Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

6 December
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 9:33    Onderwerp: Reageer met quote

6 Dec 1918 - Citizen: Quarantine in Lincoln County

The 1918 Flu Epidemic - "Whereas, the spread of Spanish influenza in Lincoln County has created an emergency, and it appears to the County Board of Health that it is necessary to establish a quarantine coextensive with the limits of the county, it is therefore ordered: 1. That all schools, churches and theatres shall be closed, and that no public meetings or gatherings of any nature shall be held. 2. That no private meetings, parties, dances or any other social gatherings shall be held in any private house or elsewhere; that there shall be no visiting between families. 3. That persons shall not loiter about any place of business, or in any post office or other public place. 4. That children of different families shall not play together or congregate, and children shall not be on the street except when upon some necessary errand. 5. That all pool and billiard rooms, both front and back rooms, shall be closed; Provided, that pool room proprietors may sell their merchandise from an open door to persons on the street who shall not be admitted to the inside. These regulations shall take effect immediately and shall remain in full force and effect until such time as they may be vacated or modified by order of this Board. Any person violating these regulations is guilty of a misdemeanor, and will be prosecuted therefore. Done in open session this 3rd day of December, 1918. Board of Health of Lincoln County, Washington. By J. E. Furgeson, Geo N. Lowe, F. A. Hudkins, Dr C. S. Bumgarner." by Marge Womach

http://wagenweb.org/lincoln/quarantineflu.1918.htm

Ook hier:

Spokane Daily Chronicle - Dec. 6, 1918

A ban on public gatherings was reinstated as a result of growing concerns about the flu, much to the consternation of many in Spokane

The ban on public gatherings was reinstated – in a modified form – during a contentious meeting of the city board of health.
“A near-riot” occurred at one point, said the Spokane Daily Chronicle.
“Hooting, hissing and cat-calling came from the back of the room, and one man had to be cautioned by police Sgt. Daniel to keep quiet or leave the room,” said the Chronicle. The board president told the officer to “remove any persons who interrupted a speaker.”
The most serious divide was apparently between those who believed in a strict quarantine, and those who wanted to leave businesses open. There was little agreement on how to reconcile these two views. There were “nearly as many opinions on how to control the influenza epidemic as there were speakers,” said the paper.
One preacher told the board “closing churches is an insult in the face of God.” One chiropractor attacked the medical profession, and claimed he could “cure any case of influenza in three days.”
Attorney B.H. Kizer spoke in support of the doctors and health board, condemning “the spirit of intolerance” displayed by a public “not qualified to know what action to take.”
In the end, the board settled on a series of compromises. Churches would be allowed one service each week, but with no singing.
Theaters could remain open, but would have to “close between the hours of 5 and 7 p.m., to air out the theater building.”
Stores and businesses could remain open, but must not permit crowding of customers. Where business meetings were necessary only the executive boards would be permitted to transact business.
Elevators must carry “only half the normal capacity of passengers.”
The reason for the board’s action: There had been 342 new cases of Spanish flu and eight deaths in one day.

http://www.spokesman.com/stories/2018/dec/06/100-years-ago-in-spokane-public-gathering-ban-driv/
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly


Laatst aangepast door Percy Toplis op 06 Dec 2018 9:40, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 9:36    Onderwerp: Reageer met quote

Czechoslovak-Hungarian Border Conflict
By Aliaksandr Piahanau

(...) On 6 December 1918, the Hungarian Defense Minister Albert Bartha (1877–1960) and the Czechoslovak representative Milan Hodža (1878–1944) agreed that the Czechoslovak army could enter the territories up until Bratislava in the South and Košice in the East. However, on 23 December 1918, the Entente issued a new Czechoslovak-Hungarian demarcation line that was more favourable to Prague. It started on the Danube River in the West, then followed the Ipoly/Ipeľ River, passing through the Rimavská Sobota to the Uzh River in the East, where it extended north until Galicia. Károlyi's government accepted this new line. (...)

https://encyclopedia.1914-1918-online.net/article/czechoslovak-hungarian_border_conflict
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 9:44    Onderwerp: Reageer met quote

La Porte, Indiana - Moments in Time, Dec. 6

Dec. 6, 1918 — In order to give every LaPorte man a chance to dress up warm, Low’s clothing store will offer some wonderful specials. Included are 200 pairs of cashmere wool hose for 29 cents.

