Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

17 juni

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2006 6:16    Onderwerp: 17 juni Reageer met quote

une 17

1917 Portuguese army sees first action in Flanders

On June 17, 1917, the Corpo Expedicionario Portugues (CEP), or Portuguese Expeditionary Corps, goes into action for the first time in World War I, on the battlefields of Flanders on the Western Front.

With the outbreak of World War I in the summer of 1914, Portugal entered the war on the side of the Allies in order to secure international backing of its colonial holdings in Africa. While Portuguese participation in the war was at first limited to naval support, Portugal sent its first troops—an expeditionary force of two divisions, or some 50,000 men—to the Western Front in February 1917.

On June 17 of that year, the CEP saw its first action of the war, against the Germans in Flanders, Belgium. From the beginning of the fighting, the Portuguese troops, fighting alongside the British, were plagued by problems, including negative reactions to the poor rations and harsh weather on the battlefield and low morale due to the fact that they were fighting far from their native land, on behalf of a foreign cause. On April 9, 1918, the CEP saw action again against Germany near the town of Lys, during the major German offensive of that spring. During the Battle of Lys, one Portuguese division of troops was struck hard by four German divisions; the preliminary shelling alone was so heavy that one Portuguese battalion refused to push forward into the trenches. All told, the victorious Germans took more than 6,000 prisoners at Lys and were able to push through the Allied lines along a three-and-a-half mile stretch. By the time World War I ended, a total of 7,000 Portuguese soldiers had died in combat.
www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2006 6:19    Onderwerp: Reageer met quote

1918

Der deutsche Heeresbericht:
Erfolgreicher Vorstoß gegen die Amerikaner

Großes Hauptquartier, 17. Juni.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Heeresgruppe Kronprinz Rupprecht:
Rege Erkundungstätigkeit führte an vielen Stellen der Front zu heftigen Infanteriegefechten. Südwestlich von Ypern und beiderseits der Somme lebte die Gefechtstätigkeit am Abend auf.
Heeresgruppe Deutscher Kronprinz:
Auf dem Kampffelde südwestlich von Noyon nahm die Artillerietätigkeit am Abend an Stärke zu. Zwischen Ourcq und Marne machten wir bei örtlichen Unternehmungen 120 Gefangene. Die Geschützbeute aus unserem Vorstoß zwischen Montdidier und Noyon hat sich von 150 auf mehr als 300, dabei schwerstes Kaliber, erhöht. Die Beute an Maschinengewehren beträgt weit über 1000.
Heeresgruppe Gallwitz:
Zwischen Maas und Mosel fügten wir den Amerikanern durch Vorstoß beiderseits von Xibray Verluste zu und zerstörten Teile ihrer Stellungen.
Heeresgruppe Herzog Albrecht:
Erkundungsabteilungen holten in den Vogesen und im Sundgau Gefangene aus französischen und amerikanischen Gräben.
Gestern wurden 8 feindliche Flugzeuge und 8 Fesselballone zum Absturz gebracht.

Der Erste Generalquartiermeister
Ludendorff. 1)

Wien, 17. Juni.
Amtlich wird verlautbart:
An der venezianischen Gebirgsfront wurde gestern die Kampftätigkeit durch Wetter und Nebel beträchtlich eingeschränkt. Westlich der Brenta behaupteten alpenländische Regimenter die tags zuvor erkämpften Gebirgsstellungen gegen heftige Augriffe. Im Höhengelände des Montello schoben sich die Divisionen des Feldmarschalleutnants Ludwig Goiginger kämpfend gegen Westen vor, beiderseits der Bahn Oderzo-Treviso scheiterten starke italienische Gegenstöße. Die am Südflügel der Heeresgruppe Feldmarschall von Boroevic vordringenden Streitkräfte des Generals der Infanterie von Csicserics entrissen dem Feinde westlich von San Dona weiteren Boden und nahmen Capo Sile. Mit deutsch-österreichischen und ungarischen Mannschaften wetteifernd, legten hier tschechische und polnisch-ruthenische Bataillone durchs ihr tapferes Verhalten die Probe ab, daß die seit Monaten täglich wiederkehrenden Versuche des Feindes, sie zu Verrat und Schurkerei zu verleiten, erfolglos geblieben sind. Für die Piavekämpfe vom 15. Juni verdient unter der über alles Lob erhabenen Infanterie das junge oberungarische Regiment Nr. 106 besondere Erwähnung. Wie immer haben unsere braven Sappeure und unsere Schlacht- und Jagdflieger auch am Erfolge der letzten Tage hervorragenden Anteil. Die Zahl der an der Südwestfront eingebrachten Gefangenen erhöhte sich auf 21000.
www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2010 15:59    Onderwerp: Reageer met quote

AUCKLAND WEEKLY NEWS, 17 JUNE 1915

TWO CHRISTCHURCH BROTHERS IN THE HIGHLANDERS

CAMPBELL, Lieutenant Ian, s/o P Campbell, late of Christchurch, aged 18 or 19, First Battalion, Cameron Highlanders - Killed in action.

CAMPBELL, Lieutenant Kinlock, brother of the above, First Battalion Black Watch, wounded 14 September at Aisne, invalided home and returned to the front where he was wounded again.

ALLEN

ALLEN, Lieutenant J H, aged about 25, KILLED IN ACTION, Dardanelles, s/o Hon James Allen, Minister for Defence, born NZ.....ex Wanganui College and Cambridge University.....had brilliant scholastic career at St Johns College, honours in law and economics. Later at Oxford....president of the Union......degree in law in this country. When war broke out he joined the Inns of Court Officers' Training Corps. Subsequently transferred to the Worcester Regt as Lieutenant, stationed in Devon.

CHAMPION

CHAMPION, Lieut Leslie - of the Auckland Infantry Battn, who has been wounded, is a Christchurch boy and a nephew of Mr C Champion, Edgeware Road, and of Mr Champion of the Christchurch Drainage Board office staff. He is also a nephew of Mr Justice Stringer. He is about 21 yrs of age, having celebrated his coming of age at the front. He was educated at Christ's College, Christchurch. Lieut Champion is an accountant by occupation and was in Hamilton when he enlisted.

MOSSMAN
MOSSMAN, Pte James Dilworth Bradley - KIA, is the son of Mr W G Mossman, late of Ellerslie and now of Gisborne. Dilworth Mossman is regarded by a large circle of friends as an Ellerslie boy. He was educated at the Auckland Grammar School and is now 21 years of age. After leaving school he went to his father's sheep run in the Gisborne district. In June last he took a trip home and war rumours being then very thickly in the air, he enlisted in the King Edward's Horse. Subsequently he transferred to the British section of the NZEF and on arrival in Egypt, after a period of training at Bulford, he was attached to the Auckland Regt of the Mounted Rifles Brigade. Thomas MOSSMAN, a member of the Legion of Frontiersmen, who died in Egypt from pneumonia, was a brother.

http://freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com/~sooty/AWN17jun1915.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 23 Jun 2011 13:02    Onderwerp: Reageer met quote

On June 17, 1914, Churchill introduced a bill proposing that the British government invest in an oil company, after which it acquired 51 percent of Anglo-Persian, which in actuality was already partially-owned by the British government, and was financed in part by the Rothschilds bank. Britain had acquired its first oil concession, and kept its involvement secret. By the summer of 1914, the British Navy was fully committed to oil and the British government had assumed the role of majority stockholder in Anglo-Persian. The company grew rapidly, first into Anglo-Iranian, and then finally into British Petroleum, or BP.

http://www.jesus-is-savior.com/False%20Religions/Illuminati/world_war_one.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 23 Jun 2011 13:08    Onderwerp: Reageer met quote

Reynish Brothers - Akaroa Memorial

In all three members of the Reynish family from Little River, Banks Peninsula served in WW1. Roger Crowther Reynish, Thomas Henry Reynish and Algernon Francis Reynish.

