Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Barbara Tuchman - A Heroine of Popular History

Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Boeken en recensies Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht

Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 02 Apr 2012 7:47    Onderwerp: Barbara Tuchman - A Heroine of Popular History Reageer met quote

'It's what saved me, I think. If I had taken a doctoral degree, it would have stifled my writing capacity," Barbara Tuchman once said. She took the right path. Nothing the popular historian ever wrote smelled remotely of the lamp, as we are reminded by the Library of America's new edition of two classic Tuchman works, "The Guns of August" (1962), about the outbreak of World War I, and "The Proud Tower" (1966), about the prewar period 1890-1914.

Tuchman deserves to be better known to readers who have come of age since her death in 1989 at age 77. As a member of the New York German-Jewish aristocracy, she grew up in a family with an acute sense of history and the import of world events. Her maternal grandfather, Henry Morgenthau Sr., was Woodrow Wilson's ambassador to the Ottoman Empire. Her uncle, Henry Morgenthau Jr., was Franklin Roosevelt's Treasury secretary through the Depression and World War II. Tuchman's father, Maurice Wertheim, was a successful banker but also an important art collector.

Tuchman graduated in 1933 from Radcliffe College, where she majored in history and literature. Teachers judged her undergraduate thesis "undistinguished." Tuchman agreed but was undeterred from pursuing a writing career. She began contributing to left-wing journals, among them the Nation—owned by her father. She was a correspondent for the magazine in the late 1930s during the Spanish Civil War.

Her introduction to Spain inspired Tuchman's first historical work, "The Lost British Policy: Britain and Spain Since 1700." It was published in 1938 when she was 26; nearly two decades passed before Tuchman wrote another book, but "Bible and Sword: England and Palestine From the Bronze Age to Balfour" (1956) announced the arrival of a mature talent. During the interim, she had married a doctor, Lester Tuchman, in 1940, and reared three daughters.

The publisher of "The Lost British Policy" asked Tuchman to cover the period after the Balfour Declaration of 1917 and carry the story into the 1940s, something she had not planned to do. She soon realized that, as a supporter of Israel, she would find it impossible to write dispassionately about the tumultuous period surrounding the nation's establishment in 1948. The book "turned into polemic," Tuchman later said. She tore up the added pages, stopping with Balfour. Sadly, the author seemed to have forgotten the lesson in objectivity by the time of her last book, an anti-Vietnam War screed called "The March of Folly" (1985).

For the better part of three decades, though, Tuchman reigned as a master of historical storytelling, combining conscientious research, sage judgment and literary flair. She offered a fascinating glimpse of her approach to thinking and writing about her field in "Practicing History" (1982), a selection of her speeches, essays and journalism. Some of the pieces in the book are unremarkable essays on Vietnam, Nixon and Kissinger, but others are engagingly personal. We learn, about Tuchman's research methods, her thoughts on the increasing use of computers for historical research (she was against them, even opposing the digitization of the Library of Congress card catalog), and about her views on the harmful role that television plays in shaping the presidential image. The Teleprompter, she told an interviewer in the early 1980s, "allows an inadequate, minor individual to appear to be a statesman." Given her liberal leanings, she was of course talking about Ronald Reagan, though readers today may find their thoughts turning elsewhere.

The essays about writing in "Practicing History" are an invaluable and charming tutorial for those interested in learning the historian's craft. History students, especially those entering graduate study, would be well advised to steep themselves in her advice. For Tuchman, "being in love with your subject is indispensable for writing good history—or good anything for that matter." Transmitting the author's fascination with a subject, "the magic," is essential to captivating the reader. She quotes the sign that the popular historian Catherine Drinker Bowen had pinned over her desk: "Will the reader turn the page?"

Tuchman also stresses the importance of using primary sources and unpublished material, the necessity of visiting the sites where history was made, the use of corroborative detail—"history by the ounce" as she calls it—to keep the historian from "soaring off the ground into theories of his own invention." She also believes sensibly that it's better to "arrive at theory by way of evidence than the other way around, like so many revisionists today." Thirty years later the revisionists are still at it, and her counsel remains as vital as ever.