http://whatsnewlaporte.com/2018/12/05/moments-in-time-dec-6-2/
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 9:46    Onderwerp: Reageer met quote

FRANKFURTER ZEITUNG 06.12.1918: "Die Revolution ist unökonomisch“

Der Krieg ist zu Ende, die Wirtschaft strauchelt. Wie soll es weiter gehen? Nicht nur der neue Achtstundentag stellt Arbeitgeber und -nehmer vor Probleme.

lm Frühjahr dieses Jahres sprach in dem Reichstagsausschuß, der sich mit den Problemen der Uebergangswirtschaft befaßte, der Vertreter des Reichswirtschaftsamts gegen einige sehr optimistische Beurteiler den warnenden Satz: es könne sehr wohl sein, daß die härteste Zeit, die wir erleben müssen, die erste Zeit nach Friedensschluß sein werde. So ernst war (mit gutem Grunde) die Auffassung im Augenblicke höchsten militärischen Erfolges, als vielen die glückliche Beendigung des Krieges nahe und den meisten zum mindesten ein guter Ausgleichsfriede gesichert schien, als den jetzigen katastrophalen Zusammenbruch noch niemand ahnte – daß die Wirtschaft beim Friedensschluß (bei jedem Friedensschluß!) aufs äußerste bedroht sein würde, war schon damals klar erkennbar.

Daran zu erinnern, mag heut nützlich sein. Denn in der Tat ist die Wirtschaftslage in den letzten Wochen sehr ernst geworden: die Börse hat Kursstürze von einem ganz unerhörten Ausmaße erfahren, die Aktien der Industrie-Unternehmungen sind ausnahmslos um 100, um 200 Prozent und noch mehr gesunken, vielfach auf weniger als die Hälfte ihres Kursstandes von Ende August, sodaß also alle darin angelegten Vermögen bilanzmäßig eine riesenhafte Entwertung erfahren haben, die, auch zum Schaden der Reichskasse, in vielen Fällen von den Kriegsgewinnen, die wir gerne eingezogen hätten, nicht mehr viel übrig lassen wird; davon ausgehend hat sich die Panik auch weiteren Geschäftskreisen mitgeteilt: die Bewertung der deutschen Valuta im Auslande ist weiter tief gesunken; im Inlande werden Aufträge vielfach zurückgezogen, Neubestellungen unterlassen, und wenn nicht kühle Besinnung und ruhiges Urteil schnell wieder siegen, so könnte sich das noch zu einer ganz ungeheuren Bedrohung unserer wirtschaftlichen Existenz auswachsen, die dann auch politisch eine ungeheure Bedrohung werden könnte – und das sogar zum Teil schon ist, weil eben über die Zusammenhänge von Kriegsausgang, Revolution und Wirtschaftsleben offenbar vielfach sehr irrige Auffassungen herrschen.

Es ist kein Zweifel, daß auch die Revolution ein „unwirtschaftlicher“ Vorgang ist; sie kann nicht so schnell und sicher, wie es der ordnungsliebende Bürger wünschte, alles am Schnürchen sich abwickeln lassen, und sie tut es auch nicht. Sie vergeudet Geld und Güter: wenn sie phantastische Diäten an Schreibmaschinenfräuleins und Auslaufer von Revolutionsbureaus auszahlt, wenn sie beschlagnahmte Militärgüter ausstreut oder gar bisher behütete Lager plündert und anderes mehr. Nicht sehr imponierend zwar ist die Auffassung, die nach solchen Dingen ihr Urteil über die Revolution bestimmt: denn was an ihr groß und gewaltig ist, wird dabei so wenig erfaßt wie das, was an ihrer Führung schlecht ist: der politische geistige Gehalt der Revolution, der uns zu einer neuen Gesellschaft des Rechts und der Selbstbestimmung führen soll, so wenig wie die Schwäche der Berliner (und Münchener!) Zentralregierung, die sie bisher zu wirklich politischer Leistung und Leitung in verhängnisvollem Maße unfähig machte.