Roger and Thomas enlisted together on the 17 June 1915 at the time they were both working on a sheep station in Gisborne for Hugh D. Buchanan, Roger as a Shearer and Thomas as a Labourer. They embarked together on 9 October 1915 for Egypt and then onto to France together on the 6 April 1916.

According to their military records they both had a tendency to go absent without leave and both served with the Wellington Infantry Battelion in Belgium, where they both met their death. Firstly Thomas who according to his records was suffering mentally when he attempted to take his own life dying of his wounds shortly afterwards, on the 30 September 1917. I wonder how many young men suffered in this way, choosing to take their own life rather that continuing on with the misery of WW1.

Roger was killed in action only two months later at Ypres, Belgium on the 30 November 1917.

Their younger brother Algernon who had stayed in the Banks Peninsula embarked on the 15 November 1915 and survived the war dying aged 73 in 1971.

http://100nzmemorials.blogspot.com/2011/03/reynish-brothers-akaroa-memorial.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 23 Jun 2011 18:03    Onderwerp: Reageer met quote

Reginald ‘Rex’ Warneford was born in India, and he was a Boarder at King Edward VI School between January 1903 and December 1905. Returning to India, he was apprenticed to the British India Steam Navigation Company. In 1914 he joined the Royal Naval Service and trained as a pilot, and was posted to St. Pol airfield, Dunkirk.

On the night of June 7 1915 he intercepted a Zeppelin. In his official report he described what happened: ‘When close above the airship (at 7,000 feet altitude) I dropped my bombs, and, whilst releasing the last, there was an explosion which lifted my machine and turned it over. The aeroplane was out of control for a short period, but went into a nose dive, and the control was regained. I then saw that the Zeppelin was on the ground in flames. The joint on my petrol pipe and pump from the back tank was broken, and I was forced to land and repair my pump.’
On the same day that Warneford wrote his report, King George V – without precedent – sent him a telegram conferring on him the Victoria Cross. The following day, General Joffre recommended that Warneford be awarded the Knight’s Cross of the Legion of Honour. He was sent to Paris, where the Minister of War pinned his own insignia on Rex’s tunic, saying, ‘I shall be proud to wear the one destined for you in its stead.’

Warneford was killed accidentally on June 17th 1915, only ten days after his exploit, while flying a Henry Farman F27 at Buc airfield near Paris. Eyewitness' reports suggest that the badly-made propeller broke in flight, wrenching off the tail of the machine. He was buried with full military honours in the Brompton Cemetery, London.


On 17 June 1915, Warneford received the award of Legion d'honneur from the French Army Commander in Chief, General Joffre. Following a celebratory lunch, Warneford travelled to the aerodrome at Buc in order to ferry an aircraft for delivery to the RNAS at Veurne. Having made one short test flight, he then flew a second flight, carrying an American journalist, Henry Beach Newman, as passenger. During a climb to 200 feet, the right wings collapsed leading to a catastrophic failure of the airframe. Accounts suggest that neither occupant was harnessed and were thrown out of the aircraft, suffering fatal injuries. In the case of Newman, death was instantaneous. Warneford died of his injuries on the way to hospital. He was buried at Brompton Cemetery, London on 21 June 1915 in a ceremony attended by thousands of mourners

Pall-bearers from the Royal Naval Division carrying the coffin of Lieutenant R.A.J. Warneford, VC.
Photo from The War Illustrated, 3 July 1915. Caption reads:
The passing of Lieutenant R. A. J. Warneford, V.C., "Honoured by the King; admired by the Empire; mourned by all." The coffin being carried to the grave in Brompton Cemetery by men of the Royal Naval Division.


http://ww1talk.co.uk/archive/index.php/t-481.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 10:59    Onderwerp: Reageer met quote

Accident Returns: Extract for the Accident at Reading on 17th June 1914

"In this case, as the 9 a.m. express up passenger train from Worcester to London, consisting of an engine, tender and six vehicles, was running through Reading Station on the up main line, its engine came into collision with the engine of an up excursion train from Taunton to Windsor, consisting of an engine, tender and nine vehicles, which had just started from the up platform line. The speed of the express train at the time of the collision is estimated at about 50 miles an hour, whilst the excursion train was either moving very slowly or had just come to rest.

The engine and tender of the excursion train were thrown over on to their sides towards the up side of the line, and became uncoupled from the remainder of the train; the driver was slightly injured, but the fireman was thrown off the engine and suffered severe injuries. The vehicles of this train were not however derailed, and they were but slightly damaged; none of the passengers in this train appear to have suffered any personal injuries.

The engine and tender of the express train were derailed, but ran on for about l50 yards and were then both thrown over on to their sides towards the down side of the line, and they also became uncoupled from the remainder of their train. The driver received injuries which shortly proved fatal, and the fireman was also severely injured. The vehicles of this train were all derailed, and the sides of the leading ones were considerably damaged by coming into contact with the derailed engine and tender of the excursion train; they were however all found standing upright after the accident. Six passengers in this train have notified the Company of personal injuries sustained, but none of them, it is understood, are of a serious nature."

http://www.railwaysarchive.co.uk/docsummary.php?docID=2250
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:07    Onderwerp: Reageer met quote

17 June 1915: Sdt Kenneth Weeks

Born at Chestnut Hill, Boston on 30 December 1889, Kenneth was educated at the Massachusetts Institute of Technology before moving to the college of Beaux Arts in Paris in 1910. Here, he decided that French life suited him and that he would become a writer and live in Paris permanently (he was the author of five books of short stories and several plays). Following the outbreak of war, therefore, he decided to enlist in the defence of his adopted country and walked into the Foreign Legion recruiting office in central Paris on 21 August 1914. Sent into the trenches of the Somme by the first winter of the war, Kenneth became his section bomb-thrower and, in the early spring of 1915 was awarded the Croix de Guerre. Kenneth was heavily involved in the actions near Souchez during the Artois battle of May-June 1915. He was last seen alive on 17 June running towards the German third line with his right arm extended as if in the motion of bomb-throwing, but he was never seen alive again. Kenneth's body was found in November 1915 and buried in the French military cemetery at Pylones, near St.Eloi, but was repatriated to the USA post-war.

http://www.westernfrontassociation.com/great-war-people/remember-on-this-day/1892-17-june-1915-sdt-kenneth-weeks.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:20, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:10    Onderwerp: Reageer met quote

Frank Leaman Baylies

Lieutenant Frank Leaman Baylies (23 September 1895—17 June 1918) was an American World War I flying ace credited with twelve aerial victories while flying in the French Aeronautique Militaire. Having originally volunteered for the Ambulance Corps, Baylies transferred into French aviation in May 1917. After scoring his 12 victories with the French, he transferred into American aviation service but remained with the French until his death in action.

