Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

12 november

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45628

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2006 11:22    Onderwerp: 12 november Reageer met quote

Der Weltkrieg am 12. November 1914

DEUTSCHER HEERESBERICHT - ÖSTERREICHISCHER HEERESBERICHT



Der deutsche Heeresbericht:
Erfolgreiche Kämpfe im Ysergebiet -
Russische Kavallerie bei Kalisch geschlagen

Großes Hauptquartier, 12. November, vormittags.
Der über Nieuport bis in den Vorort Lombartzyde vorgedrungene Feind wurde von unseren Truppen über die Yser zurückgeworfen. Das östliche Yserufer bis zur See ist vom Feinde geräumt.
Der Angriff über den Yserkanal südlich Dixmuiden schritt fort. In Gegend östlich Ypern drangen unsere Truppen weiter vorwärts. Im ganzen wurden mehr als 700 Franzosen gefangen sowie vier Geschütze und vier Maschinengewehre erbeutet.
Feindliche Angriffe westlich des Argonnerwaldes und im Walde selbst wurden abgewiesen.
Im Osten warf unsere Kavallerie östlich Kalisch die erneut vorgegangene überlegene russische Kavallerie zurück.

Oberste Heeresleitung. 1)


Fortschritte im Westen

Amsterdam, 12. November (W. B.)
Die "Tijd" veröffentlicht folgenden Bericht ihres belgischen Korrespondenzen aus Dünkirchen:
Am 10. November früh fand ein gewaltiger Kampf bei Nieuport und Dixmuiden statt, ein Kampf auf den Deichen um die Deiche. Wer Herr der Deiche war, wurde Herr des Geländes. Das Maschinengewehrfeuer trat in den Vordergrund, da schweres Geschütz in dem Marschlande nicht fortkommen konnte. Der Feind hatte es verstanden, äußerst geschickt an einigen Stellen Schwierigkeiten zu überwinden, die das überschwemmte Land bot. An anderen Punkten wurde buchstäblich im Wasser gefochten, oft Mann gegen Mann. Die Soldaten waren durch die Kälte und durch die durchnäßten Kleider, die am Leibe klebten und die Bewegungen hinderten, fast erschöpf. Die Verbündeten gewannen bei Nieuport Fuß um Fuß Gelände, indessen mußte die Mittellinie, die Dixmuiden besetzt hielt, dem Drucke weichen. Gegen Mittag war kein Halten mehr. Das zerschossene und ausgebrannte Dixmuiden sah zum so und so vielten Male die Deutschen wieder einrücken. Der Feind konnte den Ort nicht ganz besetzen, da die Verbündeten in den Außenvierteln festsaßen. Inzwischen rückten Hilfstruppen nach dem bedrängten Platz, um dem Durchbruch der Deutschen zuvorzukommen. - Bei Ypern schlugen die Franzosen den Angriff der jüngeren deutschen Reservetruppen ab, verloren aber viele Tote und Gefangene. 2)


Der österreichisch-ungarische Heeresbericht:
Die Operationen in Polen und Galizien

Wien, 12. November.
Amtlich wird verlautbart:
Außer dem siegreichen Reiterkampf bei Kosminek gegen ein russisches Kavalleriekorps fand gestern auf dem nordöstlichen Kriegsschauplatze kein größeres Gefecht statt. Feindliche Aufklärungsabteilungen, die unsere Bewegungen erkunden wollten, wurden abgewiesen.
Bei der Durchführung der jetzigen Operationen erweist sich neuerdings die bewährte Tüchtigkeit und Schlagkraft unserer Truppen.

Der Stellvertreter des Chefs des Generalstabes.
v. Hoefer, Generalmajor. 1)


Der polnisch-galizische Feldzug

Wien, 12. November. (W. B.)
Die Blätter stellen übereinstimmend fest, daß unsere Truppenverschiebungen in Galizien vollkommen kampflos ohne Druck des Gegners lediglich aus strategischen Rücksichten erfolgt sind. Sie bedeuten die wohlüberlegte Einleitung eines neuen Operationsabschnittes. Unsere Truppen, so betont das "Fremdenblatt", sind in vorzüglicher Verfassung. Die Kämpfe der letzten Wochen, in denen sie dem Ansturm der feindlichen Übermacht nicht nur erfolgreichen Widerstand boten, sondern vielmehr den Gegner überall zurückwarfen, gaben ihnen einerseits das moralische Übergewicht, andererseits haben sie dem Gegner bedeutenden Abbruch getan. Bezüglich der Einschließung Przemysls sind die Blätter der festen Überzeugung, daß dieses Bollwerk Mittelgaliziens dank seiner Anlage und dank der tapferen Besatzung seine Aufgabe in der gleichen Weise erfüllen wird wie bei der ersten Einschließung. 2)


Viviani in Reims


Ministerpräsident Viviani

Von der Schweizer Grenze, 12. November. (Priv.-Tel.)
Der Ministerpräsident Viviani besuchte am Sonntag in Begleitung von Leon Bourgeois die Stadt Reims. Er überreichte dem Bürgermeister Langlet, der die Bürgerschaft während der Beschießung und der Besetzung der Stadt vertrat, das Ritterkreuz der Ehrenlegion und hielt dabei eine längere Rede, in der er u. a. ausführte, der heldenhafte Widerstand, den Frankreich seit drei Monaten leiste, widerlege die früher so oft gehörte Anklage, als ob eine Demokratie nicht im Stande sei, ein großes Werk mit zielbewußter Beharrlichkeit durchzuführen. Die Republik, die von Frankreich untrennbar und ebenso unzerstörbar wie dieses selbst sei, habe eine militärische Organisation geschaffen, die sich schon bei der Mobilmachung glänzend bewährt habe. Viviani schloß mit der Versicherung, daß Frankreich und seine Verbündeten so lange im Kampfe vereinigt bleiben würden, bis der "preußische Militarismus" gebrochen sei. 2)


Die Verkündigung des Heiligen Krieges

Konstantinopel, 12. November. (W. B.)
Eine Proklamation des Sultans an das Heer verkündet den " Heiligen Krieg" für alle Muselmanen.

Konstantinopel, 12. November. (W. B.)
Die Pforte veröffentlicht den Text eines Kaiserlichen Irade, das die Kriegserklärung enthält. Das Irade besagt:

"Am 29. Oktober hat in dem Augenblick, als ein Teil der ottomanischen Flotte im Schwarzen Meer ein Manöver vornahm, ein Teil der russischen Flotte, der, wie später bekannt wurde, in Bewegung gesetzt worden war, um an dem Eingang des Bosporus Minen zu streuen, das Manöver gestört und ist unter Verübung eines Aktes der Feindseligkeit gegen die Meerenge vorgerückt. Die Kaiserliche Flotte hat den Kampf angenommen. Die ottomanische Regierung hat sich jedoch angesichts dieses bedauerlichen Ereignisses an die russische Regierung gewandt und die Einleitung einer Untersuchung vorgeschlagen, um die Ursache dieses Ereignisses klarzustellen und auf diese Weise die Neutralität zu erhalten. Die russische Regierung hat jedoch, ohne auf dieses Ersuchen eine Antwort zu erteilen, ihren Botschafter abberufen und die Feindseligkeiten begonnen, indem sie ihren bewaffneten Streitkräften den Befehl erteilte, die Grenze von Erzerum an verschiedenen Punkten zu überschreiten. Während dieser Zeit beriefen die englische und die französische Regierung ihre Botschafter ab und begannen effektive Feindseligkeiten, indem sie die englische und französische Flotte gegen die Dardanellen und einen englischen Kreuzer gegen Akaba feuern ließen. Da diese Mächte sodann erklärt haben, daß sie sich mit der ottomanischen Regierung im Kriegszustande befinden, ordne ich im Vertrauen auf den Beistand des Allmächtigen die Kriegserklärung gegen die genannten Staaten an."

Das Irade ist von dem Sultan und von sämtlichen Ministern gezeichnet.

Konstantinopel, 12. November. (Priv.-Tel.)
Ein Manifest des Sultans an das Heer und die Flotte ist erschienen. Es erinnert daran, daß die Türkei mit zwei der größten Armeen der Welt zusammenwirke. Jeder, der auf dem Felde der Ehre bleibe, sei ein Heiliger. Das osmanische Heer kämpfe für 300 Millionen Mohammedaner, deren Zukunft vom Ausgang dieses blutigen Ringens abhänge. Die Türkei führe diesen heiligen Krieg gegen Feinde, die die heilige Religion anzutasten wagen. Das Manifest spricht die feste Zuversicht aus, daß die osmanischen Heere ihre volle Pflicht erfüllen und die Gegner niemals mehr wagen werden, die gesegnete Erde von Hedschas zu stören, welche die heilige Kaaba und das Grab des Propheten birgt. 2)


Die Kämpfe im Kaukasus

Konstantinopel, 12. November. (Priv.-Tel.)
Schon seit gestern lagen sehr günstige Depeschen des türkischen Hauptquartiers vor, das gegen die russische Kaukasusarmee operiert. Diese setzt sich aus dem ersten kaukasischen Armeekorps und verschiedenen Reserve-Truppenteilen zusammen. Besonders das erste kaukasische Armeekorps gilt als eine russische Kern- und Elitetruppe. Jetzt gibt das türkische Hauptquartier Einzelheiten, die alle Osmanen, nicht minder aber ihre europäischen Verbündeten, mit wahrhafter Befriedigung begrüßen werden. Die Kämpfe dauerten drei Tage. Die Russen, die bei Köpriköi hohe Schneeberge besetzt hielten, wurden überall mit dem Bajonett angegriffen und vertrieben. Die Flucht der Russen ging stellenweise panikartig vor sich. Zahlreiche Gefangene und Munition fielen in die Hände der Türken.

Konstantinopel, 12. November (W. B.)
Nach einer Mitteilung aus dem Hauptquartier ist der türkischen Armee ihr Angriff, der gestern früh begann, vollkommen gelungen. Die Russen konnten sich in ihren Linien kaum anderthalb Tage halten. Die eingegangenen Nachrichten besagen wörtlich: "Der Feind wurde mit Gottes Hilfe gezwungen, seine Stellungen zu räumen. Er weicht auf der ganzen Front zurück und wird von allen Seiten verfolgt." 2)


Das englische Torpedoboot "Niger" im Kanal zerstört

London, 12. November. (W. B.)
Die englische Admiralität meldet, daß das kleine englische Torpedokanonenboot "Niger" heute Morgen auf der Höhe von Dover durch ein deutsches Unterseeboot zum Sinken gebracht wurde. Alle Offiziere und 37 Mann der Besatzung wurden gerettet.
Der "Niger" ist 1892 vom Stapel gelaufen, hat 820 Tonnen Wasserverdrängung, etwa 20 Seemeilen Geschwindigkeit, zwei 12- und vier 4,7 cm-Geschütze und 85 Mann Besatzung.

London, 12. November. (Priv.-Tel.)
Als das Schiff "Niger" getroffen wurde, lag es gerade vor Anker. An der Küste sah man die Explosion des Torpedos. Der größte Teil der Mannschaft saß gerade in den Unterräumen beim Mittagsmahl. Plötzlich erscholl von der Brücke aus der Befehl, die Schotten dicht zu machen. Einige Matrosen stürzten auf das Deck und sahen den Schaum hinter dem Torpedo. Einen Augenblick darauf wurde "Niger" getroffen. Das Schiff sank nach 20 Minuten. Die Rettungsboote wurden heruntergelassen und viele von der Besatzung sprangen in die See, nachdem sie Schwimmgürtel angelegt hatten. Schlepper und Torpedoboote kamen rasch herbei und retteten alle bis auf zwei Mann, die vermißt werden.

Berlin, 12 November. (W. B.)
Nach einer hier eingegangenen Meldung der englischen Admiralität sind 77 Mann von der Besatzung des untergegangenen Torpedo-Kanonenbootes "Niger" gerettet worden. 2)


Die Sperrung der Nordsee

Stockholm, 12. November. (Priv.-Tel.)
Um der steigenden Entrüstung der Seehandel treibenden neutralen Länder über die Nordseesperre entgegenzuwirken, veröffentlicht die englische Regierung ein neues langatmiges Aktenstück. In diesem wird die Handlungsweise der englischen Admiralität damit begründet, daß man der neutralen Seefahrt die mindest gefährlichen Wasserwege habe sicherstellen wollen. Unter dem Eindruck der bereits mitgeteilten Äußerungen heimgekehrter schwedischer Kapitäne erklärt man in allen hiesigen Reedereikreisen, daß diese Motivierung den tatsächlichen Verhältnissen geradezu Hohn spreche. "Stockholms Dagblad" schreibt: "Der angewiesene Fahrweg geht dicht an Dover vorbei, dem wahrscheinlichsten Schauplatz einer gefährlichen Seeschlacht. Dann müssen die neutralen Schiffe an Yarmouth vorbei längs der englischen Ostküste fahren. Auf der einen Seite der schmalen Fahrrinne droht die Scylla der nur drei Meilen entfernten Klippenküste, auf der anderen die Charybdis der englischen Minenfelder. Warum wird uns nicht die weit weniger gefährliche offene Nordsee, warum nicht der ungefährliche Weg um die Nordspitze von Schottland nach dem Atlantik belassen?
In den Kreisen der Reeder ist die Erbitterung über den völkerrechtswidrigen Bruch der Nordsee-Freiheit und die Lahmlegung des transatlantischen Seehandels sehr groß. "Die Veranlassung des englischen Admiralitätsdekrets", so sagte mir ein bedeutender Stockholmer Reeder, "ist alles andere als humane Rücksichtnahme auf die Interessen der neutralen Schiffe. Die Nordseesperre entspringt einzig und allein der Furcht der englischen Flotte vor den deutschen Unterseebooten; deshalb will die englische Admiralität ein Stoppen ihrer Kreuzer auf hoher See zur Visitierung neutraler Fahrzeuge auf Konterbande vermeiden."

Stockholm, 12. November. (Priv.-Tel.)
Die ersten schwedischen Dampfer, die den von der britischen Admiralität vorgeschriebenen Weg von England genommen haben, sind in skandinavischen Häfen eingetroffen. Die Kapitäne erklären, es sei entlang der englischen Küste eine unheimliche und entsetzliche Fahrt, zu der sie von den englischen Marinebehörden gezwungen wurden. Nur acht Stunden war es hell, die übrigen sechzehn Stunden herrschte Dunkelheit, da alle Küstenfeuer gelöscht sind. Eine Orientierung war unmöglich, und man schwebte in Gefahr, entweder gegen die Küste getrieben zu werden und zu scheitern oder zu weit hinaus auf die hohe See zu geraten, wo die Minenfelder liegen. Die schwedischen Kapitäne bestätigen, daß die beiden schwedischen Dampferkatastrophen auf die Nordseesperre der britischen Admiralität zurückzuführen sind.