Wirtschaftliche Not durch Krieg - Immerhin: die Revolution ist unökonomisch, ganz trivial ausgedrückt, sie kostet uns Geld. Aber das hat das alte Regime, das den Krieg geführt hat, auch und in ganz ungeheuerlichem Umfange getan, obgleich es da viel leichter zu vermeiden gewesen wäre, denn da waren die geübten Kräfte dafür da. Ist es nötig, heute noch an die Werte zu erinnern, Lebensmittel und Material aller denkbaren Art, die während des Krieges im Felde, in der Etappe, in der Heimat durch Gleichgültigkeit, durch Unachtsamkeit, durch Mutwillen zu Grunde gingen oder vergeudet wurden? Ist es nötig, die Milliarden frevelhaft ausgestreuter Kriegsgewinne noch einmal zu nennen? Nein, das alte Regime war so verschwenderisch wie das neue.

https://www.faz.net/aktuell/politik/der-erste-weltkrieg/historisches-e-paper/1918-schlechte-wirtschaftslage-nach-dem-1-weltkrieg-15737571.html
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 10:53    Onderwerp: Reageer met quote

In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog - Stijn Streuvels

6 december 1917 - St.-Niklaas-avond - te middernacht word ik gewekt door 't gedreun van bommen in de richting van Kortrijk - Denk maar aan al die kinderen die in blijde angst de geschenken van de heilige kindervriend verwachtende zijn en opgeschrikt worden en in de kelder gesleurd om 't doodsgevaar te ontgaan!...

https://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0040.php
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 10:55    Onderwerp: Reageer met quote

THE BATTLE OF CAMBRAI: Tanks of the 2nd Brigade on railway trucks at the railhead returning from the battle. Fins, 6 December 1917.

Foto gemaakt door Brooke, John Warwick (Lieutenant) (Photographer)

https://www.iwm.org.uk/collections/item/object/205239113
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:00    Onderwerp: Reageer met quote

Postkaart: 06 december 1916 - Gijs Jager - Harderwijk

Harderwijk, 6 december 1916.
Waarde ouders,
Mijn eerste wacht van zaterdag op zondag 25/26 november 1916.
Leuke photo, he. Ik krijg vandaag nog een kiek, ik zal die ook sturen.
Gijs
Adsp. Vndrag G. Jager
Nwe Kazerne
Harderwijk

https://www.flickr.com/photos/jansluijter/13152590723
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:02    Onderwerp: Reageer met quote

Nieuwsblad van Friesland, 6 december 1916: Het eilandje Griend

De Vereeniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland is eigenaresse geworden van alle rechten op het grasgewas van het eilandje Griend, gelegen in het midden der Waddenzee. Zij werd daartoe in staat gesteld door gift van enkele belangstellenden in haar streven, onder voorwaarde dat ter bevordering van de vrije ontwikkeling der broedkolonies, het eiland niet mag betreden worden dan onder zeer bijzondere gevallen, ter beoordeeling van het Bestuur der Vereeniging. Het eilandje is n.l. een zeer belangrijke broedplaats van de groote Stern, die eenige jaren geleden van Rottumeroog verdween en dezen zomer in een grote kolonie op 't onbewoonde Griend teruggevonden werd. Men mag nu verwachten, dat dit eilandje van bijzonder belang zal worden op ornithologisch gebied.

http://www.frieslandzoalshetwas.nl/?aflnr=113
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:16    Onderwerp: Reageer met quote

Daily Express, 6 december 1915: Armenian's Tale of Horror

Butchery of Christians by the Turks - Bishop Who Was Shod Like a Horse

By Capt. C. E. W. BEAN

(Official Press Representative with the Australian Forces in the Dardanelles.)

The other day there was captured an Armenian. He said that at the beginning of the war he was fighting in the Caucasus against the Russians. Alter a battle lasting a week he became ill, and after protracted illness was allowed, with his brother, who was also at the front, to go home on leave. Their way home took them through the country of the persecution—every village teemed with evidence of it—often with the actual sight of it.

"The bishop of Sivas," said the prisoner, "was arrested and exiled to a distant place. The Governor-General gave orders to shoe his bare feet just like a horse, saying sarcastically, "He is an old man and the head of the Armenians of this district; so, as an honour to his office, and out of respect for his old age, we must see to it that he does not go barefooted." I was eye-witness of this cruel deed. Of course the unhappy bishop could not even move, and was thrown in prison."

When the narrator and his brother reached their home things began to happen which forced the two brothers to go into hiding in the cellar of a friend, where for a week they used to hear daily of the horrors happening in the town.