(...) Baylies eventually accepted a U. S. commission, but never left his assignment with the French. He was killed in action dogfighting Fokker Triplanes from Jasta 19 on 17 June 1918. Baylies and his wingmen tried to join a formation of rotary engined fighters in the belief they were British Sopwiths. At the last moment, he realized they were Fokker Dr.I triplane fighters; he stood his SPAD XII on a wingtip and turned away. Three of the Germans dived on him. He looped in behind one, but the fourth Fokker in turn dove on him and shot him down. One wingman, André Dubonnet, went down in the same engagement but survived while François Macari just managed to escape. German ace Rudolf Reinau is usually credited as Baylies' victor.

Lees verder op https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Leaman_Baylies
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:20, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:14    Onderwerp: Reageer met quote

Oorlogsdagboek Raphaël Waterschoot 1914-1918 - hoe een burger van Sint Niklaas de Groote Oorlog beleeft

17 juni 1918 maandag. Sint Niklaas -
Tegenwoordig kost een nieuw kostuum 550 fr: een nieuw paar schoenen 150 fr: een nieuwen hoed 10 à 20 fr:
We betalen 0,80 fr: voor 1 liter melk.
Erwten kosten 1,75 fr: de kgr. Nieuwe patatten 2,50 fr: de kgr; aardbeziën 3;50 fr: per kgr.

https://raphaelwaterschoot.wordpress.com/2018/06/17/17-juni-1918-maandag-sint-niklaas/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:16, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:19    Onderwerp: Reageer met quote

The Outpost - Magazine of the 17th Battalion Highland Light Infantry, June 1915

June 1915 issue of the regimental magazine of the 17th Battalion Highland Light Infantry, published when the battalion was still in camp in the United Kingdom.

http://archive.org/details/TheOutpost-MagazineOfThe17thBattalionHighlandLightInfantryJune1915
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:13, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:21    Onderwerp: Reageer met quote

Placard for the Evening News : "Charge of the Dublin Fusiliers [Official]".

Afbeelding. Even doorklikken graag! http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Evening_News_placard_Charge_of_the_Dublin_Fusiliers_17_June_1915.jpg
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:15, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:25    Onderwerp: Reageer met quote

From Johannes Lepsius to the Legation Councillor in the German Foreign Office, Rosenberg

Potsdam, 17 June 1915
At the instigation of Mr. von Tiedemann, I enclose a copy of the two letters sent to His Excellency von Wangenheim on 11 June for the German Foreign Office files.
Respectfully,
Johannes Lepsius

Enclosure 1

Potsdam, 11 June 1915

Your Excellency,

Further to the exchange of dispatches with the German Foreign Office, please permit me to present the reasons why a visit to Constantinople at the present time appears to me to be useful in both German and Turkish interests.

Harsh measures against Armenian subjects, which appear to be necessary to suppress espionage and local unrests, are of only episodic importance and do not affect our German interests if, at the same time, it is ensured that the normal relationship between the leading Armenian circles and the Sublime Porte is maintained and reinforced even more.

When plainly assessing the Armenians’ situation in Turkey, it must not be forgotten that only half of the Armenian population lives in Turkey; the other half lives in Russia. It cannot work well if the one half, namely the Russian, is constantly being flattered and courted, while the other half, namely the Turkish, is only exposed to reprisals. In the end, the Armenian nation as a whole will go to that side which, just as in a tug-of-war, uses more strength to pull the other side over. Cutting the rope is impossible. Language, literature, church, customs all form a bond, which cannot be torn. Abdul Hamid’s extermination policy has only tightened the rope. A nation of 4 million cannot be treated as a negligible quantity. The history of Albania has taught us what happens if this is done. The present war will not end the clash between Turkey and Russia.

Before 1895, the fate of the Russian Armenians in the Caucasus was the same as that of the Turkish Armenians in Upper Armenia. Here it was the Kurds, whereas there they were at the mercy of the Tartars. When Vorontsov Dashkov was made governor of the Caucasians in 1905, his precondition for accepting this office was a change in the policy on the treatment of the Armenians. He immediately began to wind up the Armenian rope onto the Russian drum and the outcome was that the Caucasian Armenians now enthusiastically went to war for Russia, something they would have fanatically refused to do in 1895. The leading Armenian circles in Constantinople must be greatly credited for the fact that, despite the nastiest incidents such as in Adana in 1909, and despite the perceptible lack of approval, they continued to stand up for the Committee Party and to give unqualified support to Talaat’s and Enver’s policy. Their fundamental point of view is and remains that the Armenian people can only preserve its national character in language, church and customs as a part of the Ottoman Empire, but not if it is thrown as food to the Russian hunger for nations. It should be one of the principal objectives of Turkey’s domestic policy to strengthen this fundamental philosophy and plant it as a banner for all Armenians.

The present war has forced the Entente to disclose their intentions to divide Turkey, an immeasurable benefit for Germany’s policy, directed at preserving Turkey. In future, the Armenian question can also no longer be used for phoney manoeuvres. This is why, all the more, it demands a satisfying solution in favour of Turkey.

Your Excellency’s successful defence of the Armenian reforms effected a noticeable shift to the Turkish side in the Turkish-Russian tug-of-war, while the dismissal of Hoff and Westenenk caused things to go just as strongly towards the Russian side. The inspectors’ presence would have been sufficient to cut the ground from under the Russian machinations. It is a long road from Constantinople to Erzurum and Van, but only a short one from Tiflis, an evil, which also restricts the influence of the leading Armenian circles in Constantinople. Often they cannot do what they want, because the Russians are there ahead of them and take the wind out of their sails. In those places where there are not enough regular Turkish troops to maintain order, the Armenian villages are ground between the Russian and Kurdish millstones. For this reason, self-defence cannot be held against them. Often enough, Kurds and Russians are in league with one another.

During a war, this inside information could be left to sort itself out alone if, apart from this, the Sublime Porte would give the Armenians support against Russia and instil them with the confidence that everything will be all right again after the war.

The lead that Russia has gained for the past 10 years by pointedly flattering the Armenians has been used by the British, French and Russian pro-Armenia committees (to which no Armenians even belong) to the best of their ability. Agents have been travelling back and forth between Paris, London and Petersburg, trying to obtain large liberation programmes for the Armenians from the Entente governments. Russian and British interests, however, were also divided here. Russia wanted to extend its share of the spoils as far as Alexandretta without granting autonomy, while England demanded autonomy in return for all of the Russian spoils (having at the back of its mind the thought that it would later get the autonomous Greater Armenia back from the Russians).

Now, a bird in the hand is worth two in the bush to any reasonable Armenian. But unfortunately, the bird (the Armenian reform plan) had already flown away.

Whether or not individual Turkish Armenians or even Armenian gangs are to be engaged from Russia and England by means of love or money will do as little to change the overall situation as the corruptibility of individual Turks and the attempts by the liberal Unionists to overthrow the government. With regard to the latter, only the Hinchaks among the Armenians were involved, and they have hardly any followers in Turkey. The Dashnaks have no connections with the Turkish opposition party and had nothing to do with the plans to overthrow the government.

The leading Armenian circles, Patriarchate, National Assembly, Dashnaks are still willing to be made use of by Turkey and to win over the Russian Armenians. From Sofia, Dr. Liparit also influenced the Armenian Balkan Committees in this sense and worked against the encouragement of sympathy for Russia. It seems that the pro-Russian movement in the Caucasus is also beginning to wane, because much is promised, but nothing done in any given case.