Kopenhagen. 12. November. (Priv.-Tel. Ctr. Fkst.)
Die "Berlingske Tidende" erfährt aus London, Sir Edward Grey habe telegrafisch den englischen Gesandten in den skandinavischen Ländern mitgeteilt, daß er mit den Garantien zufrieden sei, die Dänemark, Norwegen und Schweden dafür gegeben haben, daß Kriegskonterbande, die an bestimmte Personen der drei Länder konsigniert sei, nicht weiter ausgeführt, sondern am Bestimmungsort bleiben werde. Drei nordische Staaten garantieren, daß solche Waren, die von den in den betreffenden Ländern aufgestellten Ausfuhrverboten umfaßt werden, wirklich in einem dänischen, schwedischen oder norwegischen Hafen gelöscht und nicht, sei es sofort oder später, an Länder, mit denen England Krieg führe, weitergesandt werden. Ähnliche Garantien werden von Italien und anderen neutralen Mächten abgegeben werden. In Nordamerika sei man mit dem Auftreten der britischen Regierung zufrieden, und man erwarte dort eine Besserung der Schiffahrt und größere Warensendungen nach skandinavischen Ländern. 2)


Die Einnahme von Tsingtau


Meyer-Waldeck

Berlin, 12. November. (W. B.)
Durch Vermittlung der japanischen Gesandtschaft in Peking ist folgende, vom Gouverneur von Tsingtau an S. M. den Kaiser erstattete Meldung hierher gelangt:
Tsingtau, 9. November. Festung nach Erschöpfung aller Verteidigungsmittel durch Sturm und Durchbrechung in der Mitte gefallen. Festung und Stadt vorher durch ununterbrochenes neuntägiges Bombardement vom Lande mit schwerstem Geschütz, bis 28 Zentimeter Steilfeuer, verbunden mit starker Beschießung von See, schwer erschüttert. Artilleristische Feuerkraft zum Schluß völlig gebrochen. Verluste nicht genau übersehbar, aber trotz schwersten anhaltenden Feuers wie durch ein Wunder viel geringer als zu erwarten.

Meyer-Waldeck. 2)



http://www.stahlgewitter.com/14_11_12.htm

Der 1. Weltkrieg im November 1914
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45628

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2006 11:23    Onderwerp: Reageer met quote


1918 : Allied fleet enters Dardanelles


On November 12, 1918, one day after an armistice ended World War I, the Allied fleet passes through the Dardanelles, the narrow strait running between Europe and Asia that had in 1915 been the site of a disastrous Allied naval operation.

As the only waterway between the Black Sea in the east and the Mediterranean Sea in the west, the Dardanelles was a much-contested area from the beginning of the First World War. The naval attack, spearheaded by Winston Churchill, Britain’s young first lord of the Admiralty, opened on March 18, 1915, when six English and four French battleships headed toward the strait. Turkish mines blasted five of the ships, sinking three of them and forcing the Allied navy to draw back until land troops could be coordinated to begin an invasion of the Gallipoli peninsula. With troops from the Ottoman Empire and Germany mounting a spirited defense of the peninsula, however, the Gallipoli offensive turned into a significant setback for the Allies, with 205,000 casualties among British Empire troops and nearly 50,000 among the French.

Allied troops had more success, though, with their later offensives in Mesopotamia and Palestine. By September 1917, the crucial cities of Jerusalem and Baghdad were both in British hands. As the war stretched into the following year, these defeats and an Arab revolt had combined to destroy the Ottoman economy and devastate its land, leaving some 6 million people dead and millions more starving. In early October 1918, unable to bank on a German victory any longer, the Turkish government in Constantinople sought to cut its losses and approached the Allies about brokering a peace deal. On October 30, British and Turkish representatives signed the Treaty of Mudros, ending Ottoman participation in World War I. By the terms of the treaty, Turkey had to demobilize its army, release all prisoners of war, and evacuate its Arab provinces--the majority of which were already under Allied control--and open the Dardanelles and Bosporus to Allied warships.

This last condition was fulfilled on November 12, the day after the general armistice, when a squadron of British warships steamed through the Dardanelles, past the ruins of the ancient city of Troy, toward Constantinople. By the post-war terms worked out by the Allies and formalized in the Treaty of Sevres in 1920, the waterways formerly under Ottoman rule--including the Dardanelles, the Sea of Marmora and the Bosporus--were placed under international control, with the designation that their "navigation…shall in future be open, both in peace and war, to every vessel of commerce or of war and to military and commercial aircraft, without distinction of flag."

http://www.history.com/tdih.do?action=tdihArticleCategory&displayDate=11/12&categoryId=worldwari
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 21:56    Onderwerp: Reageer met quote

AUCKLAND WEEKLY NEWS - 12 NOVEMBER 1914

ROLL OF HONOUR
MATHIESON Killed in Action - Captain Kenneth MATHIESON, Irish Guards, near Ypres, 1st Nov 1914: resided near Marton, ex Rangitikei farmer.

http://freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com/~sooty/awn12nov1914.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:00    Onderwerp: Reageer met quote

The British campaign of 1914 in Mesopotamia (Basra and Qurna)

The capture of Basra, 5 - 21 November 1914

5 November 1914 - The orders given to Brig-General W. S. Delamain - commanding Indian Expeditionary Force 'D' - were to protect the oil refineries, tanks and pipeline at Abadan and cover the landing of reinforcements if these should be required. Only if hostilities with Turkey were to become fact should he try to occupy Basra too, and to do this the rest of the 6th (Poona) Division of the Indian Army would arrive. News came through that Turkey had attacked Russia on the Black Sea coast, and war was declared on this day.

6 November 1914 - 600 British troops including some Royal Marines were landed near the old fort at Fao, which they captured. The rest of the Force sailed on to a place where they could safely disembark, at Sanniyeh. Considerable difficulty was encountered as there were no barges, tugs or small boats suitable, and land transport was poor. These were factors that remained throughout the Mesopotamia campaign.

11 November 1914 - British camp was attacked by 400 Turks. The attack was repulsed with heavy loss and the Turks withdrew some four miles.

12 November 1914 - A reconnaissance in force inflicted further losses on the Turks near Saihan. Conditions were poor, with thick dust, mud and heat mirage. The remainder of the Poona Division now landed.

http://www.1914-1918.net/mespot1914.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:02    Onderwerp: Reageer met quote

British 'Eye Witness' Journalist Reports on First Battle of Ypres, 11-12 November 1914

Reproduced below are extracts from the wartime reports written by the official British War Correspondent, Colonel Ernest Swinton. Writing under the byline 'Eye Witness', Swinton's reports were personally reviewed and censored by Lord Kitchener, the War Minister - but were nevertheless widely regarded as a largely fair and accurate summary of events on the ground.

The report below deals with events at the First Battle of Ypres in November 1914, specifically dealing with events on 11-12 November 1914. While celebrating the Allies' success in throwing back a determined German attack, Swinton nonetheless paid full tribute to the fighting spirit of the German forces.

Swinton later gained renown as one of the (many) fathers of British tank development.

The First Battle of Ypres, 11-12 November 1914 - 'Eye Witness' Reports by Official British War Correspondent E. D. Swinton

Wednesday, the 11th of November, was another day of desperate fighting. As day broke the Germans opened fire on our trenches to the north and south of the road from Menin to Ypres. This was probably the most furious artillery fire which they have yet employed against us.

A few hours later they followed this by an infantry assault in force. This attack was carried out by the First and Fourth brigades of the Guard Corps, which, as we now know from prisoners, have been sent for to make a supreme effort to capture Ypres, since that task had proved too heavy for the infantry of the line.

As the attackers surged forward they were met by our frontal fire, and since they were moving diagonally across part of our front they were also attacked on the flank by artillery, rifles, and machine guns. Though their casualties before they reached our line must have been enormous, such was their resolution and the momentum of the mass that in spite of the splendid resistance of our troops they succeeded in breaking through our line in three places near the road.

They penetrated some distance into the woods behind our trenches, but were counter-attacked again, enfiladed by machine guns and driven back to their line of trenches, a certain portion of which they succeeded in holding, in spite of our efforts to expel them.

What their total losses must have been during this advance may be gauged to some extent from the fact that the number of dead left in the woods behind our line alone amounted to 700.

A simultaneous effort made to the south, a part of the same operation although not carried out by the Guard Corps, failed entirely, for when the attacking infantry massed in the woods close to our line, our guns opened on them with such effect that they did not push the assault home.

As generally happens in operations in wooded country, the fighting to a great extent was carried on at close quarters. It was most desperate and confused. Scattered bodies of the enemy who had penetrated into the woods in the rear of our position could neither go backward nor forward, and were nearly all killed or captured.

The portion of the line to the southeast of Ypres held by us was heavily shelled, but did not undergo any very serious infantry attack. That occupied by the French, however, was both bombarded and fiercely assaulted. On the rest of our front, save for the usual bombardment, all was comparatively quiet.

On the right one of our trenches was mined and then abandoned. As soon as it was occupied by the enemy the charges were fired and several Germans were blown to pieces.

Thursday, November 12th, was marked by a partial lull in the fighting all along our line. To the north a German force which had crossed the Yser and entrenched on the left bank was annihilated by a night attack with the bayonet, executed by the French.

Slightly to the south the enemy was forced back for three-quarters of a mile. Immediately on our left the French were strongly attacked and driven back a short distance, our extreme left having to conform to this movement. Our allies soon recovered the ground they had lost, however, and this enabled us to advance also.

To the southeast of Ypres the enemy's snipers were very active. On our centre and right the enemy's bombardment was maintained, but nothing worthy of special note occurred.

The fact that an this day the advance against our line in front of Ypres was not pushed home after such an effort as that of Wednesday tends to show that for the moment the attacking troops had had enough.

Although the failure of this great attack by the Guard Corps to accomplish their object cannot be described as a decisive event, it possibly marks the culmination if not the close of the second stage in the attempt to capture Ypres, and it is not without significance.

It has also a dramatic interest of its own. Having once definitely failed to achieve this object by means of the sheer weight of numbers, and having done their best to wear us down, the Germans brought in fresh picked troops to carry the Ypres salient by an assault from the north, the south and the east.

That the Guard Corps should have been selected to act against the eastern edge of the salient may be taken as proof of the necessity felt by the Germans to gain this point in the line,

Their dogged perseverance in pursuance of their objective claims wholehearted admiration. The failure of one great attack, heralded as it was by an impassioned appeal to the troops made in the presence of the Emperor himself, but carried out by partially trained men, was only the signal for another desperate effort in which the place of honour was assigned to the corps d'elite of the German army.

It must be admitted that the Guard Corps has retained that reputation for courage and contempt of death which it earned in 1870, when Emperor William I, after the battle of Gravelotte, wrote: "My Guard has found its grave in front of St. Privat," and the swarms of men who came up bravely to the British rifles in the woods around Ypres repeated the tactics of forty-four years ago when their dense columns, toiling up the slopes of St. Privat, melted away under the fire of the French.

Source Records of the Great War, Vol. III, ed. Charles F. Horne, National Alumni 1923, http://www.firstworldwar.com/source/ypres1_swinton.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:06    Onderwerp: Reageer met quote

The Third Man: Willy Trück and the German Air Effort in South West Africa in World War I
by S. Monick

Published sources refer to two aircraft and their pilots as constituting the German air strength in World War I in South West Africa. Capt Arthur Blake, in his work Vlieghelde van Suid-Afrika (1) refers to two aircraft operating against South African forces in this sphere of operations. He refers to an Aviatik, the career of which ended on 29 May, 1915, when it crashed into a thorn tree; and to an LFG Roland (Luft Fahrzeug Gesellschaft), which crashed in April 1915. The Aviatik and LFG were flown by pilots named Fiedler and Von Scheeler, respectively. There was, however, a third pilot operating in German South West Africa in 1914-15, not mentioned in published sources; one Willy Trück.
Trück was sent to Karibib by the Automobile En Aviatik aircraft factory in Germany, with the object of testing local flying conditions. His mission coincided with the outbreak of World War I, and Trück and his aircraft (an un-named military prototype bi-plane) were accordingly impressed into the German war effort. Trueck was told to report for special instructions in Windhoek. The reliability of his aircraft may be gauged by the fact that, whilst flying over Okahandja en route to Windhoek, the engine cut out and the pilot was compelled to make a forced landing in a dry river bed. (The engine failure was due on this occasion to a short circuit.)

Windhoek was contacted but the sum of his instructions was to be told to return to Karibib and await the arrival of some military commanders. Trück's problems were seriously compounded by the fact that, two weeks after receiving instructions from Windhoek, he was informed that he would not be receiving any petrol. The remainder of the twenty barrels that he had brought with him from Germany would have to suffice. This prohibition was not really surprising when one considers that there were absolutely no petrol depots in South West Africa. Indeed, there were only approximately six motor cars in the entire territory and these - not surprisingly - had also been requisitioned by the German forces.

Airman Trück was instructed to load his aircraft and the remaining petrol on to a train and to report to the military base at Kalkfontein Zuid. In the final weeks of the war in South West Africa Trück's base was Aus, 225km from Luderitz Bay. Journey's end for the aeroplane was Tsumeb, where it was burnt to prevent its falling into South African hands at the close of the campaign. This probably occurred before the evacuation of Aus by German forces in late March 1915.

There are three interesting diary entries relating to German aircraft activity in South West Africa in November and December 1914. The diary was compiled by Cpl Douglas Scott King (2), of the Kaffrarian Rifles. The first entry, dated Thursday, 12 November 1914, reads: 'German aeroplane passed over our heads before breakfast. My piquet never saw it - althou' we heard it. Fired on by camp.'

A fuller entry, for Sunday 29 November 1914, reads: 'This morning the aeroplane paid us a second visit. Jove! but it was a lovely sight seen miles off high in the air about 4 000 ft. and getting more distinct as it neared us. On the approach to our camp - which by the way is called Haalen Burg - wejust walked a few yards away from our lines. It flew right over our camp and was greeted with a regular hail of rifle shoots [sic] but all to no purpose. It flew on and on till It appeared a mere speck over Kolman's Kop. Now the fun commenced - as it flew over us it very calmly dropped two bombs and shells on us. One exploded and the other failed - no damage was done. But laugh! Pheeeeeuw!. I've never laughed so much in all my life. The shell that exploded took 12 seconds to fall to the ground - and world's records were broken by dozens whole-sale. Fat omcers legging it for "dear life".'

One cannot help feeling that Cpl Scott King and his comrades were far less amused at the third attack, recorded in the diary entry dated Thursday, 17 December 1914, which reads: 'A very misty morning - but I'm darned if that confounded aeroplane didn't come again. It dropped two shells near our big guns - both exploded. 4 men hurt - and one killed - no guns damaged.'

There is good reason to believe that Cpl Scott King's airborne adversary was Airman Trück (if not on all three occasions, then on certain of them). This may be deduced from the fact that Cpl Scott King's diary entry for 15 December 1914 commences 'Arrived at Tschaumaib. . .' The place name bears a close resemblance to Tsumeb which, it will be recalled, was the scene of the incineration of Trück's aircraft. This would strongly suggest that the Kaffrarian Rifles came within the orbit of Trück's operational activity. (However, a note of caution should enter at this point. In his biography of Dr John Weston (3), C.G. van Niekerk comments that the two other German aircraft in the South West Africa theatre commenced bombing operations in early November.)