"On the following day, at about dusk," He says, "we emerged from our underground hiding place to go we knew not where. We were literally alone in the world. Even our so far hospitable friend could no longer protect us. Run away—yes—but where to? There was no safer place. Yet go we must, so we turned our steps towards a village where lived an old uncle."

AN UNBROKEN TRAGEDY - Leaving his brother for the time being, the narrator pushed on alter an hour's rest to another Armenian village. He asked them if it were safe to go to a certain village, and they gave him the name of a good-natured effendi who would be sure to help him. This good man dressed him up in a white turban as a Moslem mullah. His brother afterwards joined him, and both, dressed as mullahs, made their way in safety through country which it seemed they could have crossed safely by no other means. All the way there was enacted before their eyes one unbroken tragedy.

"Wherever Armenians, singly or in groups of four or five or more, were found by Turkish reservists or Bashi Bazouks they were attacked by them and killed outright. Farmers returning from their fields or even men who had delivered their tithes of the crops to the Government and were returning home were killed in cold blood." At last they arrived at the garrison town which was the object of their journey, went to the barracks and enlisted under feigned names.

"After we had been two days at our new quarters an officer came to the barracks and ordered all the men to be lined up in the yard. Then he said: "I want a hundred men skilled in the use of bayonets." More than a hundred at once came forward. We among them. We were then taken to a big building in the city and wore the uniform of gendarmes. We were then divided up into batches of eight or ten and began to patrol the town. While engaged in this duty we saw two priests and about forty Armenians dragged by policemen towards the prison house."

"THE BEST BAYONETERS" - "Then the police began to enter the shops and turn the tenants into the streets, handcuff them, and take them to the prison house. All day long this business was kept up. At the end of the third day the major came and said: "I want forty of the best bayoneters for a special business." I took the hint and did not move. The forty went up, but returned the following day. Next day the same officer said: "I want forty men, this time different ones." The officer noticed our apathy and bawled out: "You blockheads, you ought to be ashamed of you big bodies. Line up quick, else I will break your heads." We had no choice but to obey. He also said that a signal by whistling would be given at midnight.

Sure enough at midnight the whistle was heard, clear and sharp, and we immediately came forward and lined up. We marched through the streets and at last halted at a big building, and as the gates opened and the poor unfortunates came out four abreast and tied together with a rope, one of the long line of gendarmes stepped out to escort each four until all eight hundred were out and each of us had his share of prisoners to look out for. We marched them through the dimly-lit streets out into the open air. At sunrise we reached a place where we found six or seven policemen, a few gendarmes, and an officer. After some consultation with our own officer we saw the ground swarming with gendarmes. How they came there and why I did not see them at first is a mystery to me."

HUMAN WOLVES - When he came to this point in his story the man broke down and could not for a time go on. Afterwards he continued:—

"What I saw was about one hundred human wolves plunge among about ten times as many defenceless beings, also human, tearing them to pieces with bayonets. The Armenians were unable to run away—they were tied together four by four and were utterly exhausted. The assassins simply nailed them to the ground. There was no shooting.

Two days after this for a whole day and a half some twenty carriages were kept busy conveying women and children to the railway station. They were placed like so many cattle in an enclosure with guards all round. Great crowds gathered about the place. An officer made a speech to the effort that these women and girls were now public property. Half a dozen policemen got inside the enclosure, separated the boys, and carried them to the public garden. The younger girls were also brought back to the city, while the marriageable ones were placed for exhibition in the great building before mentioned. Married women were sent to a prison house. I left the town soon after, but I presume they did not fare any better than their sisters of Zileh."

This last sentence refers to what happened to the women of another town through which the two brothers passed.

MEN MASSACRED - "While my brother and I were hiding here, a friend brought us news of what was happening in the city. He said most of the men had already been massacred. As to the women, these, with their children, were placed in ox carts and turned out of their homes with very few clothes, and carried to a plain two hours distant. Day after day, night after night, they were exposed to hunger and cold until it was thought they would accept a change of condition on any terms.

They were approached and reasoned with by their captors in the following strain: "Now your husbands have all been killed, if you will accept the true religion you will be allowed to go home with your children. But if you refuse you shall follow your husbands." The captives without an exception chose the latter fate. The chief officer gave orders to separate the young and put them in carts. While these were torn from their mothers a company of gendarmes who were in ambuscade came out of their hiding-place and bayoneted their mothers before the eyes of the little ones.