I do not take the measures of the Ministry of War against the Armenian schools, press, etc., to heart. The closing of the American Colleges will meet with the least resistance from the Patriarchate. Deportations would also be harmless if it were not for the fact that the Turkish administrative techniques (as proven by the Circassians) usually led to the demise of the deportees.

This is all the more reason why care should be taken to ensure that the Turkish Armenians’ confidence in the government is not undermined by measures, the military value of which I cannot judge. Turkey must continue to live with the Armenians after the war, and Germany’s economic policy cannot make do without them. The well-known saying can also be turned around, “Si vis bellum, para pacem” ["the powers of war should prepare peace"].

In my opinion, the following conclusions can already be drawn from the situation:

1. Nothing is to be achieved by closing British-American and French schools; the same number of German schools must be opened, or at least the prospects for a German school policy should not be ruined. If the Armenians, Greeks, Syrians, etc., do not learn German in future, they will continue to speak and think in French and English in future.

2. If the influence of the French-British-Russian pro-Armenia Committees is to be stopped, the efforts of the German-Armenian companies and associations must be supported. They work against these for Turkish interests. We are in danger of losing the sympathy of the Armenian leaders and ethnic groups allied to us if we remain indifferent and passive in critical situations used feverishly by the Entente committees, and have to give up the enforcement of our influence. Just the fact that I would have had the opportunity of having a calming effect in the Patriarchate and among the leading men in Constantinople would suffice to ensure our previous influence and build bridges towards further understanding.

3. If the Entente brings together its Armenian friends with the Turkish Opposition, as Sheriff Pasha is doing in Paris, then we should encourage the Armenians who listen to us even more in their loyalty towards Turkey and support their harmony with the Sublime Porte. It should certainly be possible to prevent our Turkish friends from being peeved by Armenian sympathy, which should all be grist for their mill.

4. Our efforts should not be limited to reconciling the Turkish Armenians with the Sublime Porte. Turkey should also win the sympathy of the Caucasian Armenians. It is ten times more valid to regard the Caucasians, or at least Kars, Erivan and the Araxes Valley as irredenta of Turkish Armenia, rather than passing off Upper Armenia as Russian irredenta.

5. The fact should not be underestimated that, from the very beginning, we have routed German sympathy for Armenia onto Turkish ground. Germany still raises approx. ¾ million annually for orphanages, clinics, schools and workshops, which were founded in the nineties for the victims of Hamid’s period of terror. Even today, every village and every town in Germany still contributes to these institutions. These circles should be spared the alarms of conscience that our German-Turkish alliance could force us to abandon the Christians of the Orient and to withhold from them the support, which they can expect from us as their brothers in faith.

It would also have a calming effect in this respect if I could respond out of my own knowledge to the slanders concerning German Christianity, already being liberally poured out by the Entente press, that Turkey has not surpassed the boundaries of military measures and, furthermore, that it attaches great importance to keeping up a harmonious relationship with its Christian subjects.

Your Excellency’s most respectful

[Dr. Johannes Lepsius]

Enclosure 2

Copy

Potsdam, 11 June 1915

The managing boards of the German Mission for the Orient and the German-Armenian Association, gathered today, would like to express their thanks to Your Excellency for the support often given to their attempts, and trust that in the present critical situation Your Excellency will work towards a fair and moderate treatment of the Christian elements of the population who have been made part of the turmoil. In order to keep up our relationship with the Patriarchate and the leading Armenian circles and reinforce them in their loyal attitude towards the Sublime Porte, it appears to us to be desirable that our Chairman, Dr. Lepsius, travels to Constantinople and, in agreement with Your Excellency, advises our Armenian friends.

(signed) Dr. Paul Rohrbach
Roedenbeck, Superintendant.
Prof. D. Deissmann
Lürssen
P. Winckler
Dr. Johannes Lepsius
Dr. James Greenfield

http://www.armenocide.de/armenocide/armgende.nsf/bbd0e9f8d8ea3777c125773a00544165/865ef397ccfd448ec12568f30059b194!OpenDocument
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:30    Onderwerp: Reageer met quote

Tasmanian Lighthorse - 7th Reinforcements

1153 Private Joseph William HINDS
27 year old Miner from Beaconsfield, Tasmania. He enlisted on 17 June 1915; and subsequently Returned to Australia, 4 December 1918

1158 Private Roy Oscar THOMPSON
23 year old Labourer from Northdown, Tasmania. He enlisted on 17 June 1915; and subsequently Returned to Australia, 2 September 1916

http://www.tasmanianlighthorse.org/index.php/c-squadron-history/nominal-role/7th-reinforcements
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:32    Onderwerp: Reageer met quote

From Tsar Nicholas to his wife Alexandra

Telegram. Stavka. 17 June, 1915

I am very grateful for letter and two telegrams. Thanks to Tatiana and Olga. It is very hot and windy. There are 22 degrees of heat in our carriages. Please do not worry, and see Goremykin, who will calm you. Fond kisses for all.

Nicky.

http://www.alexanderpalace.org/letters/june15.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:35    Onderwerp: Reageer met quote

Commons Sitting of 17 June 1915: CHANGES OF FOREIGN SURNAME

Mr. FELL asked the Home Secretary if his attention has been drawn to the frequent cases of change of name by foreigners who in place of their own name assume an English one either in private life or for their business firm, and are enabled thereby to commit frauds on the public in this country; and if he will bring in a Bill to compel such foreigners who desire to assume an English name to continue to use for ten years their foreign name in addition to the name they assume?

Sir J. SIMON I would refer the hon. Member to the answer I gave yesterday to the hon. Member for the St. Augustine's Division of Kent.

Mr. FELL Is it not the case that these changes, when they take place, are for the purpose of deceiving the British public, and cannot more prompt steps be taken?

Sir J. SIMON I do not think it is true in all cases that people changed their names to deceive the British public. There is a law strictly enforced that no alien enemy can change his name during the War.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1915/jun/17/changes-of-foreign-surname
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2013 11:39    Onderwerp: Reageer met quote

The Loyal North Lancashire Regiment

Battalions of the New Armies: 6th (Service) Battalion

Formed at Preston in August 1914 as part of K1 and came under command of 38th Brigade in 13th (Western) Division. Moved initially to Tidworth and then Blackdown in February 1915.

17 June 1915 : sailed from Avonmouth, going to Gallipoli via Mudros. Landed at Anzac Cove, 4 August.

January 1916: Evacuated from Gallipoli to Egypt and thence to Mesopotamia.

http://www.1914-1918.net/loyals.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 8:11    Onderwerp: Reageer met quote

De De Havilland (Airco) DH.4 met registratie A7935 van No. 217 Squadron van de Royal Air Force na een mislukte landing op vliegveld Souburg (Vlissingen) op 17 juni 1918.

Na de landing werd de bemanning, de luitenants G.B. Coward (vlieger) en J.F. Reade (waarnemer), geïnterneerd.

Foto! https://nimh-beeldbank.defensie.nl/memorix/aa74d676-4bb2-a914-3cbb-c24da03591c1
Ook hier: https://www.ipms.nl/artikelen/nedmil-luchtvaart/vliegtuigen-d/vliegtuigen-d-dehavil-dh4
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Jun 2019 8:27, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 8:26    Onderwerp: Reageer met quote

Kaiser Wilhelm ll - Mont Notre Dame - 17 juni 1918

Keizer Wilhelm II praat na zijn bezoek aan de collegiale kerk Sainte-Marie-Madeleine in Mont-Notre-Dame in Frankrijk, op 17 juni 1918, met de priester terwijl enkele hoge officieren toekijken. Op 3 augustus van dat jaar zou de kerk opgeblazen en totaal vernietigd worden. De foto maakt deel uit van een serie van 23 ordners met foto's uit de Eerste Wereldoorlog.

