation, after which a stop on the tripod would be put in place to prevent the weapon from being depressed beyond the lowest point commensurate with the safety of intervening friendly troops.

Finally it was necessary to ensure that the gun was firmly emplaced (generally by placing sandbags on the tripod legs) and unable to sink into the ground. Fire from the flank was preferred to overhead fire, due to the obvious risks of the latter to friendly troops. When overhead fire was carried out, it was usual to ensure that the guns used had relatively new barrels (those with less than 8,000 rounds fired), in order to achieve a tight ‘beaten zone'. Aiming posts would be driven into the ground enabling the gunner to change swiftly between different pre-selected target areas. Such changes would be made either in conformity with a timetable, or in response to pre-arranged S. O. S. signals from the infantry. Incidentally, it was also necessary for the infantry to be trained to operate under the cover of such fire – the sensation of friendly bullets apparently skimming their heads was not initially found to be an agreeable one.

The historian of the 6th Australian Machine Gun Company records that, after being initially dubious about the concept of indirect fire, they ‘developed the practice with such precision and confidence that, some months later, the whole of the company's guns were grouped in batteries, firing creeping and SOS barrages, and switching fire on to given targets at the sign of SOS or the receipt of a telephone message – a proceeding which heartened the attacking infantry and earned their cordial appreciation'.

An early use of such fire in the Somme battle occurred on 14 July, when 27th Machine Gun Company provided vital support for 27th Brigade in the capture of the village of Longueval. They achieved this by means of indirect, overhead fire; with the guns being sited one and a half miles away, outside Montauban.

On 24 August one of the most celebrated machine gun actions of all time took place nearby. This was the famous barrage fired by 100th Machine Gun Company in support of the capture of High Wood. With the assistance of two companies of infantry to do the fetching and carrying, rapid fire (officially laid down as 250–300 rounds per minute) by 10 guns was maintained continuously for twelve hours. At the end of this period they had fired 900,750 rounds. Their target was the area behind the crest-line on which High Wood stands, through which German infantry attempting to counter-attack had to pass. According to a German prisoner, the effect of the machine-gun fire was ‘annihilating'. This barrage was of course rather out of the ordinary, both in terms of its duration and in the lavish expenditure of ammunition. Nevertheless, along with the preceding examples, it shows that by the late summer of 1916 the use of machine guns in the British army was showing signs of increasing sophistication.

The two remaining years of the war saw a continuation of this process, with the techniques of barrage fire being developed to a high degree. It was employed with increasing regularity in both direct and indirect contexts, and in attack and defence. Incidentally the Germans made no use of barrages until late 1917, and then never on the same scale as the British. The effectiveness of British and Empire machine gunnery was further augmented by an increase in the number of guns available. By the spring of 1917 the scale of issue per division was raised from 48 to 64 by the addition of an extra Machine Gun Corps company attached directly to divisional headquarters.

By the opening of the Third Battle of Ypres in July 1917, barrages and other forms of supporting fire had become the largest part of the machine gunner's task. In a typical attack, a division would deploy 16 Vickers Guns with the advancing infantry, while 48 were reserved for barrages and SOS fire. The terrible mud of the Ypres salient gave added importance to machine guns, as it greatly hampered any field artillery that attempted to move forward to support advances. The increasing complexity of operational planning at this time had an important result for the development of machine gun tactics. It became abundantly clear to GHQ that the organization of divisional machine gunners into five companies was a hindrance to the flexible deployment of the machine guns. As a consequence, during the first two months of 1918, a new organization was introduced, which grouped the divisional machine gunners together in a battalion, under a single commander. From March 1918 the machine gun firepower of each Division assumed even greater importance, as manpower shortages resulted in the trimming of brigades from four battalions to three.

It was at precisely this juncture that the Machine Gun Corps was obliged to show what its firepower could achieve in a defensive context, as a series of massive German offensives burst upon the BEF. Lt. Col. Hutchison (the instigator of the 1,000,000 round barrage at High Wood and the great propagandist of the Machine Gun Corps), claims that the inability of 3rd and 5th Armies to hold off the German attack of 21 March was at least partially due to shortcomings in machine-gun planning. Apparently there had been a failure to implement the new battalion organization of divisional machine guns. Moreover, emplacements, ammunition supplies and fire-plans all proved inadequate. On 1st Army's front however, machine guns certainly proved their value.

One of the examples of machine guns in defence taught, to pupils at the Machine Gun Training Centre at Grantham, was an action fought north of Arras on 28 March 1918. Here the 56th Division was obliged to face the German Mars offensive. Well sited machine guns, working to a complicated plan, with interlocking fields of fire and supplemented by fire from the guns of neighbouring divisions, played a major role in stopping an attack by greatly superior German forces. The training notes are at pains to point out that the only significant enemy lodgement in the British lines was gained in an area that was protected by its topography from being swept by Vickers fire. In other areas, particularly the village of Gavrelle, very heavy casualties were meted out to the attackers. One captured German officer claimed that the machine guns had accounted for 12 officers of one regiment and 24 in another.

By the summer of 1918, the British, Canadian and Australian forces had mastered the techniques of both offensive and defensive machine gunnery. The great allied offensives of the final hundred days of the war were to set new challenges, however, bringing, as they did, a return to open warfare. Machine gunners had to keep pace with the advancing infantry. Generally this was done with the aid of mule-drawn limbers or pack-mules, with manhandling frequently necessary in the last resort. Various attempts were made to increase the mobility of Machine Gun Corps units. During the battle of Amiens on 8 August there was a (somewhat unsuccessful) experiment with the transportation of machine gunners into action in obsolete tanks. In the same battle the Canadians deployed their ‘Independent Force', consisting of two Motor Machine Gun Brigades (with lorry-borne guns), heavy trench mortars on lorries and the Corp's cyclists. These efforts unfortunately failed to provide a complete answer to the conundrum of how to bring the guns swiftly into action during an advance. The equipment and techniques available for the conduct of indirect fire were, at that time, ill suited to attacking an enemy who was not firmly established in known positions. Where German resistance crystallized however, there was still call for set-piece barrages. On 27 September 1918, machine-gunners of the Canadian Expeditionary Force fired a barrage in support of the crossing of the Canal du Nord. This involved 24 batteries (192 Guns) firing what one chronicler of the Canadian Machine Gun Corps described as ‘one of the most complicated barrage fire programmes yet devised'.

Thus the willingness to apply intelligent thought to the problems faced, combined with a truly excellent weapon system, enabled the machine gunners of Haig's army to surpass their German counterparts in technical expertise and battlefield effectiveness. The learning process through which they passed closely mirrors that of the army as a whole, as it sought the correct tactical responses to the new challenges posed by trench warfare.

Naturally, these lessons were not taken to heart at a uniform speed throughout the army, and some formations proved less willing to adopt the new tactics than others. It should be noted that the successful barrage at High Wood in 1916 had been preceded on 15 July by a totally wasteful use of machine guns at the same spot when, without the benefit of supporting fire, they were sent forward with the first wave of attacking infantry. Furthermore it is certainly possible to find examples of the misuse of machine guns right to the end of the war. However, by way of summary, it is safe to say that the experience gained from the trials and errors of 1915–16 was built upon in 1917, and culminated in 1918 with the machine gunners playing a full part in breaking the great German offensive, and in the meticulously planned combined-arms offensives of the ‘Hundred Days'.

http://www.essentialsomme.com/articles/british_machine_gun_tactics.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:37    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of the Somme

(...) On the Fourth Army's front, the struggle for High Wood, Delville Wood and the Switch Line dragged on. The boundary between the British and French armies lay south-east of Delville Wood, beyond the villages of Guillemont and Ginchy. Here the British line had not progressed significantly since the first day of the battle, and the two armies were in echelon, making progress impossible until the villages were captured. The first British effort to seize Guillemont on 8 August was a debacle. On 18 August a larger effort began, involving three British corps as well as the French, but it took until 3 September before Guillemont was in British hands. (...)

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Somme#Attrition:_August_and_September
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:39    Onderwerp: Reageer met quote

PUBLIC -HEALTH REPORTS

ISSUED WEEKLY BY THE UNITED STATES PUBLIC HEALTH SERVICE
CONTAINING INFORMATION OF THE CURRENT PREVALENCE OF DISEASE, THE OCCURRENCE OF EPIDEMICS, SANITARY LEGISLATION, AND RELATED SUBJECTS

VOLUME 31 - NUMBER 33 - AUGUST 18, 1916

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2013762/pdf/pubhealthreporig03363-0001.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:42    Onderwerp: Reageer met quote

Mouquet Farm

1st and 2nd Divisions AIF
The commanders immediately set about trying to sort out just where the front line was and getting proper coordinates for the positions of their men. Despite this update, on the 18 August as the Australians were about to begin another attack their forward line was hit by allied shellfire.

3 Brigade AIF pushed forward again three days later and managed to get into the ruins of the farm before being forced to withdraw. Looking at the farm today it is difficult to think of a pile of rubble and shell holes, but it is just as important to realise that the cellars and dug outs underneath it provided the German defenders with plenty of protection.