Then a town crier went forth announcing that "Now Allah has been so good as to hand over to them these Giaours, it is both a virtue and a privilege to go and have a look at these girls and pick for himself." The Governor himself went and picked up two of them for his sons. Day after day the unhappy girls were there like so many sheep for sale in the market."

That is the story from the inside. There is no question that these things are going on. The Turks are trying to exterminate one of their subject races. The Germans could stop it—as they could have stopped this war—by raising a little finger.

http://www.armeensegenocide.info/pers-vk/DE-6-12-1915.html
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:26    Onderwerp: Reageer met quote

The First World War Letters of H.J.C. Peirs

8th Queens
B. E. F.
6. 12. 1915.

My dear Cecily,

Many thanks for your letter written the day of my departure, and also for letters from Mother & Father & yourself written before I went on leave & various papers. As I told you I don’t think the men need daily papers as they get them one way and another, but the others are always welcome.

We had an uneventful journey to Folkestone, though I began to get qualms as we got nearer the sea & the rain fell and wind blew.

The boat was one of the Stranraer ones & rather smaller than the usual lot, & rolled considerable. I got a place downstairs to lie on, so I was all right though I expected at any moment to be up & doing. I think they were afraid that mines had got loose, as we were all given life-belts & told to wear them.

We got to Boulogne at 7.15 & then found that there was no train on, so we put up there for the night & came on here at 1 p.m the next day. We got to St. Omer at 5.15 (20 miles as the crow flies) & then by bus here at 7 p. m.

The hotel at Boulogne was quite comfortable & they fed us well & did not burgle us at the end. I think the journey up was the dullest I have ever done, as we were pulled up at every signal on the way up.

Our billet here is quite comfortable, with a bed for me & a good room downstairs. The home is a good size & owned by two maiden ladies, whom I have not seen, but who are very anxious to do their best.

The C. O. tries to cope with them but his French is not sufficient so I shall be turned on. We mess in an Estaminet close by.

The country is very wet, as there has been a lot of rain.

I send this by Peter Bye, who goes on leave to-morrow morning. Fossey is also going and as he will be in town I have told him to call at 17 Albemarle St. so Father may see him.

I must stop now

Love from Jack.

https://jackpeirs.org/letters/6-december-1915/
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:29    Onderwerp: Reageer met quote

NOSTIS PERFECTO - Tot het heilig college van kardinalen gedurende het geheim consistorie

Soort: Paus Benedictus XV - Allocutie - toespraak
Auteur: Paus Benedictus XV
Datum: 6 december 1915

1 Gij kent ongetwijfeld de oorzaken, die ons tot nu toe verhinderd hebben uw doorluchtig college tot een consistorie bijeen te roepen. Als het ons heden eindelijk gegeven is u bij deze consistoriale plechtigheid in grote getale aanwezig te zien, dan is dat niet omdat die beletselen verwijderd zijn, maar omdat wij vreesden, dat een langer uitstel schadelijk zou zijn voor de geregelde dezer Romeinse curie. Wij hebben immers de een na de ander het vorig jaar en ook dit jaar niet weinige leden van uw College moeten missen, en als de paus op ieder een andere tijd bedroefd zou geweest zijn over het verlies van zulke bekwame raadslieden en trouwe helpers, dan voelen wij, die het bestuur van de Kerk Gods in deze fel bewogen tijd op ons genomen hebben, een nog veel dieper droefheid over het verlies van zulke mannen.

2 Komen wij nu tot ons onderwerp: na een tijdsverloop van zestien maanden, ondanks de opeenstapeling van zoveel puinhopen, ondanks het groeiend verlangen naar de weldoende vrede in veler hart, en de beden en zuchten van zovele gezinnen, niettegenstaande het feit dat wij alles gedaan hebben wat ook maar enigszins dienen kan tot bespoediging van de vrede en tot bijlegging van de geschillen, blijft deze rampzalige oorlog en ter zee nog duren, terwijl het diep ongelukkige volk der Armeniërs bijna tot algehele ondergang wordt gebracht. En wat schrijven betreft, dat wij een jaar na het begin van de oorlog tot de oorlogvoerende volken en hun leiders gericht hebben, het is wel met respect ontvangen maar heeft niet de gewenste vruchten opgeleverd.