If, indeed, the aeroplane in question was Trück's (especially in the attack of 17 December), then the bombs which descended upon Cpl Scott King and his comrades were incredibly effective, in view of their improvised nature. For they consisted of a piece of stove pipe, a spring, and several pieces of wire. To these were attached an artillery shell. The device was released on to its target by tugging at the wire; whereupon the shell zig-zagged a course to the ground and actually exploded.

Trück and his fellow pilots had to contend with potential (if not actual) fire power more intense than small arms. South Africa's first anti-aircraft gun was employed in South West Africa. This was affectionately nicknamed 'Skinny Liz' and consisted of a converted 15 pr BLC (breech loading cannon). It is referred to on p44 of the Official History of the Great War, 1914-1918, within the context of Trekkopies. The only official record of this weapon being fired in anger is contained in a report of 2 Battery, South African Mounted Rifles, which describes an unsuccessful engagement with a troublesome German aircraft. The aircraft in question is described as being a Taube monoplane. However, as no Taubes are known to have operated in this theatre of operations, it may well have been the LFG Roland; as this aircraft contained important features of the Taube (although it was a bi-plane).

Mr. Trück, a retired farmer, is 91 years of age this year, and lives with his wife in Sea Point, Cape Town. Cpl Scott King did not survive the Great War, and died on 22 March 1915, in German East Africa, as a result of wounds sustained whilst serving with the 4th South African Horse.

Bibliography
(i) Works referred to in the text:
Blake, Arthur. Vlieghelde van Suid-Afrika. Cape Town, Nasionale Boekhandel, 1966, p 38.
Scott King, D. Diary: 4 October 1914 - 17 December 1915. Unpublished ms.
van Niekerk, C.G. Prophet in his own Country: Dr John Weston, South Africa's first Aeronautical Engineer. Pretoria, Council for Scientific and Industrial Research, 1979, pp 33-34.

(ii) Other works referred to:
Rand Daily Mail. Report entitled 'One-man air force'. Reprinted in Springbok, August 1980, p 11.
Markman, I. Old Airman. Unpublished typescript accompanying photograph in Museum records.
Bisset, W.M. South Africa's First Anti-Aircraft guns. Militaria Vol 8, No 1, 1978, pp 22-23.
Collyer, J.J. The campaign in German South West Africa, 1914-1915. Pretoria, Govt Printer, 1937


Die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging. Military History Journal - Vol 5 No 3, http://samilitaryhistory.org/vol053sm.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:11    Onderwerp: Reageer met quote

Letter to David Jones notifying rejection of his application to join the Artists Rifles (12 November 1914).

http://www.oucs.ox.ac.uk/ww1lit/collections/item/6137?CISOBOX=1&REC=1
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 8:56, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:15    Onderwerp: Reageer met quote

“German SDP and the War,” Justice, 12th November 1914

Justice was the weekly paper of the British Socialist Party;

The Zurich Social-Democratic organ “Volksrecht” published the following declaration on October 31:

“Comrades Dr. Sudekum and Richard Fischer have made an attempt in the Party Press of the neutral countries (Sweden, Italy and Switzerland) to give their version of the attitude of the Social-Democracy on the war. We find ourselves compelled in consequence to declare in the same Press that we and certainly many other German Social-Democrats regard the war, its causes, as well as the part played by Social-Democracy in the present situation, from a standpoint which in no way corresponds to that of the comrades Sudekum and Fischer. The fact that we are under martial law makes it impossible for us at present to defend our views publicly.

“Signed

Karl Liebknecht.
Rosa Luxemburg.
Franz Mehring.
Clara Zetkin.

“September 10, 1914.”

http://www.marxists.org/history/international/social-democracy/sdp-and-war.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:17    Onderwerp: Reageer met quote

Wilhelm Souchon

Wilhelm Anton Souchon (2 June 1864 – 13 January 1946) was a German and Ottoman admiral in World War I who commanded the Kaiserliche Marine's Mediterranean squadron in the early days of the war. His initiative made him one of the most important characters for the entry of the Ottoman Empire into World War I. (...)

On 29 October, Souchon's fleet launched the Black Sea Raid, a naval attack which brought the Ottoman Empire into World War I. His ships shelled the Russian Black Sea ports of Sevastopol, Odessa and others, destroying the Russian minesweeper Prut in the process and laid several sea minefields. Almost simultaneously British naval units attacked Turkish merchant ships off İzmir. On 2 November 1914 Russia declared war on the Ottoman Empire, Britain followed suit on 5 November, and on 12 November 1914 the Ottoman government officially declared war on the Triple Entente.

For the next three years Souchon attempted to reform the Ottoman navy, while conducting a number of raids on Russian shipping, port and coastal installations in the Black Sea. Promoted to Vice Admiral, he was awarded the Pour le Mérite, Germany's highest military order, on 29 October 1916.

http://en.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Souchon
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:21    Onderwerp: Reageer met quote

Charles FitzClarence

Brigadier General Charles FitzClarence VC (8 May 1865, Bishopscourt, County Kildare - [1? - PT]2 November 1914) was an Irish recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.

Charles FitzClarence was born in County Kildare, the son of Captain George FitzClarence (15 April 1836 - 24 March 1894) and Maria Henrietta Scott (d. 27 July 1912). He had a twin brother named Edward. His paternal grandfather was George Augustus Frederick FitzClarence, 1st Earl of Munster, an illegitimate son of William, Duke of Clarence (later King William IV of the United Kingdom). He served in the Sudan during the Mahdist War.

He was 34 years old, and a captain in The Royal Fusiliers, British Army during the Second Boer War when the following deeds took place for which he was awarded the Victoria Cross:

On the 14th October, 1899, Captain FitzClarence went with his squadron of the Protectorate Regiment, consisting of only partially trained men, who had never been in action, to the assistance of an armoured train which had gone out from Mafeking. The enemy were in greatly superior numbers, and the squadron was for a time surrounded, and it looked as if nothing could save them from being shot down. Captain FitzClarence, however, by his personal coolness and courage inspired the greatest confidence in his men, and, by his bold and efficient handling of them, not only succeeded in relieving the armoured train, but inflicted a heavy defeat on the Boers, who lost 50 killed and a large number wounded, his own losses being 2 killed and 15 wounded. The moral effect of this blow had a very important bearing on subsequent encounters with the Boers.

On the 27th October, 1899, Captain FitzClarence led his squadron from Mafeking across the open, and made a night attack with the bayonet on one of the enemy's trenches. A hand-to-hand fight took place in the trench, while a heavy fire was concentrated on it from the rear. The enemy was driven out with heavy loss. Captain FitzClarence was the first man into the position and accounted for four of the enemy with his sword. The British lost 6 killed and 9 wounded. Captain FitzClarence was himself slightly wounded. With reference to these two actions, Major-General Baden-Powell states that had this Officer not shown an extraordinary spirit and fearlessness the attacks would have been failures, and we should have suffered heavy loss both in men and prestige.

On the 26th December, 1899, during the action at Game Tree, near Mafeking, Captain FitzClarence again distinguished himself by his coolness and courage, and was again wounded (severely through both legs).


He was transferred to the Irish Guards on that regiment's formation in October 1900. He became a Major in May 1904 and succeeded to the command of the 1st Battalion Irish Guards in July 1909. He later achieved the rank of Brigadier General. He was killed in action, aged 49, at Polygon Wood, Zonnebeke, Belgium, on 12 November 1914 whilst commanding the 1st Guards Brigade.

He is the highest ranking officer inscribed on the Menin Gate Memorial in Ypres, commemorating those with no known grave. The present location of his medal is unknown.

http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_FitzClarence
Zie ook http://www.victoriacrossheroes.com/book.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:30    Onderwerp: Reageer met quote

The Story of No. 3 Wing Royal Naval Air Service

(...) All the aircraft returned safely, although F/S/L G. S. Harrower was originally posted as missing. He had become lost, and not wanting to land in German territory he flew west until he was sure he was beyond the German lines. However due to the strength of the wind he was carried well beyond Ochey and eventually crash-landed near Dijon - over 100 miles from Ochey. On 12 November 1916 the blast furnaces at St.Ingbert were raided by nine bombers and seven fighters. Once again all aircraft returned safely with a typical report being that of F/S/L Macgregor flying bomber 9733...

Nothing of importance happened, either going out or on the return journey. When I dropped my bombs, I could see no other machines in the air, so I came back alone. [F/S/L N. M. Macgregor, bomber 9733] (...)

http://www.overthefront.com/WWI-Aviation-No-3-Wing-Royal-Naval-Air-Service-p3.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:35    Onderwerp: Reageer met quote

The Road to Flers - The heart of the battery

At 3am on 12 November 1916 Bombardier Allan Edward Beeks, of Balmain, Sydney, and Corporal Kenneth Fairey, born in Keyneton, South Australia, both serving in the 2nd Battery, 1st Field Artillery Brigade AIF, were asleep with five other artillerymen in a dugout near Flers. A shell hit the position killing six of them, including Beeks and Fairey. Sergeant Thomas Younger attributed these deaths to lack of sufficient sand bag protection in front of the dugout. As Younger later wrote, this loss was deeply felt in the unit:

He [Beeks] was a very fine boy and I missed him very much. He and Corporal Ferry [Corporal Kenneth Fairey] were the heart of our battery … Captain Taylor was very broken up when he heard about it and sent Sergeant Watson at once to get them out … They put up crosses for Beeks and Ferry.
- Australian Red Cross Wounded and Missing Enquiry Bureau file, Bombardier Allan Edward Beeks, http://www.awm.gov.au/cms_images/1DRL428/00002/1DRL428-00002-0310906.pdf

Both Beeks and Fairey had been awarded Military Medals for bravery and outstanding service during the Battle of Pozières in July 1916. Beeks medal recommendation, in part, read:

He was constantly under heavy shell fire, setting a splendid example to the men working with him and without his devotion to duty the work of the Field Artillery on this flank would have been impossible to carry out.
Honours and Awards Recommendations (First World War), AWM internet version, www.awm.gov.au/cms_images/awm28/1/6/0035.pdf

Lees verder op http://www.ww1westernfront.gov.au/flers/les-cavees.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:39    Onderwerp: Reageer met quote

Duncan Glasfurd

Brigadier General Duncan John Glasfurd (23 November 1873 – 12 November 1916) was a British Army and later Australian Army colonel and temporary Brigadier General in World War I. He was mentioned in dispatches for his role in evacuating Anzac. He was mortally wounded by a German shell at Flers. (...)

When war was declared, Glasfurd immediately requested permission to rejoin his regiment. Permission was not forthcoming; Major General Bridges needed a staff college graduate for his 1st Division Headquarters and Glasfurd was chosen. He was appointed to the AIF on 15 August 1915 as General Staff Officer (2nd Grade) (GSO2) with the rank of major. As such he was particularly responsible for training, and the training of the 1st Division at Mena Camp in Egypt was supervised by Glasfurd.

Glasfurd landed at Anzac at 5:35 am on 25 April 1915. He climbed Ari Burnu straight to Colonel E. G. Sinclair-MacLagan's headquarters, where he was informed that the 2nd Brigade, instead of coming in on the left, would, owing to the 3rd Brigade having landed too far north, be diverted towards Lone Pine on the right. He returned to the beach where he found the senior officer ashore of that brigade, Lieutenant Colonel H Elliott. In the original plan, Glasfurd was supposed to meet the 2nd Brigade and guide it ashore. In actuality, Glasfurd had come ashore a few minutes later than Elliott and the rest of the brigade was not yet ashore. Glasfurd decided to form up units in Shrapnel Gully as they arrived, and started with Elliott's battalion, which he directed to Lone Pine.

Glasfurd did not always get along with his superior, Lieutenant Colonel C White, who gathered all the staff functions to himself, leaving Glasfurd with little to do. When White became sick, Glasfurd took over as GSO1 of the 1st Division. White did not return, instead becoming Brigadier General General Staff (BGGS) of ANZAC, and so on 1 October 1915, the appointment became permanent and Glasfurd was promoted to lieutenant colonel. During the evacuation of Anzac, Glasfurd represented the 1st Division on the Rear Party staff of A. Russell, which controlled operations at Anzac until Russell handed over to Colonel J. Paton. For his services at Anzac, Glasfurd was mentioned in dispatches and made a brevet lieutenant colonel in the British Army in January 1916.

On 1 March 1916, Glasfurd was appointed commander of the newly formed 12th Infantry Brigade, with the rank of colonel and temporary brigadier general. His first test was a route march across the Sinai Desert. By the simple expedient of resting his men from 8:50 am to 3:25 pm he managed to avoid the hottest hours of the day and still make good time. Although many men fell out, the brigade reached its bivouac in good order.

The 12th Brigade moved to France in June 1916 and on 4 July entered the line in the "nursery" sector near Armentieres, where Glasfurd was slightly wounded on 7 July. In August 1916, the brigade was committed to action on the Somme sector, in the fighting on the Pozieres Heights and Mouquet Farm. On 12 November 1916, the brigade was sent into the line again at Flers. While inspecting the line into which his brigade was about to move, Glasfurd was wounded by a German shell in "Cheese Road". After an agonising ten hour stretcher journey from the front line to the advanced dressing station, Glasfurd died that night at the British 38th Casualty Clearing Station. He was buried in the Heilly Court Cemetery at Mericourt-l'Abbe, France. For his services on the Western Front, he was twice mentioned in dispatches.

http://en.wikipedia.org/wiki/Duncan_Glasfurd
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:44    Onderwerp: Reageer met quote

Execution By Hanging: 11/12/1917, Frank Johnson and 12 other black soldiers – USA

A race riot began in Houston, Texas, on August 23rd, 1917, when a white civil policeman who was arresting a black soldier hit a black military policeman, Corporal Charles Baltimore, over the head. A rumour spread that Baltimore, a model soldier, had been arrested, and a group of about 100 black soldiers then decided to march on the police station to secure his release.

They were led by Sergeant Vida Henry, and in their two-hour march the mutinous blacks killed 15 whites, including four policemen, and seriously wounded 12 others, one of whom, a policeman, subsequently died. Four black soldiers were killed.

After two hours on the rampage, Sergeant Henry advised the men to slip back into camp under cover of darkness – and then shot himself in the head.

Seven mutineers agreed to testify against the others in exchange for clemency. A total of 110 men were found guilty and 13 were hanged simultaneously during the night of Tuesday, December 11th, 1917, in a field outside Houston. On the gallows Private Frank Johnson sang out, “Lord, I’m Coming Home.” In September 1918, six more soldiers involved in the riot were hanged on the same spot, making 19 in all. Sixty-three received life sentences, but no white soldiers or civilians were brought to trial.

http://www.truecrimelibrary.com/crime_series_show.php?series_number=13&id=1047
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:46    Onderwerp: Reageer met quote

12 November 1917 → Commons Sitting

PRINCE ALBERT OF SCHLESWIG HOLSTEIN


HC Deb 12 November 1917 vol 99 cc8-9 8

Mr. LYNCH asked the Secretary of State for Foreign Affairs whether he has ascertained the channel by which Prince Albert of Schleswig-Holstein, now an officer in the German Army, communicates with his relatives in this country; whether any other soldier in the fighting forces of Germany has the like facility of communicating with friends here; and, if not, will he say why Prince Albert of Schleswig-Holstein enjoys special privileges?