Foto... http://fotocollectie.huisdoorn.nl/HuDF-EW20-91
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 8:29    Onderwerp: Reageer met quote

Van glansrijke metropool van een grootmacht naar “waterhoofd” van een rompstaat – Wenen in de Eerste Wereldoorlog
Claudia Reichl-Ham

(...) De regering bracht in de loop van de oorlog steeds meer geld in omloop om de oorlog te kunnen financieren. Daardoor steeg de inflatie geweldig en werden alle goederen nog duurder. In geen enkel ander oorlogsvoerend land was er zulke sterke hyperinflatie als in Oostenrijk-Hongarije. De prijsstijgingen verhitten de gemoederen aanzienlijk. Toen de regering op 17 juni 1918 het brood- en meelrantsoen verminderde, kwam het opnieuw tot stakingen waaraan op 21 juni op het hoogtepunt meer dan 48 000 werknemers in 130 Weense ondernemingen deelnamen. De sfeer van potentiële gewelduitbarstingen keerde terug en de hongerende Weners, vooral jongeren, schrokken nu ook niet meer terug voor gewelddadige acties en plunderingen. Om aanvallen te beletten moesten broodwagens en meeltransporten door veiligheidsagenten worden begeleid. (...)

https://www.cairn.info/revue-cahiers-bruxellois-2014-1N-page-221.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 8:33    Onderwerp: Reageer met quote

Gysel A., Gaston Le Roy. Dagboek van een Vlaamse oorlogsvrijwilliger tijdens WO I, Tielt, Lannoo, 2010, 19,95 euro.

Onlangs verscheen bij de uitgeverij Lannoo te Tielt een merkwaardig oorlogsdagboek dat niet alleen een licht werpt op de Eerste Wereldoorlog, waarover het boek op de eerste plaats handelt. De commentaren in het boek lichten ons ook in over de invloed van deze oorlogservaringen en hun gevolgen op de Vlaamse beweging en onrechtstreeks ook over de plaatselijke geschiedenis. Ik heb me soms afgevraagd: hoe komt het toch dat vóór de Eerste Wereldoorlog nauwelijks geprotesteerd werd tegen de Franstalige overheersing in het Belgische leger. Dit boek wijst ons erop dat pas met de Eerste Wereldoorlog een generatie van mondige soldaten optrad. Een van hen was de latere burgemeester van Beervelde.

Gaston Le Roy (Wetteren 1895-Beervelde 1982) maakte de twee wereldoorlogen mee: de eerste als frontsoldaat achter de IJzer, de tweede als burgemeester van Beervelde. In 1923 huwde hij met de Beerveldse Aline Van Nieuwenhuyse en vestigde zich als wijnhandelaar in Beervelde-Dorp. Hun herenhuis, het Rozenhof, werd onlangs afgebroken en vervangen door een riant appartementsgebouw. Het echtpaar had twee zonen. Werner trad in bij de benedictijnen van Affligem met als kloosternaam dom Fulgentius. Hij werd later abt en bisschop in Zuid-Afrika, waar de Vlaamse benedictijnen een klooster hadden gesticht. Hij is thans op rust in zijn abdij te Affligem. Zijn broer Willy bleef ongehuwd en bleef wonen in het ouderlijk huis als bloemist en wijnhandelaar. Beervelde kende ondertussen een zeer Vlaamse reflex bij de katholieke partij maar ook via het plaatselijke VNV, waarvan Gaston Le Roy lid was. Na de afzetting van de katholieke burgemeester De Clercq werd Gaston Le Roy door de Duitse bezetter in 1941 benoemd tot burgemeester. Vanaf september 1944 belandde hij korte tijd in gevangenschap en raakte hij zijn burgerrechten kwijt. Hij kwam terug naar Beervelde maar oefende geen politiek mandaat meer uit. De familie werd achteraf vooral bekend en geëerd in de persoon van bisschop Werner Le Roy, met wie de parochie een hartelijke band onderhield.

Als soldaat hield Gaston Le Roy veel notities bij, tekende hij fronttaferelen en maakte hij aquarellen. Met zijn notities schreef hij een dagboek dat in 1930 zeer sober werd uitgegeven onder de titel "Piot worden en zijn". Met de opbrengst van dit boek wilde men de vlag van de Vlaamse oud-strijders van Beervelde bekostigen. Nu, tachtig jaar later, heeft André Gysel uit Diksmuide dit oorlogsdagboek ontdekt. Hij trad in verbinding dom Fulgentius-Werner Le Roy en met Julien en Anna Verschueren-Bracke uit Beervelde, die het archief van Gaston Le Roy zorgvuldig bewaarden. Uit deze kennismaking groeide een heruitgave van het oorlogsdagboek, ditmaal aangevuld met foto's, tekeningen, aquarellen en verklarende teksten. De taal werd omgezet in hedendaags Nederlands maar de inhoud werd integraal behouden. Het boek werd uitgegeven door Lannoo. Het resultaat is prachtig.
Gaston Le Roy was nog geen twintig jaar toen hij vrijwilliger werd in het Belgische leger. Via Nederland, Engeland en Frankrijk bereikte hij op 17 augustus 1915 het IJzerfront. Vanaf de tocht naar Axel op 14 januari 1915 tot de dag na de Wapenstilstand op 12 november 1918 schreef hij zijn oorlogservaringen en bedenkingen neer. Hij schreef over de kleine en grote vreugden als een verkwikkende zon, een bad en vers ondergoed, een brief van thuis en de reis naar Parijs en naar Lourdes. Het verlangen naar vrede werd intens gekoesterd. Hij beschreef ook de beschietingen, de vermoeidheid en de moedeloosheid, de koude en de honger, de modder, de ratten en de luizen, bestolen worden, onverantwoorde beslissingen van de legerleiding, de dood van bekenden en vrienden en de altijd aanwezige angst voor de persoonlijke dood. "Elk komt aan de beurt. Wanneer ik? (p. 125). Hoe hebben zij dit psychologisch kunnen overleven? vraagt men zich af.

Hij protesteert tegen de wereldvreemde legerleiding en heeft veel aandacht voor de groeiende Vlaamse weerstand tegen de achterstelling, de vernederingen, verdachtmakingen en straffen. Op 17 juni 1918 schreef hij
" Wij willen zelfbestuur en Vlaamse regimenten". Ook hijzelf werd gestraft.

Dit boek is een indrukwekkend menselijk getuigenis van een jonge Vlaamse soldaat onder Belgisch bevel in een Europese oorlog, eenvoudig en eerlijk. De oorlog van binnen uit. Hij maakt van zichzelf hoegenaamd geen held. Zo vertelt hij vrijuit over zijn situatie als gewonde bij het laatste grote offensief. Een boek om grondig na te denken over oorlogsgeweld en ook over Vlaanderen.

https://www.lochristinaar.com/blog/oorlogsdagboek-van-beervelds-burgemeester-heruitgegeven
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 11:17    Onderwerp: Reageer met quote

Odessa: het mysterie van de verloren luitenant
Door Alexander Kurakin, Andrey Nekrasov

De Luitenant Zatsarenny is een van de pareltjes in de Zwarte Zee. De zoektocht naar het verdwenen voorschip van de Russische torpedoboot duurde 5 jaar.