3 Welnu, als plaatsbekleder op aarde van Hem, die de ”vreedzame Koning”, ”de Vredevorst” is, moeten wij wel een dagelijks dieper medelijden gevoelen met zovele van onze kinderen en voortdurend onze handen smekend omhoog houden tot de algoede God, en Hem met al de innigheid van ons hart vragen, dat Hij met Zijn kracht die bloedige strijd eindelijk van de aarde verdrijve. Intussen trachten wij, zoals gij weet, zooveel in ons vermogen is de rampen van de oorlog met de beschikbare middelen te verlichten. Daarom voelen wij ons ook heden wederom door ons apostolisch ambt gedrongen om de enige weg aan te raden, die tot het blussen van deze oorlogsbrand kan voeren. Om een vrede te bereiden, zoals de volken van geheel de aarde dien zo vurig verlangen, nl. een rechtvaardige en duurzame vrede, die niet uitsluitend in het voordeel van een van de partijen mag schijnen, bestaat er een middel dat zeker succes kan hebben, waarvan de ondervinding in andere ongeveer gelijke omstandigheden de deugdelijkheid bewezen heeft. Dat middel hebben wij in ons daarjuist vermeld schrijven aangewezen. Laat men van weerskanten, rechtstreeks of door tussen personen, van gedachten wisselen: late men zijn redenen en verlangens met oprechte goede wil en in onvertroebeld plichtsbesef eindelijk eens openlijk en duidelijk uiteenzetten en dan nauwkeurig wikken en wegen. Aanspraken die met de gerechtigheid niet stroken of die de maat te buiten zouden gaan stelle men ter zijde; de overige aanvaarde men, desnoods is het, zoals altijd bij verschil van mening onder mensen, dat door hun eigen menselijk oordeel moet worden uitgemaakt, een absolute noodzakelijkheid, dat de strijdende partijen van weerskanten enige punten laten vallen en van een of ander verhoopt voordeel afzien. Dergelijke concessies echter moet men van weerskanten, zelfs ten koste van offers, met goede wil doen, om niet voor God en de mensen de schuld te moeten dragen van de voortzetting dezer bloedige onmenselijke worsteling, die zonder weerga is in de geschiedenis, en waarvan de voortzetting voor Europa oorzaak zou kunnen worden, dat het gaat afdalen van die eervolle hoogte van beschaving, die het met behulp van den christelijke godsdienst had bereikt.

4 Tot zoover over de oorlog in verband met de volken, die in deze geweldige ramp verwikkeld zijn. Als wij echter de schadelijke gevolgen nagaan, die deze strijd tussen bijna alle volken van Europa voor het katholicisme en voor den H. Stoel heeft meegebracht, dan ziet iedereen de ernst van die gevolgen en de grote tegenstrijdigheid daarvan met de waardigheid van de paus. Reeds bij andere gelegenheden hebben wij op het voorbeeld van onze voorgangers er ons over beklaagd, dat de paus in een toestand verkeert van dien aard, dat hij niet in het genot is van de volledige vrijheid, die hij voor het bestuur van der Kerk absoluut nodig heeft. Maar wie ziet niet in, dat dit in deze tijd nog veel duidelijker aan het licht is getreden?

5 Zeker, het heeft de Italiaanse regering niet aan de wil ontbroken om deze ongelegenheden uit de weg te ruimen. Maar dit is juist een duidelijk bewijs, dat de positie van de paus van de burgerlijke macht afhankelijk is, en dat die positie bij een verandering van personen en omstandigheden aan verandering en zelfs een verslechtering onderhevig is. Geen enkel verstandig mens zal beweren, dat deze toestand van totale onzekerheid en van afhankelijkheid van de goede wil van anderen een positie is, die voor de Apostolische Stoel betaamt. Trouwens men heeft het voortbestaan van vele en ernstige moeilijkheden niet kunnen verhinderen. Om van andere dingen niet te spreken, het is voldoende, op te merken, dat sommige van de gezanten van buitenlandse vorsten om hun ambt en hun waardigheid voor schending te behoeden genoodzaakt zijn geweest te vertrekken. Dat betekent voor de H. Stoel een verkorting van een hem eigen recht en van een noodzakelijke garantie, alsook de beroving van het gewone en onder alle meest geschikte middel ter behandeling van zaken met buitenlandse mogendheden. Wat dit punt aangaat valt het wel het meest te betreuren, dat men aan de kant van de één van de oorlogvoerende partijen zelfs tot de verdenking gekomen is, als zouden wij met betrekking tot de belangen van de onderling strijdende volken op het ogenblik nog slechts kunnen oordelen en handelen overeenkomstig het belang dergenen, die de enigen zijn, wier woorden ons gehoor kunnen bereiken. En wat te zeggen van het toenemen van de moeilijkheden om de communicatie met de katholieke wereld te onderhouden, en van de herhaaldelijk ondervonden belemmering om ons volledig op de hoogte te stellen van zeer veel dingen, waarvan de juiste kennis voor ons van het grootste belang was?