The SECRETARY of STATE for FOREIGN AFFAIRS (Mr. Balfour) A letter from Prince Albert of Schleswig-Holstein recently reached this country through the intermediary of the Swiss Government, who have charge of German interests in this country, and who duly communicated the letter to the Foreign Office. It was submitted to the Censor in the ordinary way. Whichever may be the channels through which letters from Germany reach this country, they are all, so far as I know, controlled by the Censor, who treats all letters on their merits, without regard to the position of the correspondents.

Mr. LYNCH Is it usual, even subject to the control of the Censor, for enemies, in the ranks of the Kaiser's Army, to hold communication with people in this country, even though they may feel in honour bound to fight against this country?

Mr. BALFOUR I confess that I do not admire the taste of the hon. Member in dealing with communications in reference to the death of a parent in the manner which he has seen fit to adopt. Perfectly 9 adequate methods of censorship are maintained and I do not think that any abuse is likely to occur.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1917/nov/12/prince-albert-of-schleswig-holstein
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:49    Onderwerp: Reageer met quote

Letter From The Front; Nov. 12th, 1917

France, Nov. 12th, 1917

Dearest Muriel ~

Your most welcome letter of October 11th arrived safely this week also the snap shot and the two cards of the teachers convention. That snap was sure real good of you. I must say of course you know considering however it will fill the bill the very best. The ones I had taken in Scotland haven't arrived yet although the one of the group has been here for some time. None of the Canadian mail arriving here is censored at least none of ours has been so far but all going out is. Our officers do all our censoring unless we use the green envelope but they have been few and far between with us so far. I don't know if Dudley happens to censor any of mine or not however I should worry for you'll know where it came from and how should he happen to make a break any time for any thing that I may say in any of the letters. I don't happen to be acquainted with him however all the boys speak very well of him.

I had a letter from Irene Walker telling me that she was teaching near Centreton and I suppose it is in Gladys MacCullough's old school. The people she boards with are C.O.B. and she has to go to church with them and so is afraid she will lose all her Methodistism. Apparently she is about as big a chip as ever. I think out where she is will be kind of quiet for her. My address will be still the 1st Can. Siege Battery. We are still having considerable wet weather and the mud about as bad as ever. There hasn't been a night yet but our feet are soaking wet. Night before last we were all drenched to the hide and I rolled in with some wet clothes on. Before that I had been coughing considerable but that put the kibash on it for I haven't coughed since. I think that is rather cheap cough mixture, what think you! I haven't saw Clark yet. He was in town for a few days but I hear today from a reliable source that he is gone again. I saw your brother a few days ago and a fellow that I see him with considerable told me today that he is still on the job alive and well. One chap in the battery had his head blown off yesterday with a shell. We have lost 15 of our chaps now one way and another. Two have been killed, 7 wounded and 6 gone for minor operations. These are all boys of our last draft. We get shelled very near every night around or near our billets. I have got quite used to it now for I seldom hear it at nights at all. We have lots of company now also galore of rats about. I pull my rubber cape over my head at nights so the rats will have a clear run way. You would think at times that they were having 100 yard dashes for prizes by the speed that they travell. I'm glad to know they are enjoying themselves. I'm sure you did real well at the last letter but please have a heart and don't expect me to ever pull off that much especially here in France. I think if you answered all the letters you mentioned about receiving that well you will be writing yet. I am glad your mother got the letter all right. I suppose I will be hearing from her again some time all being well. Bert Spear is bunking with me at present. You needn't worry about our conversation that time for there was little said about you however I could easily tell you all anytime that we meet in the future which I hope won't be long. I don't think this scrap can last many more years by the way things are going at present. There has been no cold weather here yet although there was frost this morning. All the boys are well at present. I suppose the dances will soon be in full swing in the Landing again and about the time that arrives the old boat will be stopped. Well I think this is the limit for this time so heres hoping to hear from you soon again. Bye bye for this time. Sincerely,
Cecil

http://backwardleonard.blogspot.com/2010/11/letter-from-front-nov-12th-1917.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:54    Onderwerp: Reageer met quote

Daily Mirror Headlines: Armistice, Published 12 November 1918

World War over - Foch's stern armistice signed

Allied occupation of Rhineland - garrisons at Mainz, Coblenz and Cologne

U-Boats given up - 74 warships to disarm

Allies' Conditional Right to Occupy Heligoland - Foe to Evacuate Alsace and Conquered Countries

History has no more glorious day than yesterday, which saw the end of the Great World War and the triumph of Great Britain and her Allies.

Germany, beaten in the field, menaced by certain invasion and overwhelmed by internal revolution, capitulated to the Allies and accepted what will probably be the sternest terms of all time. The principal points are:

Evacuation by enemy of Rhineland
Allied garrisons at Mainz, Coblenz and Cologne to occupy territories.
Immediate evacuation of Belgium, Alsace-Lorraine and Luxembourg.
Surrender of 5,000 guns and 2,000 aeroplanes.
All submarines to be handed over.
Disarming of six battle cruisers, ten battleships, eight light cruisers and 50 destroyers.
Abandonment of Bucharest and Brest-Litovsk treaties.
Allies reserve right to occupy Heligoland, to enable them to enforce the terms of the Armistice.
The Armistice, which is to last for 36 days, was signed at 5am by the German delegates. Hostilities ceased at 11am.

The Great War Lasted - Four years, 14 Weeks, and two days

36-Day Armistice

The terms of the Armistice were given to the House of Commons yesterday by Mr Lloyd George. 'The Armistice was signed at 5am this morning,' he said. 'War ceased at eleven o'clock this morning.'

Terms:

Invaded Territories Freed - Immediate evacuation of invaded territories, Belgium, France, Alsace-Lorraine and Luxembourg to be completed within 14 days.

German troops who have not left these territories within 14 days to be treated as prisoners of war.

The occupation by the Allied and United States forces will keep pace with the evacuation.

Repatriation will begin at once, to be completed at once.

Surrender of Guns - The surrender by the German Government of the following equipment: 5,000 guns of which 2,500 will be heavy and 2,500 field guns, 30,000 machine guns, 3,000 flame-throwers and 2,000 aeroplanes.

Evacuation of Rhineland - The evacuation by German armies on the left bank of the Rhine. This territory shall be administered by the local authorities, under the control of the Allied and United States Armies of occupation. The occupation of the territories will be carried out by the Allied garrisons holding the reciprocal crossings of the Rhine at Mainz, Coblenz and Cologne, together with the bridgeheads at those points for 30km range on the right bank.

Industrial Zone - An industrial zone shall be set up on the right bank of the Rhine between the river and the line drawn between the Dutch and Swiss frontiers.

In the case of inhabitants of the neutral zone, no person shall be prosecuted for having taken part in military measures previous to the signing of the Armistice.

Evacuation of the Rhineland shall be completed within 31 days after signing of the Armistice. No evacuation of inhabitants and no damage to property.

5,000 locomotives, military stores, food establishments to be delivered intact; also 50,000 wagon and 5,000 locomotives.

Alsace-Lorraine railways to be handed over.

The material necessary for the working of the railways in the country on the left bank of the Rhine shall be left intact.

Mines and Poisoned Springs - The German command shall be responsible for revealing all mines or delayed action fuses, and shall assist in their discovery and destruction. Also the position of poisoned springs under penalty of reprisals.

The cost of keeping all troops in the Rhineland, excluding Alsace-Lorraine, shall be charged to the German Government.

All Allied and United States prisoners of war shall be immediately repatriated without reciprocity.

The return of German prisoners shall be settled at the peace preliminaries.

Out of Russia - All German troops at present in any territory which before the war belonged to Russia, Rumania and Turkey shall withdraw within the frontiers of Germany as they existed on 1 August 1914.

All German troops at present in territories which before the war formed part of Russia must likewise return to the frontiers of Germany to be defined as soon as the Allies think the moment suitable, having regard to the internal condition of these territories.

The evacuation of German troops shall begin at once.

The treaties of Bucharest and Brest-Litovsk shall be completely abandoned.

Free access to territories evacuated by Germany. Repatriation without reciprocity within one month of all civilians interned.

Return of Stolen Gold - Immediate restitution of the cash belonging to the National Bank of Belgium.

Immediate return of all documents, stocks, shares and paper money belonging to the invaded countries.

Restitution of Russian and Rumanian gold.

Sea War to Cease - Immediate cessation of all hostilities at sea and definite information to be given as to the location and movement of all German ships.

Notification to neutrals of freedom of navigation of all territorial waters to be given to the mercantile ships of the Allied and associated Powers.

Naval Prisoners - All naval and mercantile prisoners of war in German hands to be returned without reciprocity.

Surrender of all available submarines - including all submarine cruisers and mine-layers.

The following warships to forthwith be disarmed and interned in neutral ports to be designated by the Allies and placed under the Allies surveillance. Six battle cruisers, ten battleships, eight light cruisers, including two mine-layers, 50 destroyers of most modern type.

Heligoland - A declaration has been signed by the Allied delegates and handed to the German delegates to the effect that in the event of ships not being handed over, owning to the mutinous state of the fleet, the Allies reserve the right to occupy Heligoland as an advanced base to enable them to enforce the terms of Armistice. The German delegates signed a declaration that they will recommend the Chancellor to accept this.

The right to sweep up all mines outside territorial waters.

Access to Baltic - Freedom of access to and from the Baltic to be given to the naval forces of the Allied Powers. To secure this the Allies and the United States shall be empowered to occupy all German ports and batteries and defence works of all kinds in the entrance to the Cattegat and Baltic, and to sweep up mines.

All German merchant ships at sea are to remain liable to capture.

Naval Aircraft - All naval aircraft are to be surrendered and demobilised at bases to be specified by the Allies and the United States of America.

All Black Sea ports to be evacuated by the Germans.

Russian warships seized by Germany in the Black Sea are to be handed over and all neutral ships seized by Germany to be released.

No transference of German ships to any neutral flag is to take place during Armistice.

Blockade to Continue - Existing blockade conditions set up by the Allied Powers are to remain unchanged and all German merchant ships found at sea are to remain liable to capture. The Allies and United States contemplate the provisioning of Germany during the Armistice as shall be found necessary.

East Africa - Unconditional evacuation of all German forces within one month.

Duration of Armistice to be 36 days, failure to be denounced by any one of the contracting parties.

How the News Came

Marshal Foch to Commander-in-Chief: Hostilities will cease on the whole front as from November 11am. The Allied troops will not, until further order, go beyond the line reached on that date and at that hour. (Signed Marshal Foch)

The German Plenipotentiaries to the German High Command: The whole of the Commission will return to Spa today by the route agreed upon. Captain Geyer will return by aeroplane, following the Hilson-Fumay-Philippeville route. He will land at Amorville at 1pm. Kindly facilitate his journey towards Spa as quickly as possible. The French aeroplane will show two white lights. (Signed Von Winterfeld, Admiralty, per Wireless Press)

http://www.bbc.co.uk/history/worldwars/wwone/mirror07_01.shtml
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 22:57    Onderwerp: Reageer met quote

Armistice

Percival Phillips, Daily Express (12th November, 1918)

Just at eleven I came into the little town of Leuze, which had been one of the headquarters nearest the uncertain front. From the windows of all the houses round about, and even from the roofs, the inhabitants looked down on the troops and heard uncomprehendingly the words of the Colonel as he read from a sheet of paper the order that ended hostilities.

A trumpeter sounded the 'stand fast'. In the narrow high-street at one end of the little square were other troops moving slowly forward, and as the notes of the bugle rose clear and crisp above the rumble of the gun-carriages these men turned with smiles of wonder and delight and shouted to each other 'The war's over'.

The band played 'God save the King'. None heard it without a quiver of emotion. The mud-stained troops paused in the crowded street, the hum of traffic was stilled. A rippling cheer was drowned in the first notes of the Belgian hymn; the 'Marseillaise' succeeded it, and the army of each ally was thus saluted in turn. I do not think that any one heard the few choked words of the old mayor when he tried to voice the thanks of Belgium for this day of happiness.

Philip Gibbs, Daily Chronicle (12th November, 1918)

Our troops knew this morning that the Armistice had been signed. I stopped on my way to Mons outside brigade headquarters, and an officer said, 'Hostilities will cease at eleven o'clock'. All the way to Mons there were columns of troops on the march, and their bands played ahead of them, and almost every man had a flag on his rifle, the red, white, and blue of France, the red, yellow, and black of Belgium. They wore flowers in their caps and in their tunics, red and white chrysanthemums given them by the crowds of people who cheered them on their way, people who in many of these villages had been only one day liberated from the German yoke. Our men marched singing, with a smiling light in the eyes. They had done their job, and it was finished with the greatest victory in the world.

Sydney Morning Herald (12th November, 1918)

The end of the war in the capitulation of Germany is an event so much greater in importance than any within the experience of the modern world that it is impossible to grasp its full significance. The most tragic chapter in the history of mankind is at last at an end. Hundreds and thousands of men will today be relieved of a constant burden of mental and physical suffering, hundreds of thousands of their kinsfolk will at last be free of the daily anxiety which has been theirs ever since their sons and brothers went into the firing line. There will be many whom this news of victory will not save from personal grief. The sounds of rejoicing cannot but bring some reminder of their loss. To them, however, the news of victory will mean more than to any others, since it will assure them that their sacrifice has not been in vain.

Every man who saw his duty and did it when the choice was before him has had his share in the destruction of the most maleficent Power that ever afflicted mankind. The Australian people will recognise that to them they owe their safety, that through them their honour stands high among the free peoples of the world. Peace that has been won by so much suffering and so many tears must be honoured by a new spirit of fraternity and public service. The flower of this generation has perished. Their loss is irreplaceable, but their sacrifice makes an unanswerable appeal for the democracy they have honoured and preserved.

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/FWWarmistice.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:00    Onderwerp: Reageer met quote

The November revolution, 1918/1919

(...) Still on 9 November 1918, a nationwide ‘Council of People’s Representatives’ was formed and was
ratified as the provisional government by the General Assembly of the Berlin Workers’ and Soldiers’
Councils the following day. The six-member Council comprised three MSPD and three USPD
representatives. It had two co-chairmen: Friedrich Ebert (MSPD) and Hugo Haase (USPD, 1863-
1919). A key role in the revolution devolved on Ebert in his dual role as Chancellor of the Reich and
co-chairman of the Council of People’s Representatives. In an agreement concluded on
10 November 1919 with General Wilhelm Groener (1867-1939), head of the German High Command
(the Ebert-Groener Pact), he secured the support of the military staff. Among the laws enacted by the
Council of People’s Representatives was the introduction of votes for women on 12 November 1918. (...)