By the time they were relieved by 2nd Division AIF on the 22nd 1st Division had taken another 2 600 casualties on top of those they had suffered at Pozières.

http://www.webmatters.net/france/ww1_mouquet.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:43    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Doiran (1916)

In the beginning of August 1916 three French and one British divisions with 45,000 men and 400 guns launched an offensive against the Bulgarian positions at Lake Dojran, defended by the Second Thracian Infantry Division. The attack began on 9 August with heavy artillery fire on the positions of the 27th Chepino Regiment and 9th Plovdiv Regiment. All four attacks that followed - on 10, 15, 16 and 18 August were repulsed by the Second division and the Allies were forced to retreat to their original positions with heavy casualties.

http://wapedia.mobi/en/Battle_of_Doiran_(1916)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:47    Onderwerp: Reageer met quote

GLOUCESTERSHIRE REGIMENT OFFICERS DIED 1916

Lieutenant LESLIE STUART HERBERT GRIFFIN - Killed in action 18th August 1916 - 10th Bn. Aged 20. Only child of Herbert Griffin, of Ashtead, Surrey. Mention in Despatches. Buried at Bazentin-le-Petit Communal Cemetery, Somme. He joined the H.A.C. in 1914 and was invalided from France when he received his commission.

http://glosters.tripod.com/1916off.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 20:56    Onderwerp: Reageer met quote

The 12th Royal Irish Rifles

The Battle of Langemarck, 16 August

Serious military historians have provided detailed accounts of what happened to the Ulster Division on August 16.
The action on August 16 can be summed up in a few neat phrases which, while they may not do justice to the bravery of the men involved, are sufficient for the casual reader.
As the men prepared to attack, crammed into assembly trenches, the German artillery saturated the area with high explosive. Many soldiers never had a chance to go over the top, they were blown to pieces before the shrill whistles
of the officers signalled the advance.
Those who did get a chance to go forward were met with heavy machine gun fire from German strong-points which had largely survived the British barrage.
They trudged forward into a bog which sucked at their feet. With each step the clods of mud sticking to their boots got heavier and heavier.
“The state of the ground, even had little opposition been met with, prevented the infantry keeping up with the attack barrage.”
Once again, the enemy wire had not been cut properly and just as on the Somme a year earlier, the Ulstermen fell victim to cleverly sited German machine gun posts. They fell in droves.
German concrete ‘pill boxes’ at locations such as ‘Pond Farm’ and ‘Border House’ poured fire on the troops wading towards them. It was a disaster. What ground was gained, and there was precious little, had to be abandoned.
At Thiepval, the Division had suffered terribly but had the satisfaction of knowing they had captured all their objectives. Much to the embarrassment of its senior officers and many of the rank and file, the 36th had been lauded for their ‘gallantry’ by a jingoistic press.
By 9am on August 16, the Division had been stopped in its tracks. Langemarck may have had Somme style casualties for the Division. There was no glory.
After the battle, General Oliver Nugent poured his heart out to his wife in an honest letter.
He wrote: “It has been a truly terrible day. Worse than 1st July, I am afraid. The whole division has been driven back with terrible losses. Our failure has involved the failure of the divisions on both sides of us and that is so bitter a pill.
“In July last year, we did our work but failed because the divisions on either flank failed us. This time it is our Ulster Division which has failed the army ... I am heartbroken over it.”
Later Nugent’s sense of shame lessened when he he learned that the overall 'push' had been halted. Some Divisions, such as the 20th, had taken their objectives but had been forced back by ferocious German counter-attacks.
Writing after the war, the correspondent Philip Gibbs who had watched the Ulster and Irish Divisions in action on that day, had this to say:
“The two Irish Divisions were broken to bits and their brigadiers called it murder. They were violent in their denunciation of the 5th Army for having put their men into the attack after 13 days of heavy shelling.”
Casualties for the Ulster Division between August 2 and 15 (killed wounded and missing) were 70 officers and 1500 other ranks; On 16-18 August the figures were 74 officers and 1941 other ranks. In little over two weeks the total casualties were 3,585.

http://ballymenaww1.webs.com/12ririfaug1917.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:00    Onderwerp: Reageer met quote

Frederick Hobson

Frederick Hobson VC (23 September 1873 – 18 August 1917) was a soldier in the Canadian Expeditionary Force, and recipient of the Victoria Cross, the highest military award for gallantry in the face of the enemy given to British and Commonwealth forces, during the First World War.

He was 43 years old, and a sergeant in the 20th Battalion, 1st Battalion, Canadian Expeditionary Force during the First World War. On 18 August 1917 during the Battle of Hill 70 north-west of Lens, France, he performed a deed for which he was awarded the Victoria Cross.

Citation - No. 57113 Sjt. Frederick Hobson, late Can. Inf. Bn.
During a strong enemy counter-attack a Lewis gun in a forward post in a communication trench leading toi the enemy lines, was buried by a shell, and the crew, with the exception of one man, killed.

Sjt. Hobson, though not a gunner, grasping the great importance of the post, rushed from his trench, dug out the gun, and got it into action against the enemy who were now advancing down the trench and across the open.

A jam caused the gun to stop firing. Though wounded, he left the gunner to correct the stoppage, rushed forward at the advancing enemy and, with bayonet and clubbed rifle, single handed, held them back until he himself was killed by a rifle shot. By this time however, the Lewis gun was again in action and reinforcements shortly afterwards arriving, the enemy were beaten off.

The valour and devotion to duty displayed by this non-commissioned Officer gave the gunner the time required to again get the gun into action, and saved a most serious situation.

London Gazette, http://www.london-gazette.co.uk/issues/30338/supplements/10677

His Victoria Cross is displayed at the Canadian War Museum (Ottawa, Canada). A replica of his medal and copy of his citation are also on display at the Sgt. F. Hobson VC Armoury in Simcoe, Canada.

http://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Hobson#cite_note-0
Hobson's Medals at the Canadian War Museum: http://collections.civilization.ca/public/objects/common/webmedia.php?irn=1100616
Zie ook http://www.legion.ca/_PDF/Manuals/SpeakersGuide_e.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Aug 2010 21:07, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:03    Onderwerp: Reageer met quote

Leon Trotsky: "With Blood and Iron"
First Published: Proletarii, No.5, 31st (18th) August 1917.

Any intelligent person (or any fool) knows that to save Russia a merciless struggle with anarchy on the left and counter revolution on the right is essential. This constitutes the essence of the entire programme of Izvestia, Delo Naroda, Rabochaya Gazeta ... Kerensky’s “historic” speech at the “historic” State Conference amounted to variations on just this theme. “With blood and iron against anarchy on the left, counter-revolution on the right.”

This sounds very good, in any event symmetrical. But does it make sense? When they speak of counter revolution, they have in mind not certain attitudes or random’ disorderly actions, but particular class interests, incompatible with the securing and development of the revolution. It is the landowners and imperialist capital who support the counter revolution. Which classes are supporting anarchy?

Les verder op http://www.marxists.org/archive/trotsky/1917/08/blood.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:09    Onderwerp: Reageer met quote

Amiens, 18 Aout [August] 1918

Train of the Amiens gun, near Amiens, France, 1918. Haig (front left) and other Allied leaders looking at some piece of machinery taken from the train from which the famous Amiens gun had been used by the Germans to fire on the city of Amiens from a distance of about 16 miles (25 kilometres). The gun, originally a naval gun, had been mounted on a railway carriage.

The Amiens gun had been put out of action by the Royal Air Force on 8 August 1918 and then captured by the Australian infantry. The barrel of the gun is still displayed in Canberra, Australia, at the Australian War Memorial.

[Original reads: 'Train de la piece allemande de 280 sur voie ferre prise par les Australians. Amiens, 18 Aout 1918.']

http://www.flickr.com/photos/nlscotland/4687895629/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:13    Onderwerp: Reageer met quote

Lieutenant Leo McCartin MC 22nd Battalion (Victoria)

One who defended Amiens, sacrificed his blood on the Somme, and whose name is closely associated with a local village, was Lieutenant Leo Aloysius McCartin MC (Military Cross), 22nd Battalion, of Geelong, Victoria. On 18 August 1918, during the Australian advance across the uplands of the Somme, Lieutenant McCartin was killed in action by a sniper near the village of Herleville, 34 kilometres east of Amiens. (...)

After he was killed on 18 August 1918, Leo McCartin wad buried near the crucifix at the village of Herleville. The battle moved on and his grave was lost. McCartin’s name is remembered on the walls of the Australian National Memorial at Villers-Bretonneux where the view is back towards Amiens, the city and the cathedral for which he fought. Sadly, his nephew was also killed in action, 26 years later. Named Leo in his honour, Flying Officer Patrick Leo McCartin RAAF, 75 Squadron RAF, died over Germany in his Lancaster bomber on 20 November 1944.

http://www.ww1westernfront.gov.au/amiens-cathedral/amiens-defence-1918.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:16    Onderwerp: Reageer met quote

The war diary of the 33rd London Regiment

18 August 1918: Moulle
Divine service

http://www.1914-1918.net/Diaries/wardiary-33London.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:18    Onderwerp: Reageer met quote

Kronstadt

August 18 [1919] – The Bolshevik fleet at Kronstadt, near Petrograd, is destroyed by German aircraft and torpedo boats in a combined operation.

http://en.wikipedia.org/wiki/1919

Operation Kronstadt

The mission began as the riskiest rescue operation in the history of British Intelligence - and ended in an astonishingly successful Royal Navy raid on the most heavily defended fortress in Western Europe.

"Their cool, disciplined, daredevil gallantry turned what the outside world would have called a forlorn hope into a legitimate operation which met with far greater success than I had ever hoped."

Those were the words of Admiral Walter Cowan about the men of the Coastal Motor Boats who attacked the Soviet Fleet in the Gulf of Finland on August 18, 1919, and they were well-deserved - two Victoria Crosses were awarded for the action.

But only now can we learn of the full remarkable story of this great action. A fascinating, minutely-researched and groundbreaking new book by former MI6 officer Harry Ferguson has put together for the first time the complete account of the Kronstadt Raid, which turns out to be a tale of adventure, honour and raw courage quite as extraordinary as anything found in fiction or on the silver screen.

Many of the small force of Secret Intelligence Service agents and Royal Navy officers and men - along with the brave Finnish smugglers who helped them - have had their astonishing story told here for the first time, almost 90 years after the event.