We see Tuchman's values on handsome display in the Library of America edition presenting two of her best works. In "The Proud Tower"—her portrait of Britain and Europe, principally France and Germany, in the quarter-century before World War I—Tuchman does not see individuals or nations as helplessly swept along by forces of history beyond their control. She discerns no overall causality for the way things turn out. In her view it is individuals with all their foibles, flaws and occasional heroism, rather than abstract systems, that are the catalysts of history. Her inquiry into the past is driven by an unquenchable curiosity about people and the need to understand how their relationships shape history.

The conceptual architecture of "The Proud Tower" and "The Guns of August," about the early days of World War I, is built by a series of brilliant character sketches of the most consequential figures of the era under discussion. "The Proud Tower" opens with a chapter called "The Patricians," prominent among them Lord Salisbury, British prime minister in 1895, who "cared nothing for sport and little for people." In "The Guns of August," which was awarded the Pulitzer Prize for nonfiction, Tuchman presents us vivid portraits of the leaders and subordinates who marched Europe into war, including the German Chancellor Theobald von Bethmann Hollweg, who refused to believe that Britain would honor its alliances and go to war over what he called "a mere scrap of paper."

Tuchman uses each mini-essay to elucidate the cultural, political and intellectual milieu in which these people lived. We learn about the turbulent intellectual, social, artistic, philosophical and military events of the late 19th century and early 20th from a writer who is a historian who also has discerning an eye for literature, music and the visual arts.

In both books, as in other Tuchman works, there is an underlying emphasis on individual fallibility. "The Proud Tower" captures the power of 19th-century optimism and faith in humankind; "The Guns of August" shows those beliefs being shattered in the trenches.

These Tuchman books and others—including her second Pultizer-winner, "Stilwell and the American Experience in China," a 1971 biography of the World War II commander Gen. Joseph "Vinegar Joe" Stilwell—were successful because they were beautifully wrought and often emotive grand narratives; they can be read for knowledge and enlightenmentand, like much of the best history-writing, for pleasure.

Now, to return to Tuchman's point about the virtues of not pursuing a doctorate in history: Is a Ph.D.—the union card for the professorate—a hindrance to approaching history as Tuchman did?

Alas, the answer is likely "yes." The years-long slog of course work, exams and the laborious, footnote-laden dissertation—written strictly to be read by other scholars—have a way of hard-wiring habits of the mind that are difficult to overcome. A few academically trained scholars do survive the tyranny of their doctorates and reach a wide reading audience. But inside the Ivory Tower, where most historians dwell, professors write books, articles, and conference papers for other professors, and mainly for those colleagues toiling in the same small subset of the past.

Moreover, professors of the increasingly fragmented humanities disciplines remain, even now, in thrall to race, class and gender studies that have been run through the wringer of postmodern theory. These historians often view writing for an audience beyond the campus, as Tuchman did, not only as debasing but also as potentially damaging to their careers. The fear is not irrational: A professor's tenure and progress through the ranks is dependent on the judgment of scholarly peers.

The gulf seems to be widening between those who write history for general readers—David McCullough, Paul Johnson and Thomas Fleming, for example, who come, like Tuchman, from the world of journalism—and the scholars who write for a shrinking audience of specialists. It has not always been so; in the not-too-distant past, professional historians like Samuel Morrison and Allan Nevins wrote books with a wide popular appeal.

Not all professors should be writing for a general readership, but more should try. Much important and fascinating research is unavailable to the public simply because the discoverers lack the will or the talent to reach beyond their familiar circle. Of course, what has occurred in the history profession is symptomatic of the waning importance of the humanities disciplines themselves, a plight much lamented by those who have hastened the decline. Barbara Tuchman saw it coming.

Bron: The Wall Street Journal
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail

Geregistreerd op: 6-10-2009
Berichten: 343
Woonplaats: Leiden

BerichtGeplaatst: 17 Jul 2013 19:57    Onderwerp: Reageer met quote

Ik ben nu "Stilwell and the American Experience in China 1911 - 1945" aan het lezen. Voor dit forum is eigenlijk alleen hoofdstuk 3 relevant, dat gaat namelijk over WO1 (Stilwell zat bij de staff die de aanval op St. Mihiel op 12 september 1918 voorbereidde). Ik lees daar echter helaas niets dat interessant genoeg is om hier te vermelden.