HISTORICAL EXHIBITION PRESENTED BY THE GERMAN BUNDESTAG, http://www.bundestag.de/htdocs_e/artandhistory/history/factsheets/november_revolution.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:02    Onderwerp: Reageer met quote

The end of the war
The Guardian, Tuesday 12 November 1918

The war is over, and in a million households fathers and mothers, wives and sisters, will breathe freely, relieved at length of all dread of that curt message which has shattered the hope and joy of so many.
The war is over. The drama is played out. After years of tedium there opened on March 21 a short and sharp fifth act of swift and surprising changes. Our language misses that single word applied by the Greeks to those suddenly and complete changes of fortune which they regarded as appropriate to the final act of a tragic drama.

No historic change of fortune so swift, so pulverising to the loser has occurred since Napoleon's retreat from Moscow as the reversal that began on July 18. And since July 18 blow has followed blow with a rapidity which, if it has almost bewildered the victors, must have stupefied the enemy. But it is not of the drama that we would think mainly for the moment, nor even of the problem that the war has opened.

For, if peace between the nations has returned, within each nation there is open or suppressed ferment. The old order in Europe has perished. The new is hardly born, and no one knows what its lineaments will be. To-morrow we shall be brought up against the hard immediate problems of re-establishment. Before we grapple with these, let us give a moment to the review of the position gained and try our best to sum up the result of four tremendous years as it may be measured by the historian. From Waterloo to Mons there elapsed almost 100 years.

The first part of this period was one of peace and progress, industry and optimism. Below the surface were seething forces of democracy and nationalism, and soon these began to break forth to disturb the complacency of statesmen. But for the thinker these forces were full of hope, and the men of the mid-nineteenth century foresaw a better order, a civilised humanity, a race dedicated to the works of peace and the cultivation of a race dedicated to the works of peace and the cultivation of a gentler and yet a nobler life.

Towards the end of the century their optimism gave way to a gloomier view. Unrest and anxiety took hold of the more thoughtful minds. Democracy had everywhere progressed but had not brought healing. The burden of armaments lay heavy on the nations, and the war cloud lowered dark on the horizon.

The main cause of this change was the success of the Prussian system under Bismarck. The year 1870 divides the period of which we have spoken into two nearly equal halves, of progress and hope on the one side, and reaction and apprehension on the other. The union of Germany was, indeed, accepted, even welcomed, by liberally-minded men as the overdue consummation of a long and unhappy political travail, but the mode in which it was accomplished turned out to be more fateful to Germany and the world than the achievement itself.

From 1870 men began to accept the doctrine of blood and iron. Ideas, arguments, appeals to right and justice took a lower place. Force and fraud seemed to make their way, if only men would be thorough in the use of them. The Prussian idea enjoyed all the prestige of immense success, and the pre-eminence of Germany in many fields of learning, backed with this prestige, won its way in the regions of the mind. The idea of humanity receded in favour of the State, freedom gave way to disciplined and organisation, right to the strong hand, reason to passion, and self-restraint to ambition.

Meanwhile in one country after another there arose the sense of instability. It began to be felt that things could not last as they were. The piled-up armaments were like vast electric accumulators awaiting their discharge. In England these influences penetrated more slowly, but from the time when Germany set out seriously to become a great naval Power we felt that we, too, were being drawn in.

For long years, even to the last, many of us hoped that ours might be the balancing power, so exerted as to deter either side in the great Continental combinations from a fatal plunge. But it was not to be. The Prussian idea swept Germany out of itself and gave to the world the final demonstration of naked deformity. The circumstances of the war were such that, a very few individuals apart, it united all the humanitarian enthusiasm, all the political love of liberty, which nowadays go to the support of peace, in favour of a stern resistance, carried through, at whatever cost, to indubitable victory.

The defeat of Prussianism was rightly stated by Mr. Asquith at the outset as the object which included all others. Prussianism - an idea, a system, not a nation or an army - is hopelessly defeated to-day. It is defeated more completely by internal disruption than by any blow in the field. Its hold on the world's future is gone, and the human mind is empty, swept and garnished, of its worst idol.

That is the real and decisive victory in the war. Into the mind that is swept and garnished the parable tells us that other devils might enter. In fact anarchy - which is disorganised in place of organised force - seems waiting at the door. But anarchy is never more than a transitory evil.

When all is cleared up we believe it will be seen that by the final test as between the doctrines of might and right the foundations of a new world-order have been laid. The old sovereign nation State has destroyed itself, as the feudal nobility destroyed itself in the Wars of the Roses. As that spectacle of prolonged and senseless anarchy made men turn with relief to the order secured by the absolute monarchy, so the anarchy of the international world has forced upon people for the first time as a serious practical proposal the political organisation of civilised mankind.

It is felt to be a choice between the continued risk of mutual destruction in wars which must grow ever more deadly, on the one side, and some organised form of international co-operation on the other. The world has once sacrificed its soul in hecatombs, in masses the mere figures of which will appal future eyes. It is a thing not to be done again without sapping the very vitals of human feeling.

As it is, the loss of capacity in the extinction of the most promising men of a generation is a catastrophe only to be compared with some of the great historic pestilences. We were caught up in the vortex and could not escape. We had to go through it, whatever the sacrifice of life. But if, after this experience, we allow such a thing to recur, we ill repay those who have died for us in the hope of a better order.

If, on the other hand, we buckle to our task we can found a nobler State than any that have gained glory in former wars, a kingdom or, say rather, a commonwealth of man, in which all the great nations that have played their part in this tragedy will have their share. In this we are achieving, not anything out of keeping with human nature, but rather the natural culmination of historic development which is, stage by stage, a movement towards more complete political organisation, of larger scope and powers, on the whole founded more broadly upon right and leaning less upon force.

The nineteenth century had already built up a higher order than any that its predecessors achieved. The democratic State on the national scale, with its deepened sense of public responsibility, still conserving regard for personal freedom, was the highest political organisation yet known to the world, and the war has proved it tougher and firmer than its autocratic rival. But the States, considered together, were an arch without a keystone, and they fell to pieces. We have now to rebuild them into a world-order, and in doing so, in dispelling fear and hostility between nations, we shall remove the main obstacles to the growth of equal freedom and brotherly comradeship within.

By the hundred thousand young men have died for the hope of a better world They have opened for us the way. If, as a people, we can be wise and tolerant and just in peace as we have been resolute in war, we shall build them the memorial that they have earned in the form of a world set free from military force, national tyrannies, and class oppressions, for the pursuit of a wider justice in the spirit of a deeper and more human religion.

http://www.guardian.co.uk/theguardian/1918/nov/12/fromthearchive
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:04    Onderwerp: Reageer met quote

Bekanntmachungsplakat der Revolutionsregierung vom 12. November 1918

http://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Bundesarchiv_Bild_146-1983-024-25,_Bekanntmachung_der_sozialistischen_Regierung.jpg
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 8:55, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:07    Onderwerp: Reageer met quote

AEF General Order No. 203, France 11/12/1918

Dedicated to the American Fighting Man
“The enemy has capitulated. It is fitting that I address myself in thanks directly to the officers and soldiers of the American Expeditionary Forces who by their heroic efforts have made possible this glorious result. Our armies, hurriedly raised and hastily trained, met a veteran enemy, and by courage, discipline and skill always defeated him. Without complaint you have endured incessant toil, privation and danger. You have seen many of your comrades make the supreme sacrifice that freedom may live. I thank you for the patience and courage with which you have endured. I congratulate you upon the splendid fruits of victory which your heroism and the blood of our gallant dead are now presenting to our nation. Your deeds will live forever on the most glorious pages of American history.”

John J. Pershing, General, Commander in Chief American Expeditionary Forces

http://worldwar1letters.wordpress.com/2009/11/12/aef-general-order-no-203-france-11121918/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 8:54, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:14    Onderwerp: Reageer met quote

1918-1932 - DöW - Documentation Center of Austrian Resistance

12 November 1918 - Proclamation of the Republic German Austria by the President of the Provisional National Assembly Franz Dinghofer (German Austria is part of the German Reich).

http://en.doew.braintrust.at/chapter2.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:17    Onderwerp: Reageer met quote

P.J.M. Aalberse - Dagboek VI: 5 november 1915–12 november 1918

(...) De week van 11 november en volgende dagen zal ik nooit vergeten! Welk een spanning, welk een zorg! Dagelijks ging ik om half tien van huis om eerst ’s nachts omtrent twaalf uur terug te keeren. In Duitschland was een revolutie uitgebroken. Onder invloed daarvan kwamen ook de sociaal-democraten in beroering. Vage berichten bereikten ons. Reeds zaterdag 9 november werden de eerste veiligheidsmaatregelen genomen.

Maandagochtend 11 november reeds om tien uur ministerraad. Ruijs deelde mee dat hij zaterdagavond een conferentie had gehouden met de vrijzinnige leiders, Fock, Rink, Marchant, Dresselhuys en Treub over de handhaving der orde. Ze waren zeer slap. Rink zat te huilen. Huns inziens waren we verloren. De revolutie was niet te keeren. We moesten maar wat toegeven, bijvoorbeeld een paar socialisten in het kabinet opnemen.

Zondagochtend was Ruijs opgeschrikt door een telegram uit Maastricht dat de Duitsche keizer in een automobiel over de grens was gekomen en hier veiligheid zocht. Wat te doen? ’n Paleis aanbieden? Kon niet. Kon ook niet in ’t zuiden blijven wegens de vijandige houding van de bevolking onder wie vele Belgen. Hij moest beschouwd worden
als vluchteling, wijl hij, mondeling, afstand van den troon had gedaan. Wij zullen hem op ’t huis Amerongen herbergen onder de hoede van den commissaris der koningin, Van Lynden van Sandenburg. Misschien later naar Schiermonnikoog. Liefst zouden we hem naar Zweden zien afreizen, omdat wij anders allerlei verwikkelingen met de geallieerden zouden kunnen verwachten. Wijl ’t Duitsche leger snel terugtrok, konden wij gedeeltelijk demobiliseeren.

De koningin was zeer onder den indruk van den binnenlandschen toestand. Zij wilde een proclamatie uitvaardigen (daar had ze mij ook al over gesproken). Eenstemmig waren wij van meening dat ’t thans niet ’t goede moment was. Maandag zouden de sociaal-democraten te Rotterdam vergaderen ter voorbereiding van hun congres, dat zaterdag en zondag a.s. zal gehouden worden.

We hadden reeds kennis gekregen van het program dat door het bestuur van de S.D.A.P. zou worden voorgesteld. De volgende twaalf punten kwamen erop voor:

1. onmiddellijke demobilisatie, met uitkeering, zoolang de menschen werkloos waren.
2. algemeen vrouwenkiesrecht en kamerontbinding.
3. afschaffing Eerste Kamer.
4. wettelijke regeling van de achturendag en zesurendag voor mijnwerkers.
5. staatspensioneering op zestigjarigen leeftijd.
6. inwilliging van de eischen van den (socialistischen) Bond van Dienstplichtingen.
7. verhooging van salarissen van werklieden en lagere ambtenaren in publieken dienst en van ’t spoorwegpersoneel.
8. volledige werkloozenzorg onder beheer der arbeidersorganisaties.
9. intrekking stakingswetten 1903.
10. levensmiddelenvoorziening als gemeenschapszorg. Regeling van productie en aanvoer.
11. socialisatie van alle bedrijven, die daarvoor in aanmerking komen.
12. uitvoering van ’t program der Berner vergadering.

Er was nog een ander concept, korter en radicaler, waarop ook voorkwam reconstructie van het kabinet.

In ons land bleek de toestand overal rustig. De actie der S.D.A.P. zou echter van Rotterdam uitgaan, waar zij hun hoofdkwartier zouden vestigen en vandaar de revolutie leiden. In Utrecht was ook een Republikeinsche Partij opgericht onder leiding van dr. Haentjens mijn oude vriend uit Putten! Dinsdag zou Ruijs moeten spreken in de Tweede Kamer. Heemskerk, De Vries en ik zouden die redevoering ’s middags opstellen. ’s Avonds zou de S.D.A.P. een openbare vergadering in Rotterdam houden.

Dinsdag 12 november [1][16]. Onze kleine Joke, de jongste, werd die dag zes jaar. Ik ging om half tien van huis en kwam eerst over twaalven thuis! Wat een dag is dat geweest. Ik vergeet hem nooit, zoolang ik leef.

Op de vergadering, maandagavond, te Rotterdam, had Troelstra een zeer revolutionaire rede gehouden. Het proletariaat greep naar de macht. Er zouden soldatenraden worden opgericht en deze zouden een oppersten raad kiezen die ’t gezag in handen zou nemen. De Eerste Kamer moest worden afgeschaft, maar zonder Grondwetsherziening. Daar was nu geen tijd voor. Enz. Dezelfde rede, behalve ’t slot over de soldatenraden, hield hij ’s middags ook in de Tweede Kamer.

’s Middags ministerraad. Over ’t algemeen waren we kalm. Alleen Heemskerk was zeer zenuwachtig en onder zijn invloed Ruijs ook een weinig. Ik heb ’t sterkst tegenover Heemskerk gestaan. Hij wilde concessies doen: een volksreferendum toezeggen, bijvoorbeeld, later: vrouwenkiesrecht invoeren, daarna kamerontbinding. Ik was daar fel tegen, ook in de volgende dagen. De historie leert dat alle revoluties die slaagden, geslaagd zijn door de vrees der regeerders die begonnen met toegeven. Dan ben je weg. Je toont zwakheid. Het groote publiek verlaat je en je komt van kwaad tot erger. Vooral Idenburg, Van IJsselstein en Van Karnebeek steunden me. We hebben ’t gewonnen en daarmee, ik ben er vast van overtuigd, ons land gered.

Generaal Pop, waarnemend opperbevelhebber, kwam ter vergadering. Hij zag de toestand zoo: kans op onlusten in verschillende plaatsen tegelijk, terwijl ons leger aanzienlijk verzwakt was door de begonnen demobilisatie. Wij voerden daar tegen aan dat we alleen onlusten verwachtten in de groote gemeenten, vooral Rotterdam, Amsterdam, Den Haag. Op die drie plaatsen moesten dus alle krachten worden saamgetrokken. De groote meerderheid der bevolking staat aan onze zij. ’s Morgens hadden de katholieke arbeiders al een krachtig manifest tegen de revolutie verspreid. Op een groot deel van het leger konden we rekenen. We moesten veel troepenmacht vertoonen, zoo spoedig mogelijk. Alle regeeringsgebouwen, stations, gas- en electriciteitsfabrieken moesten door militairen worden bewaakt, terstond. Dit zou de oproermakers afschrikken, die zouden zien dat van een onbloedige revolutie geen sprake zou zijn en de goed gezinden zouden worden gesterkt. Aldus werd besloten.

Van de burgemeester van Rotterdam hadden wij vernomen dat hij, wanneer er een soldatenraad zou worden opgericht, zich te hunner beschikking zou stellen, ‘in ’t belang van de stad’. De Vries was per auto naar hem toegezonden om hem aan te zeggen met geweld de revolutie keeren. Troepen uit Breda zouden den volgenden dag reeds arriveeren.