In May 1919, with World War I recently over but with the Russian Revolution turning into a full-scale "Red Terror," the head of MI6, Sir Mansfield Cumming, known as "C," had a desperate problem.

A British agent - Paul Dukes - had infiltrated spies into the Bolshevik government and made copies of top secret documents, but he was cut off in Petrograd (present-day St Petersburg).

Dukes, a 30-year-old concert pianist from Bridgwater, Somerset, was a master of disguise, hence his admiring soubriquets such as "The New Scarlet Pimpernel" and "The Man with A Hundred Faces."

The only MI6 agent ever to be knighted for his services in the field, Dukes was, as Ferguson writes: "The sort of spy we all wanted to be."

The Government in London desperately needed a personal briefing from him about the situation in Russia, as well as the documents in his possession. But how to get him out?

Cumming asked a 29-year-old naval lieutenant, Augustus "Gus" Agar, to undertake a seemingly suicidal mission to rescue him.

An expert in skippering high-speed Coastal Motor Boats (CMBs), Agar was asked to come up with a plan to cross into Russian territorial waters in the Gulf of Finland and spirit Dukes out of the country, before the Russian secret police, the Cheka, were able to capture him.

The task was awesome. The borders had been sealed and a succession of couriers who had tried to cross them had been captured; six were betrayed, tortured and shot in one fortnight alone. So a high-speed boat landing at a pre-arranged rendezvous on the coastline near Petrograd was planned instead.

CMBs were 40ft long, had a crew of three, carried two Lewis machine guns and a single torpedo. They had hydroplane hulls, hence their nickname "skimmers," but were made of plywood so were almost defenceless against enemy fire.

The fastest naval vessels afloat, they were ideal for slipping past the huge array of defences in the Gulf of Finland - except for the deafening noise they made when they reached their top speed of 45mph.

Protecting the sea approach to Petrograd was the forbidding island fortress of Kronstadt and its 15 forts - nine to the north, six to the south - with enough guns to halt any enemy fleet.

Furthermore, the forts were connected by a hidden breakwater that MI6 told Agar was only three feet under the surface and which, since CMBs drew 2ft 9in of water, meant that his two vessels would have only three inches to spare at normal speed.

Although the Gulf of Finland is 250 miles long, it is only 30 miles wide, and with gunboat patrols, floating and fixed mines, searchlights, submarines and seaplanes, it seemed impassable to any but the most intrepid sailor.

Cumming explained the mission to Agar in his office in Whitehall, and ordered him to choose only unmarried men with no immediate dependants for his seven-man team; Agar himself had been orphaned at the age of 12, and although he had a sweetheart they were not then engaged.

Cumming also warned Agar that in the event of capture he could expect no help, or even official recognition, from the British Government.

His unit would be in plain clothes, although Royal Navy uniforms and caps would be donned in the event of capture, to protect them from being shot as spies.

Yet Cumming and Agar both knew that if they were captured by the Cheka, they would be tortured before being executed. (Among the Cheka's favoured methods were scalping prisoners alive and thrusting them naked into a barrel studded with razorsharp nails and rolling them around the interrogation room.)

Despite this, Agar said: 'Of course I'm going. Who wouldn't? I have no responsibilities and besides, the war is over - where else would I see action? This is a chance. Maybe a great chance.'

Agar returned to his base at HMS Osea, a 600-acre island connected by a causeway to the Essex coast. He recruited six other men and they then made their way to Finland by Swedish merchant ship, posing as commercial travellers selling war surplus CMBs as pleasure craft. The machine guns and torpedo-firing gear went as engine spares.

"I must hurry - hurry the devil!" noted an impatient Agar, worried lest the Cheka might arrest Dukes before he was able to get there.

Once established at the Finnish village of Terrioki on the north coast of the Gulf of Finland, close to the Russian border, Agar could see quite how perilous the whole project was, and how the "white nights" of that region in summer meant that action could take place only in those few hours of the day when the sun was not shining.

He also saw how on the other side of the Gulf, the Russian cruiser Oleg was mercilessly pounding the White Russian (ie anti-Bolshevik) garrison trapped in the nearby fortress of Krasnaya Gorka.

Since there was no prospect for the moment of contacting Dukes, Agar decided - in contravention of his orders - to launch an attack on the Oleg. At 11pm on the night of June 17, 1919, Agar's six men in two speedboats set out to sink the cruiser, along with her crew of 565.

It was a feat out of the annals of Drake and Nelson. Although one CMB had to turn back with engine failure, at three minutes past midnight, having slipped between three destroyers in the dark and got within 900 yards of the Oleg, "Gus" Agar launched the torpedo.

Immediately, he opened the throttle to escape, records Ferguson, the sea erupted all around them and it seemed to Gus that every vessel in the Soviet Baltic fleet was firing at them as they raced for a gap between two of the destroyers.

He threw the CMB violently from side to side to make it as difficult a target as possible. But some of the shells detonated as close as ten yards away, throwing great cascades of water across the boat.

Nonetheless, even above the roar of the boat's powerful engine, they felt the tremendous explosion as the torpedo smashed into the Oleg's hull: "There was a brilliant flash which lit up the entire night sky as a column of thick smoke began to billow out behind the Oleg's foremost funnel. Her sirens wailed as she immediately began to keel over."

It was this coup for which Agar was awarded the Victoria Cross, although because the Russians put a £5,000 price on his head he could not be publicly named, so it was always known as "the mystery VC." Admiral Cowan forgave Agar's impetuosity, and was soon persuaded that a raid of seven CMBs into Kronstadt harbour itself could also succeed.

So at 1.40am on August 18, Agar and six other Royal Navy CMBs sped into the Soviet naval base and, at the cost of eight killed and nine captured, managed to either sink or damage the Soviet battle cruisers Petropavlovsk and Andrei Pervozvanni and the key submarine supply ship Pamiat Azova.

Two more VCs were awarded for that operation, and Agar got the DSO. Yet he had still not achieved what he had come to the Gulf to do: rescue Dukes. A rendezvous was set up for the agent to meet his rescuers.

Despite another perilous journey by CMB, Agar managed to make the rendezvous point at midnight on the appointed evening, but Paul Dukes did not turn up. After waiting for an hour, Agar tried to return to the base at Terrioki.

At first, the boat's engine struggled to start because the compressedair bottle which acted as a starter motor had been leaking and there was barely enough gas left for one attempt.

Then, once it had roared into life, a squall developed as they returned between the Kronstadt satellite fortresses, and two feet of water poured over the hull, reducing the CMB to a crawl and threatening to stop the engine altogether - but the boat limped home.

On his next attempt to rescue Dukes, and his 13th trip through the line of forts, Agar was even less fortunate.

As Ferguson records: "They were about 800 metres from a gap between two forts when a searchlight passed over them, and then returned to hold them in its beam.

"Gus jinked the CMB left and right to try to lose it, but the beam stayed doggedly on them. Then a second light joined in and at the same time the guns of the fortress opened up.'

Agar kept to his course, knowing that the closer they got to the forts the harder it would be for the gun muzzles to be depressed and to track them.

Although they managed to shoot out one searchlight with the Lewis gun, another searchlight opened up, temporarily blinding Agar. One shell landed so close that it lifted the CMB out of the water. Believing the boat sunk, the Russians broke off the engagement, and their propaganda led Dukes to conclude that Agar had been killed.

He therefore resolved to leave Petrograd by land, and was forced to jump from tram to tram in the city to shake off Cheka agents.

After a series of extraordinary adventures through war-torn Latvia under a variety of disguises, he got back to London, along with his secret documents copied on to tissue paper.

Yet Agar was not dead; instead, the CMB had run aground on a breakwater. The propeller shaft was smashed, the watertight seams had gone and there were two huge holes in the hull.

"Even if we could get her off the breakwater," one of the men on board reported, "the only place she'd go is straight to the bottom."

Yet if they didn't get away, daylight would reveal them and the Russians would renew the bombardment. So they stuffed the holes with canvas, heaved the four-ton boat off the breakwater, and, bailing water furiously, drifted off with the two-knot current, fashioning a makeshift sail from other canvas torn from the deck covering.

Even then, they knew they had no hope of getting past the forts as daylight broke through the clouds. The three men sat together in the torpedo launch trough to share a last cigarette before the Soviets spotted and killed them.

At that moment a sea mist, unknown in those waters at that time of year, began to rise from the waters around them. Agar called to the others to start bailing again, and - towed by some Finnish fisherman whom they both bribed and threatened with the Lewis gun - they made it back to base.

The great Kronstadt adventure was over.

Finally, after nearly 90 years, the whole story of Operation Kronstadt has been told, and it stands as a tribute to the incredible courage and determination of the Royal Navy and MI6 teams involved, but especially to Captain Augustus Agar, "the mystery VC."

http://www.worldnavalships.com/forums/showthread.php?t=5317
Zie ook http://www.warandgame.info/2008/02/kronstadt-1919.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Aug 2010 21:24, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:21    Onderwerp: Reageer met quote

19th Amendment to the U.S. Constitution: Women's Right to Vote (1920)

Passed by Congress June 4, 1919, and ratified on August 18, 1920, the 19th amendment granted women the right to vote.

The 19th amendment guarantees all American women the right to vote. Achieving this milestone required a lengthy and difficult struggle; victory took decades of agitation and protest. Beginning in the mid-19th century, several generations of woman suffrage supporters lectured, wrote, marched, lobbied, and practiced civil disobedience to achieve what many Americans considered a radical change of the Constitution. Few early supporters lived to see final victory in 1920.