Onze eerste duik naar de torpedobootjager Luitenant Zatsarenny is in augustus 2002, als we coördinaten krijgen van een object bij het Slangeneiland (Zwarte Zee). Het staat niet op een kaart. Een verkenningsduik maakt al snel duidelijk dat het gaat om een oorlogsschip uit de Eerste Wereldoorlog. Het vaartuig ligt op zijn kiel op een diepte van 28 meter, met de opbouw 4 meter boven de bodem. Een indrukwekkend kanon en twee torpedobuizen, waarvan er een naast de achtersteven is gevallen, vormen het arsenaal van het schip. De boeg is weg. Door een grote spleet in de scheepsromp kunnen we de interne compartimenten zien. Afgaande op de verhoudingen van de scheepsromp, ontbreekt er een vrij groot deel van het schip. Maar een cirkelvormige scan van de bodem toont aan dat er binnen een straal van 300 meter geen grote wrakstukken liggen.

Overval - Op het eiland kunnen we het schip meteen identificeren. Van de gedenkplaten die aan de vuurtoren zijn bevestigd, komt er maar één overeen met het type schip. Het is de torpedojager “Luitenant Zatsarenny” die op 17 juni 1917 bij Slangeneiland werd verwoest. De Eerste Wereldoorlog raast door Europa en de Zwarte Zee bij het strategisch gelegen Odessa is het toneel van talloze militaire operaties. Vooral de Duitse lichte kruiser “Breslau” maakt de Russische marine het leven zuur. Met haar turbinemotoren verschijnt de ongrijpbare kruiser plotseling in verschillende delen van de zee, deelt een klap uit en verdwijnt weer achter de horizon. Een van die onstuimige overvallen wordt de ondergang van de Luitenant Zatsarenny. Op 12 juni 1917 valt de Breslau het Slangeneiland aan. De Duitsers schieten de vuurtoren in puin en nemen een deel van het kleine Russisch-Roemeense garnizoen van 30 mensen gevangen. Als de Breslau van het eiland wegvaart, legt ze nog 10 extra zeemijnen bij het eiland.

114 kilo springstof - De Russische marine beveelt onmiddellijk een tegenaanval. Op deze order verlaat de Luitenant Zatsarenny de haven van Odessa in de ochtend van 17 juni. Mijnenvegers zijn dan al bezig de mijnen te ruimen. Luitenant Shtilberg, de commandant van de torpedojager, neemt het zekere voor het onzekere en omcirkelt het eiland vanuit het zuidoosten. Daarmee wil hij op minstens 100 meter afstand van het mijnenveld blijven. Niettemin loopt de torpedojager om 13.30 uur op een afstand van 2,5 mijl van het eiland op een mijn. 114 kilo springstof is genoeg om de scheepsromp ter hoogte van de eerste schoorsteen te breken. De boeg verdwijnt meteen in de golven. De explosie kost het leven aan 37 bemanningsleden, onder wie de commandant. De achtersteven blijft nog ongeveer een uur drijven en wordt door de mijnenvegers naar het eiland gesleept.

Klein Duimpje - Het startpunt van onze zoektocht naar het ontbrekende deel van de torpedojager is dus nogal vaag: naar het zuidoosten of zo, en een afstand van ongeveer 2,5 mijl. Enkele vierkante kilometers zeebodem afzoeken met een fishfinder is onbegonnen werk. Daarom beginnen we met het bevragen van de lokale vissers. Als dat niks oplevert proberen we de “Klein Duimpje”- methode. Het schip was gebroken ter hoogte van een kolenbunker. Dus we veronderstellen dat tijdens het slepen een spoor van brokken steenkool moet zijn achtergebleven. Die zouden de route naar de boeg moeten markeren met een dunne stippellijn. Verschillende van deze steenkolen zijn al eens gevonden en vormen het begin van een denkbeeldige lijn. Als we die lijn op de kaart kunnen doortrekken, moet deze ons naar de boeg van het schip leiden. Maar ook dit spoor loopt dood. Een doorbraak komt pas met de inzet van een side-scan sonar. In eerste instantie brengt dit slimme apparaat geen vreugde maar teleurstelling. Het ene na het andere kwadrant van het zoekgebied blijft leeg. De boeg van Luitenant Zatsarenny is een mysterie.

Foutje - Intussen twijfelen we aan de berekeningen van de marineofficieren die het achterschip van de gebroken torpedoboot naar het eiland wilden slepen. Zij berekenden de afstand op basis van de hoogte van het eiland met de vuurtoren. Maar de vuurtoren was kapotgeschoten vlak voor de Zatsarenny zonk. Als we rekenen met de hoogte van het eiland zonder vuurtoren, verschuift de locatie van het wrak naar een punt veel dichter bij het Slangeneiland. Op basis van deze informatie berekenen we nieuwe coördinaten voor het zinken van de boeg. Als we die met de sonar verifiëren, zien we al snel een gebroken curve op het scherm kruipen. Dit is de langverwachte boeg van de Luitenant Zatsarenny!

Omgerold - Vijf jaar nadat onze zoektocht begon, duiken we voor het eerst op het voorschip van de Luitenant Zatsarenny. De boeg ligt op een diepte van 36 meter op een schelpenbodem, met de stuurboordzijde omhoog. De bak is voor een deel in de bodem gezakt. We zien een deel van de romp van het schip. Doordat het zo lang in het water ligt, zijn de planken grotendeels in het zeewater opgelost. Daardoor hebben we een goed zicht op het inwendige van de scheepscompartimenten. De boeg mist een van de twee torpedobuizen. Die is door een sleepnet van z’n plek gerukt en later ten zuiden van het eiland teruggevonden – gedumpt door de visser die geen gedoe wilde omdat hij eigenlijk te dicht bij het eiland viste. De controlekamer is het enige deel van het wrak waar we niet in kunnen. Een luik ernaar toe is ingebed in de bodem. Te oordelen naar de spaken van een gebroken stuurwiel en de staat van de scheepstelegraaf op de brug, zonk het voorschip met de kiel omhoog. Misschien is het 120 millimeter geschut op het voorschip de reden voor het omkiepen; het moet zo’n 10 ton wegen. Nadat het voorschip ondersteboven de bodem raakte, rolde het om en nam het de positie in die het nog steeds heeft.

Schroot - De Luitenant Zatsarenny is een van een serie torpedojagers die zijn vernoemd naar helden van de Krimoorlog (1853 – 1856). Deze schepen van de klasse “Dobrovolets” (Vrijwilligers) liepen kort voor de Eerste Wereldoorlog in Rusland van stapel. Ze dienden geen van allen lang. Voor 1920 waren ze allemaal tot zinken gebracht of tot schroot verwerkt. Er zijn slechts een paar zwart-witfoto’s en een stapeltje stoffige documenten ter nagedachtenis aan deze vloot van oorlogsschepen. De enige torpedoboot van die tijd die wij kunnen zien en aanraken, is de ongelukkige Luitenant Zatsarenny. De geschiedenis houdt van dergelijke paradoxen. De torpedoboot was voorbestemd om te sterven, zodat hij zijn meer gelukkige broers en zijn historische tijdperk kon overleven.

https://duikspotter.nl/odessa-mysterie-verloren-luitenant/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 11:25    Onderwerp: Reageer met quote

Cruquiuskade tegenover molen De Gooyer zaterdag 17 juni 1916: Besmette ‘aarpels’, die ‘vreet’ je niet

Begin juni 1916 zijn er bijna dagelijks demonstraties tegen de voedselschaarste en de exorbitante prijzen, veroorzaakt door de Eerste Wereldoorlog. Vrouwen spelen een hoofdrol. Vooral aardappelen, het belangrijkste volksvoedsel, zijn schaars. Als er dan eindelijk een ligger met aardappelen afmeert aan de Nieuwe Vaart, loopt de Czaar Peterbuurt te hoop en wordt het lossen verhinderd. De maandag erop rijden er zelfs bereden huzaren door de straat.