6 Wij hebben dunkt ons, eerbiedwaardige broeders, voldoende aangegeven, dat het verdriet hetwelk ons beklemt dagelijks toeneemt, naarmate deze geweldige mensenslachting, die zelfs de tijden van barbaarsheid onwaardig zou zijn, zich boven alle mate uitbreidt, en naarmate de positie van de Apostolische Stoel tegelijkertijd verergert. Wij twijfelen er niet aan, of ook gij, die deelt in de zorgen en de beslommeringen van het apostolische ambt, zult met ons die beide feiten evenzeer betreuren; wij denken zelfs, dat heel het christenvolk in onze bekommering deelt. Maar waarom zouden wij de moed laten zakken, als het hoofd van de herders, Jezus Christus, beloofd heeft, dat Hij Zijn Kerk nooit zal verlaten, en dus zeker niet in tijden van ongeluk en tegenspoed? Laten wij dus met vertrouwen met onze smeekbeden tot de liefderijkste Verlosser van het mensdom gaan. Laten die gebeden vergezeld gaan van werken van naastenliefde en boetvaardigheid. Zo mogen wij verkrijgen, dat God die “rijk is in barmhartigheid” zo spoedig mogelijk een einde wil maken aan het lijden, waaronder het mensdom op het ogenblik gebukt gaat.

https://www.rkdocumenten.nl/rkdocs/index.php?mi=600&doc=817
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:30    Onderwerp: Reageer met quote

Fernando Pessoa -- 6 december 1915

Uit een brief van de Portugese dichter Fernando Pessoa (1888-1935) aan zijn jonggestorven collega-dichter Mário de Sá-Carneiro.

Lissabon, 6 december 1915 - Ik moest een paar theosofische boeken vertalen. Ik wist niets, helemaal niets van theosofie, maar zoals voor de hand ligt, ken ik er nu het wezen van. En dat heeft mij dooreengeschud op een manier die ik voor onmogelijk had gehouden bij een geloofsstelsel. [...] De mogelijkheid dat daar, in de theosofie, de echte waarheid zit, obsedeert me. […] Welnu, als je bedenkt dat de theosofie een ultra-christelijk stelsel is – in de zin dat het de christelijke beginselen bevat, verheven tot een punt waar ze gegrondvest zijn op iets dat verder ligt dan God – en denkt aan wat wezenlijk onverenigbaar is met mijn fundamentele heidendom, dan heb je het eerste ernstige element dat zich bij mijn crisis heeft gevoegd. Als je vervolgens ziet dat de theosofie, omdat ze elke godsdienst toelaat, exact hetzelfde karakter heeft als het heidendom, dat in zijn pantheon alle goden toelaat, dan heb je het tweede element van mijn ernstige zielecrisis. De theosofie maakt mij bang door haar mysterie en haar occulte grootsheid, stoot mij af vanwege haar wezenlijke humanitarisme en ‘apostolisme’ (begrijp je wat ik bedoel?), trekt me aan omdat ze zo lijkt op een ‘transcendentaal heidendom’ (zo noem ik de manier van denken waar ik op uit was gekomen), stoot me af omdat ze zo lijkt op het christendom, dat ik niet duld. Het is de afschrikking en de aantrekkingskracht van de afgrond aan gene zijde van de ziel. Een metafysische angst.

http://sotobed.blogspot.com/2018/12/fernando-pessoa-6-december-1915.html
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:33    Onderwerp: Reageer met quote

Einstein zonder blaam
MARTIJN VAN CALMTHOUT - VK - 1997

Erkend fysisch genie of niet, volgens heel wat hedendaagse wetenschapshistorici is niet uit te sluiten dat Albert Einstein in 1915 een laatste cruciale stap in de formulering van zijn Algemene Relativiteitstheorie brutaalweg overschreef van de wiskundige David Hilbert....