Beginning in the 1800s, women organized, petitioned, and picketed to win the right to vote, but it took them decades to accomplish their purpose. Between 1878, when the amendment was first introduced in Congress, and August 18, 1920, when it was ratified, champions of voting rights for women worked tirelessly, but strategies for achieving their goal varied. Some pursued a strategy of passing suffrage acts in each state—nine western states adopted woman suffrage legislation by 1912. Others challenged male-only voting laws in the courts. Militant suffragists used tactics such as parades, silent vigils, and hunger strikes. Often supporters met fierce resistance. Opponents heckled, jailed, and sometimes physically abused them.

By 1916, almost all of the major suffrage organizations were united behind the goal of a constitutional amendment. When New York adopted woman suffrage in 1917 and President Wilson changed his position to support an amendment in 1918, the political balance began to shift.

On May 21, 1919, the House of Representatives passed the amendment, and 2 weeks later, the Senate followed. When Tennessee became the 36th state to ratify the amendment on August 18, 1920, the amendment passed its final hurdle of obtaining the agreement of three-fourths of the states. Secretary of State Bainbridge Colby certified the ratification on August 26, 1920, changing the face of the American electorate forever.

http://www.ourdocuments.gov/doc.php?flash=old&doc=63
Zie ook http://www.blueshoenashville.com/suffragehistory.html
Zie ook http://millercenter.org/academic/americanpresident/events/08_18
Zie ook http://www.firstworldwar.com/source/us19thamendment.htm
Zie ook http://www.firstworldwar.com/source/graphics/19thamendment_large.jpg
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Aug 2010 21:34, in toaal 3 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:23    Onderwerp: Reageer met quote

18 August 1919 → Commons Sitting

HYDE PARK (FOOTBALL).


HC Deb 18 August 1919 vol 119 c1911 1911

Mr. BRIANT asked the First Commissioner of Works if, in view of the fact that the football pitches provided by the London County Council are altogether inadequate to the needs of London and that the hundreds of clubs which have applied unsuccessfully are left without any facilities for winter sport, a portion of Hyde Park can be set apart for this purpose?

§ Mr. BECK The areas in Hyde Park suitable for football are very limited, and there are, of course, innumerable uses for which the park is desired by different sections of the public. I am, however, now considering whether an extended use of the park for games can be allowed, and the claims of those who wish to play football will not be overlooked.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1919/aug/18/hyde-park-football
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:51    Onderwerp: Reageer met quote

De slag bij Sint-Margriete-Houtem en Grimde, 18/08/1914

Op 16 augustus 1914 stelt de eerste Belgische legerafdeling zich op in een boog rond Tienen, om te beletten dat de Duitsers langs de Grote Gete en door Tienen zouden oprukken. De tweede gemengde brigade bezet de sector tussen de Leuvensesteenweg en Oplinter.

Het 22ste linieregiment verdedigt de stellingen van aan de Diestsesteenweg tot aan de hoogte van de Oplintersesteenweg op het grondgebied van Sint-Margriete-Houtem. Ten zuiden van de Oplintersesteenweg worden drie redoutes aangelegd om de boorden van de Gete onder schot te houden. De 3de gemengde brigade beschut de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Rond Grimde wordt de linie bezet door het 3de linieregiment.

Op 18 augustus 1914 komt het tot een confrontatie. Om 10.00 u wordt de vijand gesignaleerd, eerst in zuidoostelijke richting. Verkenners en scherpschutters beginnen slag te leveren met de eenheden in Grimde. Om 13.35 u barst het gevecht hier volop los. De overmacht is te groot en de Belgische legerleiding geeft om 14.00 u het bevel om terug te trekken naar Leuven. Te laat, want de troepen zijn dan echter al volop in gevecht.

Rond 14.30 u moeten de voorposten ten noordoosten van de stad zich terugtrekken. De Duitsers rukken op en in de vlakte tussen Houtem en Linter. Aan beide zijden vallen veel slachtoffers. Om 15.30 u verschijnen Duitse infanteristen massaal op het slagveld. Wat rest van het 22ste linieregiment trekt zich terug. De laatste reservetroepen bieden de terugtrekkende eenheden hulp.

Lees verder op http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=4631

Slag op de Zeven Zillen

De Slag op de Zeven Zillen is een veldslag op de Zeven Zillen uit het begin van de Eerste Wereldoorlog. Deze werd geleverd in de omgeving van Tienen op 18 augustus 1914.

Na de Slag der Zilveren Helmen te Halen op 12 augustus 1914 werden Belgische militairen opgesteld rondom Tienen om de opmars van de Duitsers te voorkomen. In Sint-Margriete-Houtem, Grimde en Oplinter probeerden zo'n 2.400 Belgische soldaten (hoofdzakelijk van het 22ste linieregiment) de Duitse legermacht (bestaande uit zo'n 80.000 soldaten) staande te houden. Meer dan de helft van de Belgen kwam om of raakte gewond.

Om 13.35 uur begonnen de gevechten. De overmacht van het Duitse leger was duidelijk en omstreeks 14.30 uur moesten de Belgische voorposten zich terugtrekken. Omstreeks 15.30 uur startte het Belgische leger de algemene terugtrekking en om 17.00 uur moest Grimde aan de Duitsers prijsgegeven worden. Tenslotte trokken de Duitse soldaten om 17.40 u. de stad Tienen binnen. Het 22ste linieregiment verloor die dag 553 soldaten, 17 officieren en 15 onderofficieren. Anderen overleden later aan hun opgelopen verwondingen.

De slachtoffers van deze veldslag werden begraven op de militaire begraafplaats te Sint-Margriete-Houtem, de necropolis te Grimde en op de stedelijke begraafplaats te Tienen. In de Romaanse Sint-Pieterskerk (Pastorijstraat) te Grimde rusten 140 Belgische militairen, waaronder kolonel Guffens, die de bevelhebber was van het 22ste linieregiment. De kerk doet dus geen dienst meer als kerk, maar is een grafmonument of necropolis voor Belgische soldaten.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_op_de_Zeven_Zillen
Zie ook http://www.grafzerkje.be/pages/ARTIKELS/MIL_BEGRAAF.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Aug 2010 22:07, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:54    Onderwerp: Reageer met quote

(Na) de slag om Luik

Op 16 augustus 1914 is met de inname van het laatste fort Luik in Duitse handen. Het Belgische leger trekt zich terug en blaast alle bruggen achter zich op. Ze vormen een nieuwe linie langs de Gete via Namen tot bij Givet. De Duitse generaal Alexander von Kluck trekt met zijn 1e leger westwaarts over de Maas, gevolgd door generaal Karl von Bülow met zijn 2e leger. Koning Albert I beveelt op 18 augustus 1914 het Belgische leger zich terug te trekken tot de haven van Antwerpen. Ongeveer 75.000 manschappen trekken zich terug achter de Dijle om zich bij het garnizoen van 60.000 man te voegen die de haven beschermt.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Luik
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 21:59    Onderwerp: Reageer met quote

Beschouwingen rond gevallen Belgische militairen in de periode 1914-1918

18 augustus 1914 (aangaande de gevechten bij Halen, 12 augustus 1914)
“Er lagen dode paarden en soldaten in de velden. De Duitsers eisten paarden en karren op
om het slagveld te ontruimen. Het lag vol potten en ransels. Maria weet dat Belgische
soldaten begraven werden in de velden, zonder kist en met kalk over de lichamen. Er waren
vijf massagraven. "De mensen werden ziek van dat te zien."
Schoolkinderen legden bloemen neer op de graven. Duitse gesneuvelden werden
weggevoerd.”

Uit BAEKEN, A., Hagelandse Geschied- en Heemkundige Kring., via THE WESTERN FRONT ASSOCIATION BELGIE, SHRAPNEL, 5 SEPTEMBER 2005 te lezen op http://www.wfa-belgie.be/artikels/imagomortis.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:01    Onderwerp: Reageer met quote

Kroniek van Baarle in de Eerste Wereldoorlog (1914)

18 augustus 1914 - “De eerste Belgische vluchtelingen zijn in Tilburg gearriveerd.” (Tilburgse Courant) Ook in Baarle waren intussen de eerste Belgen aange­ko­men die op de vlucht waren gesla­gen voor het oorlogs­geweld. Ze zouden door vele duizenden lotgenoten worden gevolgd.

http://www.amaliavansolms.org/joomla15/index.php?option=com_content&view=article&id=187:05-kroniek-van-baarle-in-de-eerste-wereldoorlog-1914&catid=90:oorlog&Itemid=118
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:03    Onderwerp: Reageer met quote

Monument der gesneuvelden, Begraafplaats Tongeren-Centrum

Opgericht ter nagedachtenis van de gesneuvelde van de oorlogen 1914-18 en 1940-45 Alsook voor de slachtoffers van de duitse repressie van 18 augustus 1914

http://www.panoramio.com/photo/34585318 & http://www.panoramio.com/photo/34585332
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:09    Onderwerp: Reageer met quote

British Military Garrison - Tipperary
Co. Tipperary IrelandInfantry Barracks 1874 - 1922


(...) The recruitment and training of men at the main barracks continued throughout the war in an effort to maintain the strength of regiments already serving in the trenches. Early in the war, Tipperary attained fame through the song “It’s a Long Way to Tipperary” composed in 1912, by Jack Judge. Some other famous songs from this period were “Keep the Home Fires Burning” (1914), “Pack up Your Troubles” (1915) and “Good Byeee” (1917). However, “It’s a Long Way to Tipperary” became the most famous of these and other First World War songs after it was introduced to the front very early in the war by soldiers of the Irish Regiments as they landed in France. It was later adopted by the British forces as their unofficial anthem. A “Daily Mail” correspondent, George C. Curnock, described it in an article dated August 18, 1914, how he witnessed the landing. They marched past him company after company, battalion after battalion, each regiment singing their own songs. As the 2nd Battalion, the Connaught Rangers approached he heard them singing a song he had not heard before. They were singing “It’s a Long Way to Tipperary”. That afternoon as he wrote his article, he set aside familiar songs he had heard and named only the one sung by the Rangers. Back in London the censor cut out a great deal of the article but allowed the story of “It’s a Long Way to Tipperary” to pass publication. When the article appeared in the “Daily Mail” it had the effect of giving Tipperary instant world fame. From then on “Tipperary” was played and sung almost everywhere, even in Germany. Soldiers in Kitchener’s Army sang it on route marches and eventually landed in France singing it. (...)