Na de wapenstilstand werd hij "in the Coblenz area with headquartes at Cochem on the Rhine" terecht, maar ook daar wordt eigenlijk niets vermeld dat vermeldenswaardig is, alleen 2 punten die m.i. een niet al te positief beeld van Stilwell schetsen (dat Tuchman, die als enigszins anti-Duits bekend staat, kennelijk niet zo is opgevallen):

A man of many distastes, Stilwell made no exception of the enemy. On the march into Germany he described the Burgermeister of Nonweiler as a "typical savage, bowel-less, brutal, grouchy, sullen boche son-of-a-bitch. He got up and bowed when we left".

Wat een charmante en genuanceerde persoonlijkheid, denk ik dan.

Het andere stukje gaat over het verloop van de onderhandelingen in Versailles. Stilwell was daar kennelijk niet tevreden over, want hij klaagde (over de geallieerden):

They were all trying to belittle our army and our achievements

Dat daar het gevoel achter kan zitten dat de andere landen vonden dat de Amerikanen hen jaren lang de kastanjes uit het vuur hadden laten halen kwam kennelijk niet bij hem op, en ook niet bij Tuchman. Maar goed, dit is een boek over China, niet over Duitsland.

En gelukkig is het wel interessant om te lezen hoe Shantung (de Duitse concessie in China die in 1914 door de Japanners was ingepikt, hetgeen door het verdrag van Versailles werd gelegaliseerd, dit tegen de wensen van China in) kennelijk de beeldvorming van het Verdrag van Versailles in de Amerikaanse publieke opinie heeft gevormd, waardoor het verdrag uiteindelijk niet door de VS werd geratificeerd.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht

Geregistreerd op: 6-10-2009
Berichten: 343
Woonplaats: Leiden

BerichtGeplaatst: 19 Jul 2013 19:40    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb net een boekje van Barbara Tuchman gelezen, getiteld "Geschiedenis Schrijven - Essays", een vertaling van "Writing History - Essays". Het telt ca 170 pagina's en stamt uit 1982 (de vertaling uit 1991).

In essentie is dit een collectie van losse stukjes die Tuchman heeft geschreven. Sommige daarvan gaan over geschiedenis in het algemeen en over hoe ze haar boeken heeft geschreven. Dat zijn bij vlagen interessante stukken voor wie andere boeken van haar heeft gelezen, zoals (pagina 13):

Ik verzin nooit iets, zelfs niet of de zon schijnt. Een lezer vertelde mij dat hij steeds opnieuw werd getroffen door een passage in De kanonnen waarin wordt verteld hoe het Engelse leger in Frankrijk landde: ik schreef dat in de lucht het geluid van een zomers onweer hoorbaar was en de zon met een rode gloed onderging. Mijn lezer ging er vanuit dat ik het noodlot extra kunstzinnig had willen beschrijven, maar het feit was dat ik deze beschrijving had te danken aan de memoires van een Engels officier, een ooggetuige, die de donder hoorde en de zon rood zag ondergaan. Als ik al iets bijzonders had gedaan, dan zat dat alleen in het kiezen van het juiste fragment en in het goede gebruik hiervan.

Ook het volgende vond ik interessant genoeg om even over te typen (pagina 17):

Ik merkte dat als je schrijft alsof je zelf in die tijd zit, zonder terug te blikken en zonder je tot vooruitzichten te laten verleiden, de spanning zich bijna zonder moeite laat opbouwen.. Op sommige momenten wil je niets liever dan de lezer duidelijk maken hoe essentieel een bepaalde handeling voor het verdere verloop is, maar ik probeerde sterk te blijven. Ik redigeerde alles nog eens en schrapte in de hoofdstukken die aan de slag aan de Marne vooraf gingen alle passages (op een na) waarin deze slag werd aangekondigd.

Onbegrijpelijk vond ik het volgende stuk (pagina 40), wellicht lees ik het verkeerd of is de vertaling kreupel?

Neem nu de vraag van de Duitse wreedheden in 1914. Niets vereist een zorgvuldiger behandeling, omdat als gevolg van de ontgoochelingen na de oorlog 'wreedheid' een term werd waarin men niet meer geloofde, Vermoedelijk omdat achteraf bleek dat de Duitsers de Belgische baby's geen handjes hadden afgehakt, geen gijzelaars hadden doodgeschoten en Leuven niet in brand hadden gestoken. De gevolgen van dit ongeloof waren gevaarlijk, omdat toen zij Nazi's werden de mensen niet geneigd waren te geloven dat de Duitsers even slecht waren als zij eruit zagen en 'verzoening' was aan de orde van de dag.