Een andere verwikkeling dreigde tegelijkertijd. Vooreerst was den vorigen dag ook de Duitsche kroonprins ’t land binnengekomen. Hem dirigeerden we naar ’t eiland Wieringen. Maar bovendien: tienduizenden Duitschers stonden aan onze grens en wilden over ons land naar Duitschland trekken. ’t Best was ze door het smalst van Limburg te laten marcheeren na ze eerst ontwapend te hebben. Van Karnebeek deelde dit voornemen den volgenden dag aan de Ententegezanten mede die geen enkele aanmerking maakten. De ezels, die hebben later van hun regeeringen op hun kop gehad en beweerden nu dat ze eenvoudig voor ’n fait accompli waren gesteld! Ook vele Engelsche krijgsgevangenen kwamen uit Duitschland naar onze grens.

http://resources.huygens.knaw.nl/dagboekenaalberse/Dagboeken/Dagboek/Aalberse06%201915-1918
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 8:54, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:20    Onderwerp: Reageer met quote

The Nobel Prize

The Nobel Prize in Physics for 1917 was announced on November 12th, 1918. Charles Glover Barkla's Nobel Banquet was held on June 1st, 1920, and he gave his Nobel Lecture on June 3rd, 1920.

http://archiveshub.ac.uk/features/dec04a.shtml
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:23    Onderwerp: Reageer met quote

Grijpt de macht!

"Grijpt de macht die U in de schoot geworpen wordt en doet wat gij kunt doen! Wij maken een revolutie omdat het kan en moet," roept de Nederlandse SDAP-voorman Pieter Jelles Troelstra begin november 1918 tot een gehoor van arbeiders. Op 12 november 1918 sommeert hij in een speech in de Tweede Kamer de regering om de macht binnen vijf dagen over te dragen. Maar zijn inschatting van de revolutionaire situatie in Nederland zit er naast. De roep om revolutie leeft alleen maar in uiterst linkse kringen van de SDAP. Ook is er her en der muiterij onder soldaten, onder meer in kazerne De Harskamp. Troelstra wordt dan ook door zijn eigen partijleiding gecorrigeerd en moet een week later erkennen zich 'vergist' te hebben.

Bron: www.iisg.nl, via http://www.beleven.org/vandaag/12_november
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2010 23:26    Onderwerp: Reageer met quote

The silence in Manchester
Originally published on 12 November 1919

It may be doubted whether the great central streets of Manchester have ever before been so silent as they were for two minutes yesterday morning. Even during the dead hours of the night there is ordinarily some little stir of traffic, and on Sundays silence never completely falls.

Yesterday's silence was but the more impressive because it came in the presence of every conceivable possibility of commotion. The peace came out of tumult, and passed swiftly into tumult again.

The main streets were filled with people as eleven o'clock drew near. Many had come especially to be present on a unique occasion. It was remarkable with what quickness all noise was hushed when the dull explosion of the first maroon was heard. Horses were pulled up, tramcars stopped still where they stood, carts and motor-cars and pedestrians were as if suddenly fixed to the ground.

With instinctive accord, all the men standing along the thickly-lined streets bared their heads. While one might count perhaps a dozen there was not "any sound or motion." Then a more distant maroon was heard emphasising a silence that, like the Egyptian darkness, might almost be felt. The faintest noises now took on the portentousness of the little noises that fill a quiet church.

A woman coughed fifty yards away; a baby gave a faint cry; one could not move a foot without self-consciousness. Here and there were persons crying quietly, women furtively drying their eyes. The street seemed the centre of a calm which one felt to be reaching out to an undefined circumference. One began to ponder whether a more wonderful idea than this had ever entered man's head; this simple, impressive "Be still, and know".

A horse's hoof suddenly struck a spark from the granite of the road; a tram bell clanged; and like a watercourse released from frost the traffic streams flowed noisily about the city.

In Albert Square at a quarter to eleven there was little to mark the day out from any other – only the flags flying half-mast from the Town Hall and one or two adjoining buildings, and a single line of people at the barriers which enclosed the maroon by the side of the Albert Memorial. A few minutes later groups had mounted all the climbable pedestals of the statues, and had begun to assemble by the main entrance of the Town Hall.

It was only in the last five minutes that the people came in their thousands – in swift-flowing streams from a dozen avenues, until nearly all the great space was filled. With the first chime of the big clock every head was bared.

http://www.guardian.co.uk/theguardian/2009/nov/12/remembrance-archive-manchester-1919
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 8:49    Onderwerp: Reageer met quote

Ausrufung der Republik Deutschösterreich

Die Ausrufung der Republik Deutschösterreich erfolgte am 12. November 1918 durch zwei der drei Präsidenten der Provisorischen Nationalversammlung, Franz Dinghofer und Karl Seitz, vor dem Parlamentsgebäude in Wien.

Für diesen Tag, einen Dienstag, war in Österreich Arbeitsruhe angeordnet und die Bevölkerung war aufgerufen, an der Proklamation teilzunehmen. Trotz des nasskalten Wetters versammelten sich vor dem Parlament etwa 150.000 Menschen. Darunter befand sich auch eine Gruppe Floridsdorfer Arbeiter, die ein Transparent mit der Aufschrift „Hoch die Sozialistische Republik“ mit sich führten. Aus der Stiftskaserne rückten zwei Kompanien der Wiener „Roten Garden“ aus, an ihrer Spitze der frühere k.u.k. Oberleutnant und nunmehrige Journalist Egon Erwin Kisch und als Kommandant der zweiten Kompanie der Zugsführer Robert Lindner. Trotz ausdrücklichem Verbot trugen sie in den Manteltaschen Patronen mit sich. Ebenso marschierten eine Heimkehrerkompanie, das Deutschmeister-Volkswehrbataillon und eine Gruppe aus Ottakring an. Polizeikräfte waren nicht anwesend. Deren Aufgabe war an die von Julius Deutsch organisierte Volkswehr übergeben worden.

Nach der dritten Lesung und einstimmigen Annahme des „Gesetzes über die Staats- und Regierungsform von Deutschösterreich“ erschienen kurz vor 16 Uhr Parlamentspräsidenten, Regierungsmitglieder und Abgeordnete der Nationalversammlung in feierlichem Zug an der Balustrade vor der Säulenhalle des Parlaments. Präsident Dinghofer begann den Text der neuen Verfassung zu verlesen, wobei zwei Parlamentsdiener rechts und links langsam rot-weiß-rote Fahnen hochziehen wollten. Nun stürmten Rotgardisten aus der Gruppe Kisch vor, rissen aus den Fahnen den weißen Mittelteil heraus und zogen den roten Rest der Fahnen hoch. Danach sprachen noch Staatskanzler Karl Renner sowie Nationalversammlungspräsident Karl Seitz, um 16:30 Uhr nahmen die Abgeordneten wieder die Plätze im Parlament ein.[1][2]

Vor dem Parlament diskutierten noch einige Gruppen, wobei Karl Steinhardt, der Hintermann der Arbeiterräte von Wiener Neustadt und Mitgründer der österreichischen Kommunistischen Partei, Wortführer war. Er hatte ein Gegenmanifest in der Hand und rief zur Errichtung einer Räterepublik auf. Den Applaus der Umstehenden fasste er als Zustimmung auf und versuchte, an der Spitze eines Trupps Bewaffneter in das Parlament einzudringen, um dem Staatsrat die Forderung nach der sofortigen Begründung einer sozialistischen Republik zu überbringen. Dabei wurde er von Julius Deutsch und sozialdemokratischen Funktionären aufgehalten.

Als Nächstes stürmte eine Volkswehrgruppe unter Leitung eines Offiziers mit gezogenem Säbel und gefällten Bajonetten gegen die Roten Garden vor. Das Parlamentstor wurde geschlossen. Nun fiel ein Schuss und darauf feuerten die Roten Garden gegen das Parlament und die Säulen. Am Kopf verletzt wurde Ludwig Brügel, der Leiter des Pressebüros der Staatskanzlei und Schriftsteller.[3] Ein Mann und ein Kind wurden von der flüchtenden Menge zu Tode getrampelt, zudem gab es mehrere Schwer- und viele Leichtverletzte. Gegen 17:15 Uhr legte sich der Tumult.[4]

Kurz darauf besetzten 150 Rotgardisten unter Leitung von Kisch die Redaktion der Wiener Tageszeitung Neue Freie Presse und erzwangen den Druck einer Sondernummer über die Ausrufung der sozialistischen Republik. Um 20 Uhr wurde noch ein zweites Flugblatt erzwungen, mit dem die Besetzung der Neuen Freien Presse gerechtfertigt werden sollte. Die Versuche, vor dem Parlament und medial die sozialistische Republik auszurufen, waren vergeblich. Sie wurden noch nicht einmal von den Sozialdemokraten unterstützt.

https://de.wikipedia.org/wiki/Ausrufung_der_Republik_Deutsch%C3%B6sterreich
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 8:59    Onderwerp: Reageer met quote

Geallieerde troepen in Constantinopel

Een Geallieerde oorlogsvloot passeert op 12 november door de Dardanellen, de zeestraat waar in 1915 hevig om gevochten werd. Die dag zullen de eerste troepen in Constantinopel aan land gaan.

Door de wapenstilstand met Turkije hebben Geallieerde schepen nu vrije toegang tot de Zwarte Zee en de Turkse hoofdstad Constantinopel.

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/drafts/Wetenschap/12-11-1918-plunderingen-in-antwerpen/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:02    Onderwerp: Reageer met quote

November 1918: het gebeurde ook in Leiden
Auteur: Harry Westerink, in De Peueraar 20, april 1992

In 1918 heerste er ook in Leiden een revolutionaire stemming onder arbeiders en soldaten. Gedurende de Eerste Wereldoorlog was de sociaal-economische situatie van veel Leidenaars danig verslechterd. Uit onvrede met de Leidse afdeling van de Sociaal-Democratische Arbeiders-Partij (SDAP) en met de sociaal-democratische Leidse BestuurdersBond (LBB, de voorloper van de NVV, nu FNV) werd er in november 1917 een samenwerkingsverband tussen uiteenlopende revolutionaire organisaties opgericht. Dat werd het Revolutionair-Socialistisch Comité tegen den oorlog en zijn gevolgen (RSC) genoemd. Er was ook een vrouwenafdeling actief, het Revolutionair-Socialistisch Vrouwen Comité (RSVC). Beide organisaties namen krachtig stelling tegen de oorlog, de honger en de armoede, in tegenstelling tot de sociaal-democraten, die landelijk en plaatselijk een zwalkende koers voeren. In zijn artikel in het Leids Jaarboekje 1988, getiteld "November 1918: revolutie of contrarevolutie?", beschrijft Jaak Slangen de houding van de Leidse afdeling van de SDAP: "Troelstra's koketterie met revolutie medio november kwam de Leidse SDAP zeer ongelegen. Dat vloekte niet alleen met het principiële pacifisme van de afdeling, maar dreigde ook haar na lange jaren en met zoveel moeite verkregen vertrouwen onder de arbeiders in een klap te verspelen. Juist toen de SDAP in Leiden zich opmaakte om haar winst op legale wijze te verzilveren, eiste Troelstra zijn aandeel op om ermee te speculeren in een riskant avontuur. Dat was teveel gevraagd."

Eind oktober 1918 richtten ongeveer 20 soldaten van het Leidse garnizoen in navolging van de gebeurtenissen in Duitsland een soldatenraad op. Een raad als vorm van buitenparlementaire en basisdemocratische maatschappijstructuur van de toekomst, een "sovjet" in Leiden! De soldaten waren de ongemakken van de mobilisatie beu en wilden het heft in eigen hand nemen, nu de tijd rijp was. Midden november was de revolutionaire spanning en verwachting ook in Leiden ten top gestegen. Zeer waarschijnlijk hebben enkelen binnen het RSC toen in besloten kring zeer serieus de kansen afgewogen om in Leiden een greep naar de macht te doen. Johan Knuttel, voorzitter van het RSC en de eerste communist in de Leidse gemeenteraad, zegt hierover in zij n autobiografische "Levensloop": 'Op een gedenkwaardige vergadering (vermoedelijk op 12 november 1918, aldus Jaak Slangen, red. Peueraar), na de rede van Troelstra, werd in alle ernst het voorstel gedaan de revolutie uit te roepen. Jaap de Bruin, leider van een soldatenraad (de hierboven genoemde soldatenraad, red. Peueraar) achtte zich in staat met zijn compagnie machinegeweren de Breestraat aan weerszijden van het Stadhuis af te zetten en van wie hadden wij dan tegenstand te verwachten? Zeker niet van het garnizoen. De Bruin was nogal een wildeman, maar iemand van wie een merkwaardige suggestieve kracht uitging. Dat zijn soldaten zouden marcheren was heus niet zo'n gekke verwachting en het gezag was aardig ontredderd. Zekere eisen voor een revolutionaire situatie waren wel aanwezig. Alleen de voornaamste niet: de georganiseerde revolutionaire macht van het proletariaat. De Bruins voorstel maakte indruk, ook op mijzelf. Terwijl hij sprak woog ik alles tegen elkaar af. Eerst een revolutionair comité oprichten en dan terugkrabbelen als je voor mogelijkheden werd geplaatst, dat ging niet. Maar gesteld dat het lukte het stadhuis te bezetten, gesteld dat het garnizoen zich bij ons aansloot, hadden wij dan de mensen voor leiding der zaken? Ontmoedigen mocht ik in geen geval. Gelukkig vond ik het juiste antwoord: alleen waren wij niet sterk genoeg, even wachten wat Amsterdam zou doen. De Bruin en nog een paar sputterden tegen: het moet toch ergens beginnen, maar de meesten waren het met mij eens."

Het bleef bij afwachten, wachten op elkaar. De Leidse sociaal-democraten bleven zich angstvallig op de vlakte houden, en staken geen poot uit voor de revolutie, bevreesd als ze waren om hun eigen machtiger geworden positie te ondergraven. Leidse communisten, zoals Knuttel, propageerden weliswaar de revolutie, maar het bleef bij woorden en goede bedoelingen. Toen het moment daar was, toen durfden ze het waagstuk niet aan.

Na een week van verwachtingen bleef er voor radicaal-links op 17 november slechts een katerstemming over, en een hoop gekanker op de zig-zag-koers van de SDAP: "Men schaamt zich tegenwoordig, als men sociaal-democraat genoemd wordt. Het is geen eerenaam, maar een aanduiding dat men renegaat (afvallige, red. Peueraar) is." Terwijl Knuttel op plaatselijk niveau weigerde actief mee te werken aan het begin van revolutionaire omwentelingen, was hij later in nationaal verband toch ontevreden over de gang van zaken in november 1918 en de rol van de arbeidersklasse hierbij: "In deze dagen heeft de Nederlandse arbeidersklasse een kans verspeeld, zoals de geschiedenis wel niet opnieuw zal aanbieden: de bourgeoisie was volkomen op een onvermijdelijke capitulatie voorbereid. Intussen staat wel vast dat de Nederlandse arbeidersklasse, bij haar politieke onrijpheid, nog minder dan de Duitse in staat geweest zou zijn haar macht te gebruiken."