Very, very nice site... http://tipperarybarracks.webs.com/thebarracks191418.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:11    Onderwerp: Reageer met quote

Het Duitse Kerkhof van Melle 1914.

Kort overzicht van de geschiedenis met het ontstaan van dit kleinere Duitse soldatenkerkhof tot gevolg.

18 augustus 1914. Het Belgische leger kreeg de opdracht zich terug te trekken tot achter de Dijle. Bij hevige gevechten sneuvelen ontzettend veel soldaten aan beide kanten. De Belgen trekken zich terug in de richting van Antwerpen. Antwerpen was voor WO I bestempeld als Reduit National, dezelfde functie als Bruggenhoofd Gent kreeg bij WO II. Dit betekende dat Antwerpen de plaats was die ten allen tijde moest zien behouden te blijven tot eventuele hulp van andere geallieerde troepen kwam opdagen.

Lees verder op http://www.bunkergordel.be/14.006%20Kerkhof%20Kwatrecht%201914.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:15    Onderwerp: Reageer met quote

Opwijk en Mazenzele anno 1914

In dit chronologisch overzicht zijn de belangrijkste feiten van midden 1914 tot eind 1920 in verband met WO I opgenomen, zowel op politiek, diplomatiek, militair, economisch als op sociaal en maatschappelijk vlak, in Europa, in België en in onze dorpen Opwijk en Mazenzele en onmiddellijke omgeving.

18 augustus 1914 Terugtrekking van het Belgische leger op Antwerpen.
18 augustus 1914 Jean Baptiste Robberecht(s) (Opwijk) sneuvelt te Grimde.
18 augustus 1914 Petrus Kamiel Sanders (Opwijk) sneuvelt te Zwijndrecht.
18 augustus 1914 Jean Louis Erpels (Opwijk) sneuvelt te Neerlinter.

http://www.heemkringopwijk.be/wo-1/c01.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:20    Onderwerp: Reageer met quote

Herinner je je de toekomst nog?

Prescopie, voorschouw, precognitie of helderziendheid in tijd en ruimte, noem het zoals je wilt; het gaat allemaal om voorkennis van toekomstige gebeurtenissen. Al eeuwenlang houdt de mens zich met het fenomeen om in de toekomst(?) te kijken(?) bezig.

Sommigen spreken van een aangeboren gave terwijl anderen zich bedienen van methodieken zoals het opgooien van botjes, turen in kristallen bollen of het bestuderen van handlijnen. Weer anderen menen dat de toekomst geschreven staat in de sterren. Astrologen produceren al sinds mensenheugenis toekomstverwachtingen en tegenwoordig vinden we die vooral terug in de krant onder het kopje horoscoop.

Bijna iedereen heeft vroeg of laat wel eens gewenst om een kijkje in de toekomst te kunnen nemen. En sommigen menen inderdaad in de toekomst gekeken te hebben; deze lieden noemen we dan al snel profeten of zieners. Nostradamus is één van de bekendste op dat gebied en misschien tegelijk ook wel één van de vaagste. Gevangen in kwatrijnen en geschreven in het oud-Picardisch, lezen we meervoudig interpreteerbare rijmelarijen van ?zijn? hand die wetenswaardigheden over onze toekomst zouden bevatten. Buiten zieners met troebele en dubbelzinnige berichten zoals Nostradamus, zijn er ook zieners die achteraf melden in de toekomst gekeken te hebben. De ?achteraf zieners? behoren tot de grootste groep. U heeft vast wel eens iemand horen beweren, na een bepaalde gebeurtenis, dat hij of zij daar vooraf al weet van had of dat het voorval een gevoel van herkenning opriep. De kleinste, maar wonderbaarlijkste groep zieners rapporteert controleerbaar en voorafgaande aan gebeurtenissen gedetailleerd van het op handen zijnde lot dat ons zal treffen.

Voordat we in deel 2 verder ingaan op de vraag welke implicaties het kijken in de toekomst met zich meedraagt eerst maar even de verbluffende verhalen. Kijken in de toekomst, kan dat eigenlijk wel?

De Rill brieven
We gaan terug in de tijd naar het begin van de Eerste Wereldoorlog. Een compagnie Duitse soldaten heeft nog maar net zijn intrek genomen in het Kapucijnerklooster Sigolsheim vlakbij Colmar, als er een Franse gevangene wordt binnengebracht. De onbekende Fransman wordt tussen 14 en 18 augustus 1914 door een luitenant, in het bijzijn van soldaat Andreas Rill aan een verhoor onderworpen. De gevangene (de graaf St. Germain?) beantwoordt niet alleen de vragen maar hij spreekt tot ieders verbazing ook profetieën uit. Hij vertelt over de Eerste en een Tweede Wereldoorlog en het lot dat Duitsland zou treffen.

De soldaten zijn geamuseerd en verbijsterd tegelijk. Sommige soldaten doen de vreemde verhalen van de Fransman af als kolder, maar soldaat Rill luistert aandachtig. Op 24 en 30 augustus 1914 stuurt Rill brieven naar zijn vrouw en kinderen in Beieren en in die brieven doet hij uitgebreid verslag van de voorspellingen van de Fransman. Latere onderzoeken naar de brieven hebben uitgewezen dat ze authentiek zijn en het hele voorval is voor het laatst in 1974 nogmaals nageplozen en bevestigd door de Freiburgse parapsycholoog Hans Bender. Men heeft echter nooit de identiteit van de Fransman kunnen achterhalen, zijn naam is, in tegenstelling tot de brieven, verloren gegaan.

Uit de brieven van Rill kunnen we de volgende uitspraken van de Fransman teruglezen, om vertalings- en interpretatiefouten te voorkomen neem ik deze letterlijk, inclusief taal- en stijlfouten, over. Onder iedere profetie zal ik toelichten hoe die heeft uitgepakt;

?Der krieg ist für Deutschland verloren und geht ins fünfte jahr?

De Fransoos doelt hiermee op de Eerste Wereldoorlog.
Begin 1914 twijfelde zowel vriend als vijand niet aan een Duitse overwinning, eind 1918 had Duitsland de oorlog dan toch verloren, de oorlog heeft dan bijna 5 jaar geduurd.

?Auch von Italien sagt er das es gegen uns geht und in einem jahr den krieg erklärt und beim zweiten krieg mit uns geht..?

Inderdaad vocht Italië eerst tegen de Duitsers en tijdens de Tweede Wereldoorlog, onder Mussolini, met de Duitsers.

?Dann kommt Revolution, aber sie kommt nicht recht zum Ausbruch; der eine geht und der andere kommt?

Onderlinge interne machtsstrijd en verzet zou het einde van de oorlog inluiden en uiteindelijk de val van het Duitse keizerrijk. De eerste putsch van Hitler werd verijdeld.

?Und reich wird man, alles wird Millionär, und so viel Geld gibts, dass mans beim Fenster rauswirft und klaubts niemand mehr auf?

Na de Eerste Wereldoorlog stortte de economie van Duitsland in, de inflatie nam ongekende vormen aan. Bankbiljetten van 10, 20 of meer miljoenen Mark waren eerder regel dan uitzondering. Er waren zelf lieden die hun huis behingen met dergelijke bankbiljetten.

?Es kommt ein mann aus der niederen Stufe, und der macht alles gleich in Deutschland, und die leute haben nichts Rechtes zu reden. Und zwar mit einer Strenge, dass es uns das wasser bei allen fugen raustreibt. Denn der nimmt Leuten mehr, als es gibt und straft die leute entsetzlich, denn um diese Zeit verliert das Recht sein Recht, und es gibt viele Maulhelden und Betrüger.
Die Leute werden wieder ärmer, ohne dass sie es merken. Jeden Tag gibts neue Gesetze, und viele werden dadurch manches erleben oder gar sterben. Die Zeit beginnt ungefär 1932 und dauert neun jahre, alles geht auf eines Mannes Diktat.?

De onmenselijke dictatuur die de profeet voorzag kon niets anders zijn dan die van Adolf Hitler, die op 30 januari 1933 aan de macht kwam.

?Steht an Jahreszahl vier und fúnf, dann wird Deutschland van allen Seiten zusammengedrückt, und das zweite Weltgeschehen ist zu ende?.

Het einde van de oorlog werd correct aangeduid. In mei 1945 ondertekende Duitsland, nadat het op alle fronten was aangevallen, de capitulatie.

?Der mann und das Zeichen verschwinden, und es weiss niemand wohim?.

Gelijk na de Tweede Wereldoorlog werd het hakenkruis uit de openbaarheid verbannen. En ondanks het verhaal dat Hitler omgekomen is in een Berlijnse bunker, speculeren nog veel mensen dat hij ergens was/is ondergedoken.

?Deutschland wird zerrissen, und ein neuer Mann tritt zutage, der das neue Deutschalnd leitet und aufrichtet?.

Vermoedelijk zag de Franse ziener de tweedeling van Duitsland (BDR en DDR) en de aantreding van bondskanselier Konrad Adenauer in 1949.