Interessant is wel de zin die daar kort op volgt:

Toen in het Duitse terrorisme van 1914 in België beschreef, heb ik veel moeite gedaan slechts berichtgeving van de Duitsers zelf te gebruiken en in enkele gevallen van de Amerikanen, die toen neutraal waren.

Ja, de Amerikanen waren het toppunt van neutraliteit. Maar duidelijk is wel, en dat spreekt trouwens uit dit hele boek, dat Tuchman echt probeert vooroordelen uit de weg te gaan. Dat het haar per saldo toch niet altijd lukt moge duidelijk zijn.

Frappant vond ik in dat verband dat ze eerst aangeeft dat ze "Bible and Sword" (over de stichting van Isral) uiteindelijk liet ophouden in 1918 en wat ze al had geschreven over de 30 jaar daarna (waaraan ze 6 maanden onderzoek had besteed) maar had weggegooid omdat ze zich te geëngageerd voelde en daardoor de benodigde afstandelijkheid niet kon opbrengen (pagina 25). Knap om dat bij jezelf te onderkennen, dacht ik, maar wie schetst mijn verbazing toen al verder lezende er 2 hoofdstukken over Israël in dit boek zelf voorkomen, geschreven in 1967, en waarin Israël in louter lyrische termen wordt beschreven. Kennelijk gelden voor dit boek andere normen dan voor haar reguliere boeken?

Behalve stukjes over haar schrijfwijze en geschiedenis in het algemeen staan er nog wat losse onderwerpen in, zoals de al genoemde hoofdstukken over Israël, een hoofdstuk over een ontvoering van een (vermeende) Amerikaan in Marokko in 1904 (waar de VS maar liefst 4 slagschepen op afsturen, wel even iets anders dan de Panther van een jaartje later), een hoofdstuk waarin Tuchman een recensie scihrijft van een boek van Kissinger, etc. Niets interessants vond ik.

Hoe dan ook, per saldo is dit boekje m.i. alleen interessant voor wie echt alles van Tuchman gelezen wil hebben.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht

Geregistreerd op: 6-10-2009
Berichten: 343
Woonplaats: Leiden

BerichtGeplaatst: 29 Aug 2014 12:55    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb onlangs "Bible and Sword" (subtitel "How the British came to Palestine") eens gelezen. Dit was Tuchman's eerste boek, en dateert uit 1956. De paperback-versie die ik las heeft 350 pagina, exclusief register, bibliografie en notenapparaat.

Echt onder de indruk was ik niet van dit boek. Het leest beduidend minder vlot weg dan haar latere boeken. Pas halverwege het boek wordt het een beetje interessant: ik zou de lezer zelfs willen aanraden de eerste 175 pagina's maar gewoon over te slaan. Het restant beschrijft de periode van 1840 - 1917, dus tot de Balfour Declaration.

Tuchman omschrijft hoe het kon dat de joden opeens een drang naar het historische thuisland kregen, en waarom Engeland deze verklaring uitvaardigde, terwijl er nauwelijks een voordeel voor haar aan te behalen viel (zowel Balfour als Lloyd George hadden hier in essentie vooral bijbelse/ spirituele redenen voor).

Opvallend vond ik het volgende op pagina 267:

When Crown Prince Frecerick of Prussia, the future emperor of Germany, turned up in Jerusalem it was a feather in the wind that promised the arrival of a new eagle to join the group hovering over the Turkish body. Unser Fritz visited Jerusalem in 1869 (...). Some thirty years later his son, Kaiser Wilhelm II, came on a much more imposing visit, a royal progress through Palestine culminating in the Sultan's gift to him of lands at Jerusalem. The gift was symbolic. By this time the Kaiser was now the new kingpin on the Contiment. The Sultan had made his choice and doomed the empire.

Ik kan dit niet anders lezen als een stelling dat rond 1900 al vast stond dat Turkije, in geval van een oorlog tussen de Europese grootmachten, de kant van Duitsland zou kiezen. Dit lijkt mij een onverdedigbare stelling (het is in ieder geval inconsistent met alle andere boeken die ik over dit onderwerp heb gelezen): deze keuze werd pas in 1914 gemaakt.

Ook dit boek is m.i. dan ook alleen geschikt voor wie echt alles van Tuchman gelezen wil hebben.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Boeken en recensies Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls

Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group