Wat merkwaardig, dat je een kans kan verspelen en tegelijk politiek onrijp bent! Zouden mensen niet in staat zijn om hun eigen rijpheid te bepalen? Om zichzelf te besturen en niet te wachten totdat ze het groene licht van de leiders hebben ontvangen? Misschien was het gepaster geweest als Knuttel de hand wat meer in eigen boezem had gestoken, en kritischer was geweest over zijn eigen bijdrage. Het lijkt erop dat de Nederlandse (en Duitse) arbeidersklasse in 1918 niet een kans heeft verspeeld, maar geen behoorlijke kans heeft gekregen. De arbeiders en soldaten werden tegengewerkt door de leiders van de gevestigde linkse partijen, met name de SDAP. En wat te denken van de rol van de intellectuele voorhoede van de communisten? Misschien hadden ook de voormannen van het RSC bij een eventuele revolutie meer te verliezen dan te winnen. Zo was Knuttel een bedaarde Neerlandicus die betrokken was bij het Woordenboek der Nederlandse Taal. Zo'n baantje zou na een geslaagde revolutie misschien wel op de tocht zijn gaan staan. Zou hij afstand hebben kunnen doen van de voorrechten die het bourgeoisleventje hem gaf?

Na 1918 hebben de sociaal-democratische partijen (eerst de SDAP, later de PvdA) de arbeiders meer en meer geïntegreerd in het heersende systeem. Er werd overgestapt van klassenstrijd naar corporatistische samenwerking en verzoening met de bazen van Nederland. Dat heeft geresulteerd in de huidige PvdA die zich de laatste jaren steeds openlijker heeft ontpopt tot een verklaard tegenstander van de zwaksten en laagstbetaalden in de samenleving (denk aan de afbraak van de WAO en andere sociale voorzieningen, aan bezuinigingen in de welzijns- en gezondheidssector, aan de deportatie van en klopjacht op vluchtelingen en illegalen, en vele andere beleidsmaatregelen). Deze regentenpartij breekt vandaag de dag af wat in de eerste helft van deze eeuw met veel pijn en moeite is opgebouwd. Hoed u voor de klassenvijand!

Enigszins gekleurd... Rolling Eyes ... https://www.doorbraak.eu/gebladerte/00375p20.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:03    Onderwerp: Reageer met quote

12 November 1917 - Vormeister August Olz died on this day

Vormeister August Ölz, 1/28 Geb Kann Batt - A farmer from the South Tyrol, August was born on 1 September 1896. Called into service in mid 1915, he was, after a spell in Serbia, destined to spend the remainder of his war as part of a mountain artillery battery based on the Italian Front.

August was killed in action near Tezze, Italy on 12 November 1917. Buried nearby at the time, August's remains were transferred to the Pian di Salasei military cemetery/memorial in 1935.

https://www.westernfrontassociation.com/on-this-day/12-november-1917-vormeister-august-olz-died-on-this-day/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:06    Onderwerp: Reageer met quote

Russische vluchtelingen in Nederland (1914-1918)
Door: Angela Dekker

Het neutrale Holland was de bestemming voor enkele duizenden Russische soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog ontsnapten uit Duitse krijgsgevangenkampen. De Nederlandse regering was na 1917 bang voor een bolsjewistische wereldrevolutie en wilde zo snel mogelijk van hen af. Maar Georg Dudewski uit Chabarovsk bleef; hij trouwde Martina Toet, de koffiejuffrouw van het Russische gezantschap.

‘Woensdag 10 oktober 1917, ’s avonds halfacht. We wilden weg uit dat vervloekte Duitse kamp. We pakten ons bord en onze lepel alsof we gingen afwassen en zijn het bos in gerend. We liepen ’s nachts, overdag hielden we ons schuil in de bossen. Voedsel haalden we van het veld. Kool en wortelen smaakten goed, maar van de bonen werd ik doodziek. We schoten maar langzaam op, elk veld was afgezet met prikkeldraad. We hadden last van de meest verschrikkelijke herfststormen. Moe en doorweekt vroegen we een Duitser de weg. Maar hij pakte een schop en ging ons achterna.’

Op 12 november 1917 om vijf uur in de ochtend was het voorlopige reisdoel van de Russische krijgsgevangene Georg Alexejewitsj Dudewski en zijn twee kameraden bereikt: ‘Gollandia.’

Cor Dudewski (1931) leest geen Russisch. ‘Mijn vader heeft het ons niet geleerd, hij sprak zelden over het verleden.’ In de achtertuin van zijn eengezinswoning in Dordrecht bladert hij door het beduimelde notitieboekje uit de nalatenschap van zijn vader. Het ligt al jaren in een plastic mapje, samen met enkele zwart-witfoto’s, vergeelde brieven, ingekleurde nieuwjaarswensen en ansichten uit Rusland.

De familieportretten waarop zijn keurig geklede grootouders en overgrootmoeder vanuit de ‘mooie kamer’ de camera in kijken, zijn verstuurd vanuit de Lev Tolstojstraat 5a in Chabarovsk, een stad diep in Siberië, niet ver van de Chinese grens. ‘Daar is mijn vader opgegroeid,’ vertelt Cor. ‘Hij was van goede komaf. Mijn grootvader had een meelfabriek en een visfabriek.’ Chabarovsk, aan de rivier de Amoer, is ook afgebeeld op een ansichtkaart aan zijn vader uit 1921: ‘Maak je geen zorgen om ons. Je moeder.’

Slaapzaal - Georg Dudewski studeerde rechten toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Al in 1914 – hij was negentien – kwam de oproep van het leger om de oprukkende Duitse legers een halt toe te roepen. In het notitieboekje geeft Georg Dudewski een dramatische beschouwing over het oorlogsgeweld onder de titel ‘Land van de stervende strijders’. Zijn woordgebruik is hoogdravend en het handschrift zo regelmatig dat de tekst hem weliswaar uit het hart gegrepen zal zijn, maar toch de indruk wekt te zijn overgenomen.

Georg beschrijft de angst voor het ‘donderend geweld van de kanonnen’ en geeft bloederige details van het slagveld: ‘een vleesmolen.’ De zin van de oorlog ontgaat hem en hij noemt de mensheid ‘gestoord’. ‘Waarom vechten ze? Waarom verdrinken ze in hun eigen bloed?’ Het strookt niet met zijn religieuze opvoeding: ‘Gij zult niet doden’, zo had hij immers geleerd.

Wildplassen - Zijn vader was bij Lodz in Polen krijgsgevangen gemaakt, vertelt Cor. ‘Van daaruit is hij overgebracht naar het massakrijgsgevangenkamp in Wesel bij Düsseldorf.’ Het leven in de krijgsgevangenkampen was onbarmhartig. De gevangenen moesten soms met drie man een matras delen, niet zelden brak er een tyfusepidemie uit. Engelsen en Fransen ontvingen nog weleens een voedselpakket uit het vaderland, maar de Russen bevonden zich zo ver van huis dat contact onmogelijk was. Tien man moesten het doen met een kilo brood per dag en een kom waterige soep met bonen.

De krijgsgevangenen werden slecht bewaakt; de meeste Duitse mannen zaten aan het front. Velen wisten te ontsnappen en vluchtten naar Nederland. Dat was neutraal tijdens de Eerste Wereldoorlog en diende, zoals de Tweede Haagse Vredesconferentie van 1907 had bepaald, buitenlandse militairen die op zijn grondgebied kwamen toe te laten. In de Troonrede van 15 september 1914 had minister van Binnenlandse Zaken Cort van der Linden bovendien geschreven dat álle vluchtelingen zouden worden opgevangen. Naast in totaal 30.000 Belgen, Fransen, Engelsen en Duitsers zijn enkele duizenden Russische gevangengenomen burgers, krijgsgevangenen en deserteurs naar Nederland gevlucht.

Het Russische gezantschap in Den Haag en het consulaat in Rotterdam waren verantwoordelijk voor de opvang en zorg voor de Russen. De vluchteling kreeg 1,50 gulden per nacht voor een hotel en gemiddeld 40 cent zakgeld per week; ook mocht hij werk zoeken. Weduwe Frederika Altona deed met haar pension aan de Rotterdamse Hudsonstraat 57 goede zaken. Ze breidde zelfs uit met het buurhuis. In juli 1917 verbleven daar bijna vijfhonderd Russen.

De Wereldkroniek van 3 november 1917 heeft een reportage over het leven van de Russen, ‘in alle opzichten gehavend, naar lichaam en geest’. Foto’s tonen de registratie van de vluchtelingen, het magazijn voor kledinguitgifte, een slaapzaal met dicht op elkaar staande stapelbedden, en een zaal vol vluchtelingen in kostuum met stropdas in afwachting van een filmvertoning.

Hoe liefdevol de ‘slachtoffers van de oorlog’ in De Wereldkroniek ook bejegend werden, de omwonenden van de pensions moesten niets van de nieuwkomers hebben. In de archieven van de Rotterdamse politie bevinden zich tal van klachten over openbare dronkenschap, wildplassen, vechtpartijen, straatroof, naaktzwemmen en Russen die de meisjes bezwangerden.

Toen in februari 1917 het nieuws over de Voorlopige Regering in Rusland en de troonsafstand van de tsaar tot heftige discussiebijeenkomsten leidden, raakte ook de Nederlandse regering gealarmeerd. Revolutionaire Russen in Rotterdam predikten de ‘wereldrevolutie’ en richtten een sovjet (arbeidersvertegenwoordiging) op. In mei 1917 werd een veertigtal ‘lastige elementen’ geïnterneerd op een boot in de Parkhaven. In datzelfde jaar barstte de Oktoberrevolutie los en grepen de bolsjewieken de macht.

In maart 1918 tekende Lenin de vrede met de Duitse keizer, de burgeroorlog brak uit en de angst voor een wereldrevolutie werd reëel. De vertegenwoordigers van het tsaristische regime – het Russische consulaat en zijn hulpcomités – poogden de gevluchte Russen onder druk te zetten om samen met de geallieerden tegen het Rode Leger te vechten aan het front bij Moermansk.

Wie weigerde zich in te schepen, verloor zijn uitkering en werd ‘vogelvrij’. Aldus David Wijnkoop in De Tribune, het partijorgaan van de Nederlandse communisten. Ook hij poogde de Russen naar hun vaderland te doen terugkeren, maar dan om de revolutie te steunen en de strijd aan te gaan tegen de Witten.

In november 1917, kort nadat hij uit het gevangenkamp was gevlucht, meldde Georg Dudewski zich bij het Russische gezantschap, en hij had geluk. De voormalige student rechten vond een baan op de administratie van het ‘Russisch Comité voor Uitgeweken Krijgsgevangenen’ in Rotterdam. Zoon Cor haalt tussen de brieven en ansichtkaarten een foto tevoorschijn waarop zijn vader in een ouderwetse kantoortuin aan een bureau zit te schrijven.

Doorgaans wordt gesteld dat zich rond de vierduizend Russen in ons land hebben gemeld voor wat tegenwoordig ‘bed, bad en brood’ heet. Volgens het notitieboekje van Georg Dudewski zijn het er bijna duizend meer geweest. Hij noteerde achter in het boekje een lijst namen en nummers onder het kopje ‘Schoenveters verstrekt aan:’.Tussen het rijtje namen staan no. 4904 Istman, Lev en no. 4906 Piotr Mylnikov, zijn twee vluchtkameraden uit het kamp in Wesel, zoals uit eerdere aantekeningen blijkt. Ook zichzelf heeft Dudewski – no. 4905 – een stel veters toebedeeld.

Hel van Bergen - De wapenstilstand van 11 november 1918 maakte een einde aan de Eerste Wereldoorlog en verloste de Nederlandse regering van de plicht alle vluchtelingen op te nemen. Ons land weigerde het regime van ‘de moordenaars van de tsaar’ te erkennen; voortaan werden Russen bij de grens teruggestuurd. Politiek vluchtelingen, onder wie de adel en Joden, waren van deze maatregel uitgezonderd.

Maar de grenzen waren broos en de vluchtelingen bleven komen. In afwachting van hun uitzetting werden ze overgebracht naar de interneringskampen van Gaasterland, Harderwijk, Oldebroek en naar ‘de hel van Bergen’, waar de Russen ‘rauwe aardappelen vreten van de honger’, zoals David Wijnkoop op 28 november 1918 tegen zijn collega’s in Den Haag fulmineerde.

De voorzitter van de Communistische Partij van Holland (CPH) zat sinds de verkiezingen van dat jaar met twee zetels in de Kamer. Hij tekende protest aan tegen de ‘totale rechteloosheid’ van de ‘slachtoffers van de Nederlandsche gastvrijheid’ in kamp Bergen, die alleen vanwege de beschuldiging ‘Gij zijt Bolsjewiki’ waren opgesloten. De vrijheid van meningsuiting was in het geding.

Wijnkoop was oprichter van het Sovjet-Comité voor Russen in Nederland en gaf iedere Rus die terugging voor ‘de strijd tegen de Bourgeoisie’ weliswaar een premie van 50 gulden, maar tekende protest aan tegen terugkeer onder dwang en de ‘drijfjacht’ op Russen om ze ‘met geweld’ via Engeland naar het Franse front in Verdun of naar de strijd tegen de bolsjewieken bij Moermansk te sturen.

Begin januari 1919 werden 3500 Russen per boot richting hun vaderland verscheept. Toen in november van dat jaar nog steeds enkele honderden Russen in gedwongen internering zaten, leidde dat opnieuw tot Kamervragen van de CPH: ‘Daar worden zij behandeld als misdadigers, maar als zij vragen waarvan zij worden beschuldigd, krijgen zij geen antwoord. Dat is een toestand om dol te worden: in een vreemd land, waarvan zij de taal niet verstaan.’

In diezelfde tijd waren enkele honderden Russen verdwenen in de illegaliteit, schreef De Stem van het Vaderland, de Russischtalige krant en spreekbuis van het ancien régime voor Russen in Nederland, ‘omdat het perspectief op terugkeer niet aantrekkelijk is’.

Op 1 januari 1922 werden de kampen gesloten. Hoeveel Russen er definitief niet naar hun vaderland zijn teruggekeerd, is onduidelijk. Het archief van het toenmalige Russische consulaat is tot op heden onvindbaar. Het Nederlands Instituut voor Oorlogs Documentatie bezit wel een lijst met namen van buitenlanders in Nederland, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in opdracht van de Duitsers door ijverige ambtenaren van de Rijksvreemdelingendienst is opgesteld. Hierop staan 377 ‘in Nederland levende personen die de Russische of voormalig Russische nationaliteit hebben’. Ter volledigheid zijn hun geboorteplaats, jaar van geboorte, huidige woonplaats, nationaliteit, godsdienst en beroep vermeld. Georg Dudewski, Martina Toet en hun drie kinderen worden genoemd op pagina 130.