Buiten de treffende voorspellingen plaatste de Fransoos ook enkele minder geslaagde profetieën. Zo ?zag? hij hoe Zwitserland zich bij Duitsland aansloot (fout, de Zwitsers bleven officieel neutraal tijdens de oorlog) en Engeland zou de armste staat in Europa worden (fout, Engeland is nooit armste staat in Europa geweest.) Een vreemde opmerking was ook dat in de jaren ?50, in het uiterste deel van Rusland, uit een jodin, de antichrist geboren zou worden en dan is er nog de opmerkelijke uitspraak dat zeven “donkere” mannen onheil zouden brengen.

Daar staat weer tegenover dat Rill de profetieën pas daags na het verhoor vanuit zijn geheugen heeft opgeschreven. De Fransman sprak wel een beetje Duits maar hoe goed hij zich in die taal kon uiten is niet duidelijk. Dus de onjuist- of onduidelijkheden konden ook aan Rill worden toegeschreven.

Natuurlijk staat de zaak Rill niet alleen. Er zijn meer voorbeelden waarbij kan worden aangetoond dat men vooraf weet had van toekomstige gebeurtenissen. De kracht van deze voorspellingen hangt af van het aantal details dat gegeven wordt en de waarschijnlijkheid van de gebeurtenissen. In het geval van de Franse profeet is het haast ondenkbaar dat iemand in 1914 zo compleet en gedetailleerd een dergelijke bizarre toekomst kon verzinnen.

Zweef verder op http://www.dossierx.nl/onverklaarbaar/herinner-je-je-de-toekomst-nog-deel-1.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:25    Onderwerp: Reageer met quote

Het Verhaal van de Torpedoboot V69

De torpedoboten klasse V67 tot en met V84 werden tussen 1914 en 1916 gebouwd op de werven van Maschinenbau AG Vulcan te Stettin en Hamburg. De V69 was een product van de werf in Stettin.1) Op 18 augustus 1915 kwam de V69 van de werf en ging deel uitmaken van het VI. Torpedobootsflottille onder leiding van korvettenkapitän (luitenant-ter-zee 1e klasse) Max Schulz.2)

Het VI. Torpedobootsflottille maakte deel uit van de Duitse vloot die ten strijde trok tegen de Engelsen in de slag bij Skaggerrak (Jutland) die van 31 mei tot 1 juni 1916 duurde.3)

Noten
1. Gröner, Die deutschen kriegsschiffe 1815-1945, 36.
2. Taylor, German Warschips of World War 1, 111.
3. De Groot, Skaggerrakschlacht/ Battle of Jutland 31 mei - 1 juni 1916.


Lees verder op http://www.ssew.nl/het-verhaal-torpedoboot-v69
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:28    Onderwerp: Reageer met quote

MAX DEAUVILLE (Maurice Duwez)

In 1914 meldt hij zich als vrijwilliger bij de Burgerwacht. Hij neemt deel aan de terugtrekking van het Belgisch leger aan het front in Diksmuide. Na de gevechten bij Steenstrate in april-mei 1915 is hij aangetast door ‘loopgravenkoorts’. Hij verlaat het regiment grenadiers in februari 1916, hij is gifgasslachtoffer en wordt arts aan het Hôpital de Saint Lunaire in Bretagne.

In juni 1917 keert hij terug naar het front en op 22 oktober wordt hij ingedeeld bij de ballonvaarders. Hij neemt deel aan het overwinningsoffensief en de bezetting van Duitsland en wordt in december 1918 gedemobiliseerd. Hij kreeg verscheidene eervolle vermeldingen en vele militaire eretekens waaronder het oorlogskruis met twee palmen. Zijn verhalen over de Grote Oorlog verschijnen in “Jusqu’à l’Yser” dat al in 1917 gepubliceerd werd en in “La boue des Flandres” met een eerste editie in 1922. Zoals alle oorlogsvrijwilligers leed Max Deauville onder het onbegrip van al diegenen die onder de Duitse bezetting gebleven waren of die het land verlaten hadden. De oorlog inspireerde hem eerst stoïcijnse gelatenheid, later ontgoocheling, vergiftigd door de speciale sfeer die na de oorlog in bepaalde kringen heerste. Hij heeft deze atmosfeer schitterend beschreven in “Jonas” (dat als toneelstuk werd opgevoerd) en in “Dernières Fumées”.Na de oorlog gaat hij in de Esplanadestraat in Elsene wonen, met zijn moeder, zijn echtgenote en hun zoon die geboren werd in het hospitaal l’Océan in De Panne op 18 augustus 1915, na de slag aan de IJzer, waarnaar hij genoemd werd.

http://www.deschorre.net/nl/pages/apt.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:31    Onderwerp: Reageer met quote

Fleury

Het was een sleutelpositie die de uiteindelijke toegang tot Verdun verhinderde. In die periode kwam het afwisselend 16 maal in andere handen terecht. Fransen en Duitsers beleefden er dezelfde hel, op slechts enkele meters van elkaar ingegraven, met dezelfde moed en verbetenheid strijdend.. Op 11 juli wordt het prijsgegeven, op 17 en 18 augustus 1916 door de Marokkaanse Schutters heroverd. De Natie heeft niet willen dulden dat Fleury voorgoed verdween, zoals dat met de andere dorpen van de «rode zone» is gebeurd. Juridisch bestaat Fleury nog steeds: er is een burgemeester. Elk jaar komen de vroegere bewoners en hun afstammelingen bijeen bij de na de oorlog gebouwde kleine kapel, waar op de voorgevel het in 1979 ingewijde beeld van Onze Lieve Vrouw van Europa prijkt. Onder de stuwende kracht van de A.N.S.B.V. en met de hulp van Equipement en de Office National des Forets, is de plattegrond van het dorp gereconstrueerd en afgebakend, met de bedoeling dat de bezoeker in de voetstappen kan treden van hen die dit stuk grond hebben moeten verlaten...

http://www.verdun.nl/dossier%20memorial.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:38    Onderwerp: Reageer met quote

77e Ondersteuningsbrigade

De Amerikaanse 77e Ondersteuningsbrigade (Engels: 77th Sustainment Brigade), eerder de Amerikaanse 77e Infanteriedivisie, is een divisie van het Amerikaanse leger dat diende in de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog. Hun hoofdkwartier is gevestigd in Fort Totten, Bayside Queens in New York.

Geactiveerd: 18 augustus 1917
Operaties: Maas-Argonne Offensief, Oise-Aisne.
Commandanten: Majoor Generaal J. Franklin Bell (18 augustus 1917), Brigade Generaal E.M. Johnson (4 december 1917), Majoor Generaal G.B. Duncan (8 mei 1918, Brigade Generaal E.M. Johnson (20 juli 1918, Majoor Generaal Robert Alexander (27 augustus 1918.
Teruggekeerd naar Verenigde Staten: April 1919.
Opgeheven: April 1919.
Gesneuvelden: 10.194
De divisie was opgeleid uit burgers van New York City, die werden opgeleid in Camp Upton in Yaphank. Hun bijnaam was "The Statue Of Liberty Division".

De 77th was de eerste Amerikaanse divisie die landde in Frankrijk. De landing vond plaats in April 1918. Ze vochten in de Slag bij Château-Thierry op 18 juli 1918.

http://nl.wikipedia.org/wiki/77e_Ondersteuningsbrigade_(Verenigde_Staten)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:40    Onderwerp: Reageer met quote

Marinevliegkamp Schellingwoude

De "watervliegdienst" van de Koninklijke Marine werd in 1916 opgericht met dit marinevliegkamp. Een jaar later werd ook De Mok (Texel) ingericht en werd formeel de Marine Luchtvaart Dienst opgericht (18 augustus 1917).

Aanvankelijk was er één hangarloods met een hellingbaan om de watervliegtuigen in de hangar te brengen. Dit was in 1916 als tijdelijk werk aangelegd waarna procedures volgden om het ook na de mobilisatie te laten bestaan.
In 1922 werd het vliegkamp voorzien van een betonnen hangarloods en hellingbaan. Deze werd op 31 december 1921 voor 120.000 gulden aangenomen door de N.V. Internationale Gewapendbeton-bouw te Breda. De eerdere loods zou in gebruik blijven als werkplaats.

http://www.stelling-amsterdam.nl/kazernes/schellingwoude/

Maritieme kalender
Welke maritieme gebeurtenissen vonden plaats op welke dag of in welke maand?


18 augustus 1917 - Oprichting van de Marine Luchtvaartdienst (MLD). Al enkele jaren eerder, op 28 juli 1914, kreeg de marine haar eerste vliegtuig: een nieuwe Farman HF-22. Deze tweedekker met registratie MA-1 werd op Soesterberg gebruikt voor het trainen van marinevliegers. Een van de eerste marinevliegers is de luitenant-ter-zee der tweede klasse K.W.F.M. Doorman. Bron: 'Marinenieuws' nr. 494 (2002)

http://www.scheepvaartmuseum.nl/collectie/maritieme-kalender?j=&m=8&d=18
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:46    Onderwerp: Reageer met quote

The Balfour Declaration
door Egbert Talens

In de Paperback Edition van Chaim WEIZMANNs TRIAL AND ERROR, hoofdstuk 18 - The Balfour Declaration, zegt W. dat hij op 13 juni 1917 aan sir Ronald Graham schreef: "It appears desirable from every point of view that the British Government should give expression to its sympathy and support of the Zionist claims on Palestine… etc."