Op donderdagmiddag 15 juni 1916 is er in Café Huizer (hoek Czaar Peterstraat / Eerste Coehoornstraat) een drukbezochte vergadering. Zo'n 200 vrouwen, deels met kinderen op de arm, luisteren naar sprekers die oproepen tot verzet tegen de onhoudbare toestand van voedselschaarste en absurd hoge prijzen. Buiten het overvolle café staan nog meer vrouwen en wat stakende mannen van de Nederlandsche Scheepsbouw Maatschappij. Het thema is de duurte: alle prijzen zijn gestegen maar de lonen niet, zodat het steeds moeilijker wordt om rond te komen. Veel mannen zijn gemobiliseerd en van de vergoeding die hun vrouwen krijgen – f 1,- per dag – valt niet te leven. Niet toevallig is de kindersterfte in het jaar ervoor met 5000 toegenomen.

De beste aardappelen worden naar Duitsland geëxporteerd, stelt spreker Johan van Zelm vast. Hij is actief in de syndicalistische Federatie van Gemeentewerklieden en is net terug van een propagandatocht naar Friesland. De federatie is een van de belangrijkste organisaties van het Nationaal Arbeids-Secretariaat (NAS), waarin arbeiders zich verenigden die met directe actie het kapitalisme wilden bestrijden en het parlementarisme van het veel grotere en gematigder NVV afwezen. Na afloop van de bijeenkomst trekt een demonstratie naar het Dapperplein.

Zijn vrouw Hendrika van Zelm-van den Berg leidt dezelfde middag in de Kinkerstraat een vergadering. Zij is de spil van het Vrouwencomité, een bundeling van vrouwencomités die in verschillende buurten zijn ontstaan. Ze heeft de vrijdag ervoor het woord gevoerd tegen burgemeester Jan Willem Tellegen, die haar ontvangt als ze met een groep vrouwen naar het stadhuis is getogen na afloop van een protestvergadering in een zaaltje op de Haarlemmerweg. De dinsdag erop (12 juni) trekt ze met circa 400 vrouwen opnieuw naar het stadhuis en krijgt ze met een delegatie belet bij de burgemeester en wethouder Floor Wibaut.

Rotte aardappels - De wethouder is die dag net naar Den Haag geweest. De regering moet ingrijpen, vindt hij. Dat zegt hij ook tegen de vrouwen, maar vertelt er niet bij dat de regering goedkope rijst heeft toegezegd, want de gemeenteraad weet nog van niets. Die rijst zal overigens niet de oplossing bieden. "Rijst, mijnheer, als ik mijn vent 's middags rijst voorzet, krijg ik op mijn donder", wordt hem een jaar later toegeworpen.

In de nacht van maandag 12 op dinsdag 13 juni laat Wibaut de in de stad binnen gevoerde aardappelen – bijna 3000 hectoliter – in beslag nemen; hij stelt een maximumprijs in van 24 cent voor vier kilo. De 75 groenteboeren van de Vereeniging van groenten-, aardappelen- en fruithandelaren Algemeen Belang die het daarmee niet eens zijn, krijgen niet geleverd. De vijftien winkels van de sociaaldemocratische Coöperatie De Dageraad wél en dat zet kwaad bloed. De dwarsliggers kondigen aan dat zij op maandag 19 juni dicht zullen blijven. Die zaterdag de 17de juni is er een run op groentewinkels.

Toevallig zijn de aardappelen in de lichter die op dezelfde dag bij de Qruquiuskade aanmeert en gelost moet worden, bestemd voor De Dageraad. Helaas is de kwaliteit bedroevend. Het schip heeft veel te lang in de Rotterdamse haven gelegen en door het warme weer is een groot deel van de lading bedorven. "Rotte aardappels uit de Rottestad". Iedereen is kwaad. De samengestroomde menigte vrouwen over de treurige kwaliteit, de boze groenteboeren over de huns inziens bevoordeling van De Dageraad en het gevolg is dat de werklieden die het schip moeten lossen er mee ophouden.

Jouwende groenteboeren - De vrouwen klagen dat er in hun buurt geen aardappel te krijgen is, terwijl De Dageraad wel voorzien wordt. De gealarmeerde voorzitter van de coöperatie, A. Content, biedt aan om rechtstreeks vanaf de lichter te gaan verkopen. Als hij net wil afrekenen met de eerste klant, wordt er geroepen: "Seg, vreet jij nou geen aarpels van die smerige Dageraad." De aardappels zijn 'besmet'. De bij het NAS aangesloten Aardappelwerkersvereeniging verklaart zich solidair, waardoor ook vijf wagons vol aardappelen op het emplacement van De Rietlanden niet gelost kunnen worden.

Maar voordat het lossen wordt gestaakt, is er al een kar beladen met 30 mud aardappelen (ruim 2000 kilo) voor de Dageraadwinkel op het Van Limburg Stirumplein, de enige vestiging van de coöperatie die uitsluitend aardappelen verkoopt. De door paarden getrokken kar vertrekt onder politiebegeleiding richting Staatsliedenbuurt, gevolgd door een kar met jouwende groenteboeren. Bij het passeren van de groentemarkt op de Marnixstraat – de Appeltjesmarkt – moet de politie ingrijpen als de kar geplunderd dreigt te worden. Desondanks verdwijnen er een paar zakken (van 35 kilo). Echt mis gaat het bij het Dageraadfiliaal. De winkelruit sneuvelt en tot in de avond blijft het onrustig in die buurt.

Demonstratieverbod - Op maandag 19 juni moet de Dageraadwinkel in de Dapperbuurt het ontgelden. Klanten worden gemolesteerd en de van hen afgepakte aardappelen vliegen door de lucht. Die dag togen duizenden vrouwen naar het IJsclubterrein (het huidige Museumplein) en vervolgens naar het stadhuis, waar een bode een petitie in ontvangst neemt. "Met vrouwenkiesrecht vullen we niet de magen van onze kinderen", staat er op het spandoek aan de kop van de stoet. De leus is een reactie op de massale demonstratie op het IJsclubterrein een dag eerder, waar onder meer Aletta Jacobs en mevrouw Wibaut spraken. Op een ander spandoek staat 'Weg met Posthuma', de voor voedselvoorziening verantwoordelijke minister. (Die wens zal pas in 1943 vervuld worden, wanneer het verzet hem als rechterhand van Mussert uit de weg ruimt.)

Het gemeentebestuur kondigt na die woelige dagen een tijdelijk demonstratieverbod af. Er volgen die week nog wel protestmeetings, maar uit angst voor een bloedbad zien de organisatoren af van optochten. In de gemeenteraad verklaart Wibaut: "De kleinhandel voert een stukje kleinburgerlijke politiek tegen de coöperatie en maakt gebruik van acties van arbeidersvrouwen tegen de duurte. Voor hen geldt niet wie er wat verkoopt, maar dat er iets te kopen valt."