Althans: op 18 november bedankt hij Hilbert met een briefje voor het manuscript van een artikel over zwaartekracht, ruimte en tijd dat Hilbert op 20 november oficieel indient bij een tijdschrift. Op 25 november biedt Einstein een in essentie vergelijkbare versie aan bij een tijdschrift.

Officieel luidt de geschiedschrijving daarom dat Hilbert en Einstein parallel de juiste formulering vonden van de Algemene Relativiteitstheorie, maar dat Hilbert de eer van de eerste publicatie toekomt.

Dat lijkt te mooi om waar te zijn. Beide geleerden stonden in nauw onderling contact in een poging de weerbarstige wiskunde van de zwaartekrachttheorie te temmen. Schreef Einstein niet uiteindelijk gewoon iets over van Hilbert? Of leende hij op zijn minst diens inzicht? Bekend is slechts dat hij zich boos maakte over Hilberts inspanningen om hem te snel af te zijn.

De vooraanstaande Duitse wetenschapshistoricus Albert Fölsing suggereerde vorig jaar in een vuistdikke biografie voorzichtig plagiaat. 'Zou Einstein, dwalend door Hilberts artikel, niet de ontbrekende formule in zijn eigen vergelijkingen hebben kunnen ontdekken, en dus strikt genomen hebben gespiekt?'

Andere geschiedschrijvers geloven daarentegen dat Einstein zo'n lage daad onmogelijk op zijn geweten kan hebben, omdat hij daarvoor - met alle respect - te dom zou zijn geweest. Hilberts artikel van 20 november is namelijk, stellen ze, dermate mathematisch, dat Einstein dat onmogelijk in zo korte tijd kan hebben doorgrond. Einstein gered door zijn onhandigheid; wetenschapshistorisch zijn er wel eens fraaiere argumenten gevonden.

In het Amerikaanse weekblad Science van deze week echter, vegen onderzoekers uit Israël, Duitsland en de Verenigde Staten Einsteins vermeende plagiaat met argumenten van tafel. Ze hebben het manuscript van Hilbert achterhaald dat Einstein onder ogen kreeg. En daarin is de nieuwe formule nog helemaal niet te vinden. Pas in een correctie op de drukproeven van 6 december 1915, ruim nadat Einstein zijn eigen versie had ingediend, schreef Hilbert die er alsnog expliciet in.

Sterker: Einstein leverde zijn artikel weliswaar pas op 25 november in, maar dit werd wel meteen, op 2 december, gepubliceerd door de Pruisische Academie van Wetenschappen. Hilberts verging het anders. Diens definitieve versie, die nog maar vaag lijkt op wat hij in november had ingediend, verscheen pas op 31 maart 1916.

Waarmee de rol van dader en slachtoffer heel goed omgekeerd zou kunnen zijn, aldus de auteurs van het artikel: Leo Corry, Jürgen Renn en John Stachel. 'Al met al suggereert onze reconstructie dat kennis van Einsteins resultaat voor Hilbert cruciaal kan zijn geweest om nieuwe elementen toe te voegen.'

Een wetenschappelijke doodzonde dus van een van de grootste wiskundigen van deze eeuw? Die conclusie gaat het drietal ook weer wat te ver. Waarschijnlijk, suggereren ze ruimhartig, is slechts onder wetenschapshistorici een misverstand ontstaan.

https://www.volkskrant.nl/wetenschap/einstein-zonder-blaam~b4b601b2/
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15496
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 06 Dec 2018 11:36    Onderwerp: Reageer met quote

Field Service Postcard, 6 December 1915

Field Service postcards were a way of sending a quick message home. Unlike traditional letters they were not subject to censorship because soldiers were only permitted to delete the appropriate phrases, and sign and date the message. Christmas messages, were however permitted during the festive period.

This card sent from Gallipoli by G H Minn in 1915, has the optional phrases crossed out, and n the only permitted additional line 'Christmas Greetings' written at the top.

Kijk hier: https://collection.nam.ac.uk/detail.php?acc=1999-11-154-1
_________________

"I don't aim to offend."
- Billy Connolly
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
Pagina 2 van 2

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group