Vervolgens gingen Weizmann, Graham en Lord Rothschild op bezoek bij minister van Buitenlandse Zaken, Lord Arthur James Balfour, waar Weizmann zijn opdringerige standpunt van hierboven nog eens aandikte, door Balfour voor te houden dat voor de Britse Regering de tijd was aangebroken, ons een duidelijke verklaring tot steun en bemoediging te bezorgen. [Met ‘ons’ bedoelt Weizmann natuurlijk de politiek-zionistische beweging.] Balfour beloofde dit te zullen doen, en vroeg aan Weizmann hem een verklaring te verstrekken, die tot tevredenheid van de politiek-zionistische beweging zou zijn, en die hij, Balfour, aan het Oorlogs Kabinet zou voorhouden. Met Weizmann in Gibraltar, ging het Politieke Comité onder Nahum Sokolov aan de slag, waarbij een aantal formules werden opgesteld. Ik bespaar u graag deze ‘uiteindelijke’ formule - bestaande uit maar liefst honderdvierenveertig woorden, die Rothschild - althans volgens Weizmann - op 18 juli 1917 aan Balfour overhandigde - omdat er geen spaan van heel bleef. Op 17 augustus 1917 deelde Weizmann, in een telegram aan Felix Frankfurter in de Verenigde Staten, mee dat de blauwprint aan Buitenlandse Zaken was overhandigd en dat deze daar was goedgekeurd en dat ook de premier [Lloyd George] ermee akkoord was gegaan.

PALESTINE PAPERS, 1917-1922, SEEDS OF CONFLICT, van Mrs Doreen INGRAMS, verstrekt een ander beeld. Mede omdat Ingrams officiële relevante stukken aanhaalt, hecht ik meer waarde aan haar verslag. Volgens haar luidde de tekst van de formule, die Rothschild op 18 juli 1917 aan Balfour deed toekomen, als volgt:

His Majesty’s Government accepts the principle that Palestine should be reconstituted as the National Home for the Jewish people.
His Majesty’s Government will use its best endeavors to secure the achievement of this object and will discuss the necessary methods and means with the Zionist Organization.
[Uit ‘accepts’, in de eerste clausule, en ‘its’, in de tweede clausule, blijkt dat deze tekst niet van een ontwikkelde Engelsman afkomstig kan zijn. Na ‘Government’ moet een meervoudig werkwoord en persoonlijk voornaamwoord volgen. Respectievelijk had er moeten staan: ‘accept’ en ‘their’. Ook ‘endeavors’ verraadt dat een Amerikaanse Jood verantwoordelijk moet worden gehouden voor dit epistel. Omdat deze taalkundige missers niet voorkomen in ‘the final formula’ (144 woorden-tekst) mag gesteld worden dat déze door iemand anders is opgesteld.]

Er bestond veel verzet tegen deze formule, voornamelijk vanuit ... Joodse kringen in Engeland, schrijft een verbitterde Weizmann. Maar als minister zonder portefeuille Lord Milner geen bezwaren zou hebben geuit tegen deze tekst, die bijna honderd woorden korter is dan die in Trial and Error op pag. 203, dan zou Balfour, die ‘the formula’ reeds had goedgekeurd, maar al te naïef hebben toegegeven aan de listen en streken van de politieke zionisten in ook deze kortere versie. Immers, vergeleken met de (uiteindelijke) Balfour Declaration van 2 november 1917, moet het toch wel opvallen dat met geen woord gerept wordt over énige bescherming van (de) rechten van (de) niet-joodse gemeenschappen in Palestina, noch over de rechten en politieke status van Joden in enig ander land. Van die ‘bescherming’ - in bedriegelijke vorm, vandaar ‘...’ - is in de uiteindelijke versie van de BD wél sprake. Dit toont aan dat over vorm en inhoud van de allerlaatste formule - de BD van 2 november 1917 - waarin aan genoemde ‘bescherming’, op het eerste oog, handen en voeten lijkt te worden gegeven, stevig is gedebatteerd.

Nog een zijdelingse opmerking. Op pag. 204 van Trial and Error vermeldt Weizmann een tekst die vokomen identiek is aan die in Palestine Papers, alleen is de datum die hij noemt in tegenspraak met die van Ingrams. Volgens Weizmann stuurde hij deze tekst op 19 september 1917 in een telegram aan Louis D. Brandeis, in de VS. Uit Trial and Error valt niet anders op te maken, dan dat het wijzigen van de oorspronkelijke tekst (144 woorden) rond 18 augustus 1917 heeft plaats gevonden, waarna die identieke tekst de dag erna naar Brandeis gaat. Met geen woord rept Weizmann over het feit dat een volstrekt andere formule tot stand kwam, en (uiteraard nog minder) hóe en door wie dit gebeurde.

Om een en ander duidelijk te maken, volgt nu eerst die uiteindelijke versie van de Balfour Declaratie, van 2 november 1917. Dat Weizmann c.s. tegen zijn zin heeft moeten toegeven aan het bijstellen van hun oorspronkelijke formule, hoeft geen betoog.

The Balfour Declaration:

‘His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country"

[Het enkelvoudige aanhalingsteken ‘ aan het begin, en het dubbele aanhalingsteken " aan het eind, is géén vergissing mijnerzijds. Een facsimile van de BD toont deze tekens onmiskenbaar aan. Het werkwoord ‘view’ - een meervoudsvorm, dus - betekent een welkome correctie van het oorspronkelijke ‘accepts’, evenals het ‘their’ bij ‘best endeavours’, dit laatste woord nu in Engelse transcriptie.]

Om mijn uitleg van dit opmerkelijke document, helder proberen te krijgen, deel ik de BD in, in de volgende drie clausules, a, b en c:

‘His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object,
it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine,
or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country"
Tussen het indienen van de (of een) eerste formula (18 juli 1917) en de uiteindelijke tekst van de Balfour Declaratie (2 november 1917) zijn er in verband mét die BD uitvoerige discussies gevoerd over wenselijkheden, juistheden, mogelijkheden, noodzakelijkheden of over de bekende tegenstellingen daarvan. Persoonlijk acht ik drie zaken van eminent belang, waarvan één niet inhoudelijk. Deze laatste betreft het feit dat het Verenigd Koninkrijk zich voor het karretje van de politieke zionisten heeft laten spannen en in volkenrechtelijke zin als zodanig een zware verantwoordelijkheid op zich heeft geladen, waar het de politieke ontwikkelingen in het Midden-Oosten betreft. Tot op de huidige dag werkt dit door in de spanningen die deze regio teisteren. En het Westen volgde het UK maar al te slaafs met een tweeslachtige houding en een hypocriete instelling, die nog ver tot in het derde millennium zijn tol zal eisen. Deze zaak is hier nu niet aan de orde, dus ga ik over naar de overige twee, die wel inhoudelijk bepaald zijn.

Uit de onderlinge samenhang van de drie clausules komt tot uiting dat de politieke belangen van het Joodse volk volledig beschermd dienen te worden, terwijl de belangen van (de) bestaande niet-joodse gemeenschappen in Palestina afgedaan worden als ‘civiele en godsdienstige rechten’. Daarnaast wordt met de tweede clausule impliciet uitgedrukt dat er geen ‘Palestijns’ volk bestaat, met alle gevolgen vandien.

Met de termen ‘nationaal’, bij tehuis (clausule a), en ‘political status’, bij Joden in enig ander land (clausule c), wordt expliciet tot uitdrukking gebracht dat het Joodse volk een natie is, dat als zodanig recht heeft op politieke aanspraken c.q. rechten. De genoemde debatten in de aanloop naar de Balfour Declaratie gingen over de betekenis die bepaalde woorden hebben in een bepaalde context. De politieke zionisten wilden in de verklaring tot uitdrukking brengen dat restitutie van Palestina tot nationaal tehuis van het Joodse volk de Joodse aspiraties recht zou doen. Zelfs kwam de term ‘het Joodse ras’ aan de orde, van de zijde van de politieke zionisten, notabene. Daarvan kwamen ze snel terug. Maar ook restitutie redde het niet. En zoals reeds gesteld, de clausules b en c zouden, als het aan de politieke zionisten had gelegen, helemaal niet aan de orde zijn gekomen. Vooral door toedoen van Edwin Montagu, staatssecretaris voor India en, hoewel een Jood, een anti-zionist, werd clausule c uiteindelijk een feit. Clausule b moet worden toegeschreven aan mannen als Lord [President of the Concil] Curzon en Lord Milner.

Joden zoals Montagu zagen de bui al hangen, zou in Palestina het nationale tehuis voor de Joden eenmaal zijn gerealiseerd. Met dit project zouden Joden elders geconfronteerd kunnen worden, met alle schadelijke gevolgen - antisemitisme - vandien. En ook zou hun politieke status gevaar kunnen lopen. Vandaar dat Montagu vocht als een leeuw voor een clausule in de BD die deze gevaren zou ondervangen.

Wie deze benadering mijnerzijds overdreven vindt, zou ik willen voorhouden dat in de huidige anomalie met betrekking tot Israël en de Palestijnen, van Israëlische kant gepoogd wordt, de ‘N’ in PNA van tafel te krijgen. Volgens Israël hebben de Palestijnen voldoende aan Palestijnse Autoriteit. Die ‘N’ van Nationaal zou de valse indruk kunnen wekken dat ook de Palestijnen een volk met nationale aspiraties zou zijn. Het merkwaardige hierbij is, dat men van Joodse kant met een dubbele mentaliteit te werk gaat. Omdat het woord ‘Jood(s)’ op zích al een nationale connotatie heeft. In feite houdt dit in dat de term ‘Joods Nationaal Tehuis’ de nationale component in tweeledige zin in zich draagt. Waakzaamheid is dus geboden, als het om politieke uitspraken van Israëlische kant gaat. Zoals bij het nu volgende punt.