Het bloedbad komt er een jaar later toch, tijdens het Aardappeloproer. De vrouwen uit de Czaar Peterbuurt laten zich bij dat oproer ook gelden.

https://onsamsterdam.nl/cruquiuskade-tegenover-molen-de-gooyer-zaterdag-17-juni-1916-besmette-aarpels-die-vreet-je-niet
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 11:26    Onderwerp: Reageer met quote

Nationaal congres Sarekat Islam

BANDOENG, 17 juni [1916] - De kritiek van de Sarekat Islam op het Nederlandse bewind in Indië wordt steeds scherper, zo bleek op het congres van deze sociale en politieke beweging in Bandoeng. Kort tevoren had gouverneur-generaal Idenburg de Sarekat Islam rechtspersoonlijkheid verleend als een heel Indië bestrijkende organisatie; tot dan toe waren alleen de plaatselijke afdelingen erkend.

In een redevoering zei Tjokroaminoto, voorzitter van het Centraal Comité van de Sarekat Islam (veel van zijn volgelingen zien in hem een soort islamitische messias), onder meer: ‘Het past niet meer dat Indië geregeerd wordt door Holland gelijk een landheer zijn percelen beheert. Het is niet betamelijk Indië te beschouwen als een melkkoe die slechts te eten krijgt ter wille van haar melk... Thans is het ook niet passend meer dat de ingezetenen, voornamelijk inlanders, geen recht hebben op medezeggenschap in regeringsaangelegenheden die hun lot regelen... Geenszins willen wij uitroepen ‘Weg met het gouvernement’, integendeel, onze leuze is ‘Met het gouvernement, samen met het gouvernement en tot steun van het gouvernement om een goede richting uit te sturen.’

https://www.dbnl.org/tekst/bouw029kron01_01/bouw029kron01_01_0825.php#a825
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 11:27    Onderwerp: Reageer met quote

The Literary Digest, 17 juni 1916: Armenia's Need

PUBLIC OPINION (New York) combined with THE LITERARY DIGEST

The ARMENIAN EXILES are eating grass in a vain effort to postpone the death by starvation that has already overtaken thousands. The only alternative to death for these unfortunates of the Turkish Empire is the adoption of the Mohammedan, faith. Some, indeed, yield to this extremity, but we learn from the New York Evening Post that "the fortitude of most of the people under the sufferings which they are undergoing is wonderful, and they are not losing their Christian faith. The men of the families of many of the exiles are still serving in the Turkish Army." Mr. Henry Morgenthau, late Ambassador to Turkey, has given out that one of the main reasons for his recent resignation was his "great desire to make known to the people of the United States some of the conditions in the Turkish Empire, especially as those conditions affect the Armenians." In an interview in the New York Times he recalls his childhood tears over the scenes in "Uncle Tom's Cabin" and "Evangeline"; but all these things, he avers, are nothing compared to what went on in Turkey under his own eyes. Most of the stories that have reached the United, he says, are founded on facts. He continues:

"The Armenians were living just as quietly and peacefully as possible, in friendship and close contact with their Turkish associates, when suddenly they were picked out to be deported. It was then that my heart bled for them. I had been given the privilege of dispensing charity without stint and with full authority on behalf of the English, Russian, French, and Italian nations - even the Serbians had sent me money, and Russia and Italy permitted me to help the poor Montenegrins in my charge. Suddenly, without available funds, I was confronted with the terrific problem of the destitute Armenians. Can you conceive how I felt? It was then that I sent an appeal to the Secretary of State for help, and the response came promptly."

"If the people of the United States could only see the distress as I have seen it. If they could see the gaunt, little figures of children, the little orphans brought to Constantinople by friendly Turkish officers, the need of prompt aid would be fully realized. There were two children I shall never forget who had lost their parents, and, nearly dead, were mere skeletons covered over by skin. There were women who came into Constantinople whose condition I cannot describe women who had to become Moslems in order to save their lives and reach the city."

"If I dared repeat the tales I have heard, sworn to and signed, they would make men and women weep and every one would see the need of sympathy and help. I wish I had the power to picture an Armenian refugee encampment and to tell how an American missionary hospital fed from its back door a thousand starving persons a day on an average of 3 cents a person with the $30 a day we gave it."

"There is no use of accusing anybody or finding fault with any one. What this great country should do to show its appreciation of the wonderful blessings that have been showered upon us is for each one of us to make up his mind to do his share. Picture that you are personally responsible for the starvation of one or two persons if you do not give funds to save them. Twenty-five dollars will enable an Armenian family to be established in comparative comfort. I believe every person would be happier to sacrifice something and give $25 for the Armenians." The money so far received has not been sufficient to help many people. The Turkish Government at first interfered with relief-efforts, but is now showing a change of heart. The present as well as the prospective need is immense. Americans may think they have been generous until they reflect on the 30 cents per capita of our relief-donations:

"It may be a Little indiscreet to say this, but I want to say that unless help is given to the suffering Armenians as well as to the destitute Moslems in Turkey, there will be a fearful amount of starvation next winter. They have not sufficient seed to plant their crops or animals to plow their soil. There is less than 10 per cent. Of the arable land under cultivation."

"The United States with its 100.000.000 people has contributed only the insignificant sum of $30.000.000 to all of suffering humanity abroad. We ought to drop our heads in shame. Our 100.000.000 people, who have average wealth of $1.600 have not given more than 30 cents a piece. Every one who has not contributed ought to be ashamed of himself. These Armenian people are exposed to the weather with very scanty clothing and nothing to eat, with disease rife among them, and hundreds are dying from starvation. We are the only people to whom they can appeal for help to-day, the only people who dare express their sympathy by actual giving. The people of other nations are afraid and unable to do it."

"We can raise in this country easily $500.000.000. That is only $5 per capita. If we are worth $1.600 each on an average, that is less than one-third of 1 per cent. Let the whole world understand that we are not willing to profit by this war, but we are willing to disregard profit and to be a big brother listening to the needs of the whole world."

"We have been hearing of the brotherhood of men. If we are all brothers, and we are, have we a right to live on in comfort and luxury and allow these people to starve? I do not think we have. I believe that it is our duty, it is our privilege, for each of us to assume the guardianship of as many of the Armenian people as we can. I do not preclude the other countries. They are suffering just as much. I believe the moral force of America will be doubled and trebled if the rest of the world understands that we are ready and willing and anxious to help the suffering masses."

https://www.armeensegenocide.info/pers-vs/LD-17-6-1916.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Jun 2019 11:29    Onderwerp: Reageer met quote

GRAF OPVARENDE VAN H.M.S. "EDEN"
Gemeentelijke begraafplaats, Kamperland

De Britse destroyer H.M.S. "Eden" kwam op 17 juni 1916 in het Kanaal in aanvaring met het Franse hospitaalschip S.S. "France" en zonk. Een aantal opvarenden van de Eden kwam daarbij om het leven. Het lichaam van de 21-jarige koksmaat W.G. Whitfield spoelde een maand later, op 17 juli 1916 bij de Noord-Bevenlandse zeedijk van Kamperland aan. Op 18 juli 1916 werd hij op de algemene begraafplaats van Kamperland begraven.

Voor een foto, ga naar http://www.eerstewereldoorlog.nu/agenda/graf-opvarende-van-hms-eden/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group