‘... that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, ... Clausule b, dus. Het is niet toevallig dat nu ineens van civiele en godsdienstige rechten wordt gesproken. Voor de Joden - in Palestina en elders - doen politieke rechten ertoe, voor niet-joden (in Palestina) gelden géén politieke rechten. Anders zou toch eenvoudig van ‘political rights’ sprake hebben kunnen zijn? Daarmee zouden de civiele en godsdienstige rechten in een keer zijn ondergebracht. Maar er zit nóg een ander geniepigheidje in clausule b. Bij ‘existing non-Jeiwsh communities’ ontbreekt het bepalend lidwoord ‘the’. Zó onopvallend dat in de hiervoorgenoemde boeken, Trial and Error en Palestine Papers, de uiteindelijke tekst van de BD vermeld wordt mét het lidwoord ‘the’. Maar de facsimile van de BD laat hierover geen enkele twijfel bestaan, vandaar ‘existing non-Jewish communities’ en níet: de bestaande niet-joodse gemeenschappen...

Overdreven? Met de kennis van het beruchte touwtrekken over het ontbrekende lidwoord ‘the’ bij ‘occupied territories - in Veiligheidsraad-resolutie 242 - durf ik te stellen dat mijn uitleg geenszins overdreven is. Sterker, met clausule b kan Israël nog altijd vasthouden aan de opvatting dat niet alle niet-Joodse gemeenschappen in Palestina gevrijwaard hoefden te blijven van maatregelen die noodzakelijk waren om de veiligheid van de Jóódse Staat te garanderen. Want verdrijving, transfer of deportatie van niet-Joodse gemeenschappen in Palestina, stond al vanaf 1895 in de boeken. Zelfs probeerden de politieke zionisten in 1901 (vergeefs) een Charter te krijgen van de Hoge Porte (in Istanbul) waarmee in artikel III de Joden het recht zouden krijgen de bestaande niet-joodse landsbevolking te deporteren. Tussen november 1947 en december 1948 verdrijven de zionistische, en na 14 mei de Israëlische strijdkrachten, metterdaad circa 750.000 Palestijnen. Daarbij werden christelijke Palestijnse gemeenschappen, zoals in Nazareth en Bethlehem, grotendeels ontzien, om niet de christelijke instanties elders in de wereld tegen zich in het harnas te jagen. Door (in 1917!) het relevante lidwoord ‘the’ weg te laten, lag voor de politieke zionisten de weg open tot het verdrijven van grote groepen ongewenste Palestijnen.

Nog een enkele opmerking om af te sluiten. De formulering ‘it being ... understood’ is van oudere datum dan de BD zelf. Deze komt voor in een Joods manifest in de VS, waarmee voor Joden waar ook ter wereld, ‘full rights‘ worden opgeëist met de volgende woorden: "it being understood that the phrase ‘full rights’ is deemed to include civil, religious and political rights." Omdat het hier en nu om rechten voor Jóden gaat, wordt niet aan het toeval overgelaten dat de uitdrukking ‘volledige rechten’ wel eens beperkt zou kunnen worden tot civiele en godsdienstige rechten. In de BD, waar het om rechten voor Arabieren (in Palestina) gaat, is ‘politieke’ uit den boze.

Joodse groeperingen, zowel ten westen als ten oosten van de Atlantische oceaan, zijn minstens twee jaar vóór dat de onderhandelingen over de BD met de Britse regering begonnen, gestart met het formuleren van de Joodse rechten inPalestina. Uit Weizmanns autobiografie valt dit niet op te maken. Maar Weizmann heeft op nog veel meer manieren de ware bedoelingen van het politieke zionisme weten te verhullen. Vandaar mijn voorkeur voor Doreen Ingrams.

Dit artikel mag dan als een lang verhaal worden beschouwd, in feite heb ik in samenhang met de tot-stand-koming van de Balfour Declaratie een fors aantal zeer interessante benaderingen nog buiten beschouwing gelaten.

(Uitpers, nr. 51, 5de jg., maart 2004)
http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=712
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:49    Onderwerp: Reageer met quote

In beslag genomen vliegtuigen

Op 18 augustus 1917, konden de Nederlanders twee Gotha G.IV bommenwerpers bemachtigen. De ene kwam door problemen aan de propeller aan de grond in Beerta en werd door de Nederlanders bemachtigd. De andere kwam aan grond maar werd door de Duitsers vernietigd.

Ga voor meer voorbeelden naar http://www.forumeerstewereldoorlog.eu/viewtopic.php?p=266175&sid=3a0601a90393bc4378185bd7c9341350
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:53    Onderwerp: Reageer met quote

Kaiserschlacht

Het mislukken van de Kaiserschlacht was daarom ook niet alleen militair-strategisch een grote domper door het ten koste van grote offers veroveren van grote stukken land. Ook moreel was het dat, hoewel aanvankelijk slechts kopstukken als Ludendorff dit konden weten. Nu zouden immers de Amerikanen komen, en tegen de gecombineerde kracht van Groot-Brittannië, Frankrijk en de VS zou Duitsland niet zijn opgewassen. De jongens in het veld zagen dat aanvankelijk nog niet in, aangezien ze net kilometers waren opgerukt. De eigen bevolking werd door de censuur en overdreven berichten zelfs volledig in het ongewisse gelaten.

De tegenaanval kon niet lang uitblijven. Aanvankelijk vielen de Fransen aan, daarna ook de Britten. Het bezette terrein ging verloren. Ook zij hadden geleerd, en hadden tactische hervormingen doorgevoerd. Hun tactiek was op de Duitse gebaseerd, maar men liet de infanterie niet verder oprukken dan het bereik van de artillerie. Ook was het schietpatroon veranderd: eerst werden de vijandelijke kanonnen uitgeschakeld door artilleriegranaten, daarna werden de vijandelijke kanonniers uitgeschakeld met gifgas. Dit nekte de Duitsers, die aan steeds meer zaken gebrek kregen en steeds verder werden teruggedreven. Op 18 augustus 1918 lanceerden de geallieerden een massale aanval met 400 tanks: Ludendorff sprak over een 'Zwarte Dag' voor het Duitse Leger. Van de overige geplande Duitse aanvallen kwam niets meer.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kaiserschlacht#Tegenaanval
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 22:58    Onderwerp: Reageer met quote

Lenin

Op 18 augustus 1918 had Lenin pech, op hem werd een aanslag gepleegd, hoogstwaarschijnlijk door Fanny Kaplan, die lid was van de Zwarte brigade (anticommunisten). Lenin overleefde die aanslag, maar vanaf dat moment liep de gezondheid van Lenin sterk terug, en zijn latere hartaanvallen werden toegeschreven aan die aanslag. Vanaf het moment van de aanslag, werd de Rode terreur uitgevaardigd, het was het begin dan de Goelags, de arbeids- en werkkampen gelegen in verre en moeilijk bereikbare oorden in de uithoeken van o.a. Siberië. In enkele decennia, stierven hier meer dan 10 miljoen mensen.

http://www.heijmerikx.nl/2008/01/17/van-tsaar-nicolaas-ii-tot-dictator-stalin/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15332
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2010 23:05    Onderwerp: Reageer met quote

De Nederlandse medaillewinnaars van 18 augustus

18 Augustus 1920

Op de Spelen van Antwerpen eindigde de Nederlandse touwtrekploeg op de tweede plaats. Een uitgebreid verslag...

De Nederlandse Atletiek Unie organiseerde in mei 1920 kwalificatiewedstrijden voor de Spelen van Antwerpen. Ook het touwtrekken stond op het programma, een onderdeel waar nog niet eerder een Nederlandse ploeg op was uitgekomen. Het team van de Arnhemse krachtsportvereniging Achilles was het sterkste, gevolgd door de vereniging F.L. Jalin uit Edam en de politiesportvereniging van Amsterdam. Het resultaat van deze overwinning was dat het acht man sterke touwtrekteam van Arnhem Nederland zou vertegenwoordigen op de Spelen.

De touwtrekkers Antonius en Willem van Loon, Marinus en Willem van Rekum, Henk Janssen, Wilhelmus Bekkers, Johannes Hengeveld en Sijtse Jansma reisden af naar België. In Antwerpen moest de Nederlandse ploeg, met een gemiddeld gewicht van vijfentachtig kilo, aantreden tegen het bijna tweehonderd kilo zwaardere Italië. Deze dus letterlijk zware tegenstander werd eenvoudig opzij gezet.

In de volgende ronde werd verloren van het Britse team, dat bestond uit leden van het Londense politiekorps. Volgens de overlevering was dit team maar liefst driehonderd kilo zwaarder dan de Nederlandse formatie. Dit zou betekenen dat de Londense politiemensen gemiddeld 122,5 kilo wogen. Ik concludeer daaruit dat het in 1920 niet verstandig was om rottigheid uit te halen in Londen…

Groot-Brittannië was hiermee winnaar van de gouden medaille. Vanwege een wat vreemde toernooiopzet moest Nederland vervolgens tegen België aantreden voor een strijd om het zilver en brons. Slechts vier leden van de Belgische ploeg waren op tijd aanwezig in het stadion, want de overigen waren het slachtoffer van een treinvertraging. De Belgen stelden voor dat Nederland dan maar het zilver zou krijgen. De Nederlanders waren het hier echter niet mee eens, ze wilden strijden om het zilver! Er werd gewacht op de laatkomers. Toen het Belgische team alsnog compleet was, stelde Nederland via een overwinning de zilveren plak veilig.

Helaas heeft Nederland hierna geen verdere olympische successen kunnen boeken op dit onderdeel. Vier jaar later was touwtrekken niet meer op het olympische programma terug te vinden, want het IOC wilde de omvang van de Spelen binnen de perken houden. Een aantal disciplines werd geschrapt, waaronder het touwtrekken. Wellicht dat met het verdwijnen van het honkbal op de komende Spelen weer wat ruimte ontstaat, en het succes van 1920 een vervolg kan krijgen.

http://www.sportgeschiedenis.nl/2008/08/18/de-nederlandse-medaillewinnaars-van-18-augustus.aspx & http://www.sportgeschiedenis.nl/2008/08/18/nederland-was-goed-in-olympisch-touwtrekken.aspx
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group