Dudewski was verliefd geworden op Martina Toet, de koffiejuffrouw van het Russische consulaat. ‘Ze kwam uit een arme vissersfamilie in Scheveningen,’ vertelt zoon Cor. ‘Ze zijn getrouwd op 3 mei 1918. Mijn vader wilde met haar teruggaan naar Chabarovsk, maar zij wilde absoluut niet.’ Zijn baan bij het Russisch Comité voor Uitgeweken Krijgsgevangenen hield in februari 1919 op, blijkt uit het getuigschrift waarin Dudewski geprezen wordt om zijn plichtsbesef, ijver en vlijt. De voormalige krijgsgevangene sprak slecht Nederlands en moest hierna genoegen nemen met een baan als klinker bij scheepsbouwbedrijf Wilton in Rotterdam.

‘Niemand mocht zien dat we weinig geld hadden,’ herinnert Cor zich met een blik op een foto waarop hij aan een brommer sleutelt op het plaatsje achter het huis en zijn vader aardappelen schilt. ‘In zijn vrije tijd maakte hij uit verpakkingsmateriaal een blik voor een stoffer en ging ermee langs de deur. We waren met drie kinderen. Toen mijn zus buikvliesontsteking kreeg, heeft hij al onze meubels verkocht om het ziekenhuis te kunnen betalen.’

Tijdens de crisis van de jaren dertig raakte Dudewski werkloos, tot hij in 1938 een baan bij een meubelfabriek vond. Op 13 mei 1940 kreeg hij ook hier ontslag, vermeldt een brief die uit het mapje tevoorschijn komt: ‘wegens het uitbreken van de oorlog.’ ‘Hij moet het moeilijk hebben gehad,’ vervolgt Cor. Soms kwamen er een paar Russische kennissen op bezoek. ‘Geen vrienden,’ haast hij zich eraan toe te voegen. ‘Boeren, noemde hij ze. Maar hij kon Russisch met ze praten. Dan draaide hij Russische platen en danste als de kozakken.’

Sieberie - ‘Georg was geen prater, als hij iets positiefs zei over Rusland, kapte mijn moeder het altijd af. Haar zuster Antonia was getrouwd met Pjotr Mylnikov, mijn vaders vluchtkameraad. “Piet” noemde ze hem. Zij zijn in 1920 wél naar Rusland teruggekeerd.’

In het plastic mapje zit een in onbeholpen Nederlands gestelde, ontroerende brief van ‘tante Ant’ van februari 1937 uit ‘Sieberie’: ‘Waarde zwaager Sjors (Georg) en zuster Martien, met deze laat ik u weten dat mijn dukumenten bij de mielietie leggen nu het legt aan u allemaal of ik ze krijgt of niet als de polietie mijn stuurt papieren dat ik in holland kan komen dan ben ik over een maand in Holland want ik ken hier langer niet leven als ik in Holland had gekomen hat u alles geweten dus doet u best en laten sturen voor mijn vrijmacht. Gedaaaaaaag’

Cor weet nog dat zijn ouders pogingen hebben gedaan haar via het Rode Kruis te bereiken, maar Nederland had toen nog geen diplomatieke vertegenwoordiging in de Sovjet-Unie. ‘We hebben nooit meer iets van ze gehoord.’

Van zijn eigen familie heeft zijn vader tot begin jaren dertig bericht gekregen. Pioniertjes, al dan niet met rode sjaal, stuurden de familie in Rotterdam hun hartelijke groeten. De kaart van een tijger in een kooi is in sierlijke letters gericht aan Cors oudste broer: ‘Aan de kleine Georg, Ter herinnering aan je tante Anna. 4 januari 1931.’ Op een ongedateerde kaart met een groot bakstenen gebouw dat de naam Karl Marx draagt, schrijft zijn oma: ‘Grote Georg, Hier heeft je vader gestudeerd.’

De berichten komen uit Moskou, te oordelen naar een ongedateerde brief van zijn zuster Anna. ‘We hebben Chabarovsk verlaten, Vader is overleden.’ Ze was met ‘moeder’ naar Moskou verhuisd. Hun zuster Sonja en broer Kolja woonden in Sjanghai en stuurden tot haar grote vreugde zojuist vijf Amerikaanse dollars. ‘We zijn rijk,’ schrijft ze. ‘Moeder heeft drie pakken tarwe van 16 kg gekocht.’

Stateloos - Nadien is er niets meer van de familie van zijn vader vernomen, weet Cor. Tot zijn oudste broer Georg in 1989 een telefoontje kreeg van een nicht uit Moskou. Ik zoek zijn weduwe Jannie op in haar flat met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Ze herinnert het zich nog goed: ‘Mijn man heeft zo gehuild. Zijn vader had dit mee moeten maken. Ze heet Natasja. We hebben haar opgezocht in Moskou en gelogeerd in haar eenkamerflat ergens ver weg in een buitenwijk. Zij sliep in de keuken, wij op het opklapbed in de huiskamer. Ze was grimeuse in een theater in Moskou.’

Natasja vertelde hun over de bolsjewieken die Chabarovsk in 1922 hadden ingenomen. De meelfabriek en de visfabriek waren genationaliseerd. De hele familie had Chabarovsk verlaten. Dochter Sonja was naar Sjanghai gevlucht en stuurde van daaruit dollars naar haar moeder en zuster Anna. In 1936 ging ze naar Moskou, waar ze vrijwel direct gearresteerd werd en gedeporteerd. Ze ontmoette haar man in het kamp. Na hun vrijlating in 1946 werd Natasja geboren. Haar vader werd een jaar later opnieuw gearresteerd en zes jaar later geëxecuteerd. Natasja groeide op bij haar tante Anna in Moskou, haar moeder mocht zich pas in 1956 bij hen voegen.

Over de familie in Holland hoorde Natasja pas veel later. Toen Gorbatsjov de glasnost propageerde, durfde ze eindelijk haar oom in Rotterdam – wiens ansichtkaarten in het familiealbum prijkten – op te sporen. Jannie kijkt met vertedering naar het zwart-witkiekje waarop ze samen met haar Russische schoonvader en haar schoonmoeder vrolijk in de camera blikt. ‘Ik leerde hem kennen in 1942. Hij was beleefd en galant, zo anders dan een Nederlander, een echte heer. Hij dronk niet, maar rookte wel. Dat had hij tijdens de Eerste Wereldoorlog geleerd.’

‘Hij was stateloos,’ vervolgt ze. ‘Mijn huwelijk met zijn zoon Georg maakte mij dat ook. Zo ging dat toen.’ Pas toen jongste zoon Cor zijn oproep voor militaire dienst kreeg, werd die Nederlander en mocht ook de rest van de familie zich naturaliseren. Ze lacht wat schamper. ‘Het kostte 200 gulden.’ Haar schoonvader heeft nooit de Nederlandse nationaliteit aangenomen. ‘Hij hield van Rusland. Natasja heeft ons opgezocht en Russische aarde over zijn graf gestrooid.’

Georg Dudewski’s verlangen en heimwee naar zijn vaderland zijn terug te vinden in zijn notitieboekje. ‘Neem me mee naar het land dat zo ver weg is,’ schrijft hij, ‘naar het land dat mij het liefst is: Rusland.’

https://www.historischnieuwsblad.nl/eerstewereldoorlog/artikelen/russische-vluchtelingen-in-nederland-1914-1918/index.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:08    Onderwerp: Reageer met quote

The First World War Letters of H.J.C. Peirs

1.

12. 11. 17.

My dear Mother,

Many thanks for your letter. I had a very good week-end at Felpham. I went to Horsham in the pram on Friday & got down to Bognor at 6.30 where I found Gladys waiting for me & Olive busy cooking when we got in. They have a very nice little cottage & very comfortably furnished. Jo came over from Gosport for Saturday night & I came back here last night leaving at 6.30 & getting in by 11. I had a lot of trouble on the way back owing to lights & I had to stop
[page]
at Rudgwick to pa buy some parafin at a pub, as I found that the lamps were practically all dry. Doreen is very well, but distinctly noisy at intervals & they suspect more teeth as the cause. She looks very flourishing. are you and Father or either of you going down this next week-end? They appear to expect you, & you will obviously have to go down some time. There is not much to do except house work & go for walks. We went in to Bognor twice & also once along the coast towards Littlehampton.
[page]
They get an occasional woman in to cook for them & one every day to take Doreen out, so that Glad can get out for a bit.

Love from Jack.

http://jackpeirs.org/letters/12-november-1917/

2.

8th Queens
B. E. F.
12.11.1915.

My dear Mother,

Another letter to let you know that we have moved, as I mentioned in my last letter. We are now in billets in a village about 4 miles from the trenches & have quite a substantial roof over our heads though the house lacks furniture. For some reason best known to himself the Hun has not demolished the place, though many of the houses in the main street have ceased to exist. The only thing which has really suffered is the church, chiefly because of its tower I suppose.

Anyhow the tower has gone & the church is closed. We have had another perfectly filthy day with lots of rain, though the wind was S. W. and therefore warm. They say that they have not had such weather for a long time & the roads in places are awful. The motor lorries are not allowed to leave the pavé, as the moment they do they go in above their axles in mud, so we all have to leave the centre of the road to them. I saw one to-day which had got off the pave & it looked as if nothing on earth would get it out.

I hear they are sending a lot of the lorries away presumably to Serbia & are going to rely on horse transport as the timbers are much lighter & will stand more knocking about.

I invested in a Primus stove yesterday to warm the tent & nearly blew the thing to bits, but when I got it working, it did very well & we went to bed in a tropical heat. It will be very useful in a dug-out later on provided that I can get the oil for it, but there are means of getting that from time to time, so I hope to be able to keep it going. My only fear is that all this rain will undermine our dug-outs & it will be very interesting to know whether we shall have a roof over our heads or not when we go up.

The caught a Bosch deserter up our way the other day, who says that that in places in their trenches they are up to their shoulders in water so they are as badly off as we in that respect anyhow.

Yours

Jack.

P. S. In sending me parcels, I believe that if you put “On Active Service” on them they come cheaper.


Commentary - Since they came out of the trenches on the November 8, the battalion’s been training. As this letter indicates, they were marched to the south east of their previous position, back to Dickebusch, which is outside of Ypres. Peirs appears to be billeted comfortably in a house with no furniture. One thing of note, is the fact that most of the village was destroyed by the German Army as they passed, indicative of the destruction to civilian property that signifies both the advance and retreat of mass armies on the western front.

In a broader scope, the 8th Queen’s were now one of the many battalions defending the Ypres salient, a complex web of British trench lines formed to the east of Ypres, with corresponding German trenches to their front. The salient was roughly twenty-four square miles of defensive positions. Each man in the trenches required food, water, ammunition, to be brought up nightly, a substantial effort just to hold the line. As Peirs indicates in his letters, the trenches and dug-outs required nearly constant maintenance due to rain and the high water-table.

Peirs seems happy to have gotten a Primus stove, which he evidently almost blew up, and he is using it to heat his tent before bed. Primus stoves were reasonably popular for outdoor enthusiasts and accompanied many famous explorers and expeditions in this period. No doubt, this was a worthwhile investment in his comfort.


http://jackpeirs.org/old/letters/12-november-1915/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 9:20, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:11    Onderwerp: Reageer met quote

De nederlaag van Caporetto en diens gevolgen, 12 november 1917

De Twaalfde Slag aan de Isonzo eindigt, hoofdzakelijk omdat de Duitsers en de Oostenrijks-Hongaren zonder voorraad zitten.

Hoewel de Italiaanse opperbevelhebber zijn front kon stabiliseren, hebben zijn troepen zware verliezen geleden : 30.000 doden en gewonden, 275.000 gevangenen en een nog groter aantal deserteurs. Daarbij hebben de Italianen 2.500 kanonnen, een groot aantal voertuigen, en nog erger munitie en voedselvoorraden verloren. Aan de kant van de Duitsers en de Oostenrijks-Hongaren zijn de verliezen nog "aanvaardbaar" te noemen : 20.000 manschappen, aangezien het groot offensief. Eind 1917 komt het front zeer dicht bij de stad Venetië.

De Italiaanse verpletterende nederlaag heeft meerdere gevolgen gehad : Ten eerste werd generaal Cadorna vervangen door generaal Armando Diaz, ten tweede kreeg het Italiaanse leger steun van Britse en Franse legereenheden op het front van de Piave. Ten derde - en wat belangrijker is,- de Italianen hebben een andere kijk op de oorlog. Tot eind oktober 1917, leek de oorlog heel ver weg, buiten het nationaal territorium. Maar vanaf de slag van Caporetto, bijna volledig op Italiaans grondgebied gestreden, is de oorlog zeer dichtbij gekomen. Nieuwe themata worden door Italiaanse politieke figuren (Gabriele D'Annunzio en Benito Mussolini) gehanteerd, zoals de omvang van de nederlaag en het Vaderland is in gevaar. Vele Italiaanse burgers hebben de oproep gehoord en zich aangemeld bij de legerkazernes.

http://www.14-18.bruxelles.be/index.php/nl/nieuws-van-het-front/oorlogsverrichtingen/galerij-krijgsverrichtingen/2731-de-nederlaag-van-caporetto-en-diens-gevolgen-12-november-1917
Ook hier: http://www.historyofwar.org/articles/battles_caporetto.html
Broodnodig kaartje: https://www.themaparchive.com/caporetto-112-november-1917.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Nov 2018 9:15, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:13    Onderwerp: Reageer met quote

TANK CORPS WAR DIARIES: 7-12 NOVEMBER 1917

12th November
A Battalion: Nos 1, 2 & 3 Companies detrain at Bray.
C Battalion: Commanding Officer, Adjutant and Lt Col Truerman DSO (attd) visit line. Transport lines and lying up places visited. Tanks being completed for action all day. Weather – fog up till about mid-day, then cleared up till about 2.45 pm, when thick fog started again. No frost at night.
F Battalion: Preparations continued for move to forward area, and reconnaissances of ground over which the Battalion will operate carried out, and lying up places selected.
H Battalion: Demonstrations and fixing of fascines on Tanks.

https://tank100.com/training-combat/war-diaries-7-12-november-1917/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:17    Onderwerp: Reageer met quote

William Mitchell Clarke - 12 November 1916 - Oundle School

William Michell Clarke, a Grafton boy, died on the Somme and was the last Oundelian soldier to be killed there in the great battle of 1916. According to the Oundle School Memorial Book, he was killed in action on 11th November 1916, two years to the day before the Armistice which ended the War. In fact, regimental and cemetery records show that he was killed by a shell on the 12th November. He came from Bristol and was named after his grandfather, another William Michell Clarke who had been a surgeon. The younger William’s father, John Michell Clarke was an even more eminent doctor in Bristol becoming vice-chancellor of Bristol University in 1911. He was a Caius College, Cambridge man and was in charge of one of the big military hospitals in Bristol during the war, apparently working himself to death in 1918 at the age of 58, having achieved the rank of Lieutenant-Colonel.

Although he had been a Clifton College boy, John Clarke sent his second son William to Oundle. He was in Grafton from January 1911 to the summer of 1915. On leaving, he immediately joined the South Midlands Royal Engineers and received a commission as 2nd Lieutenant in October 1915. He reached France in September of 1916 and was killed on the Somme just two months later in the last days of that unfortunate campaign. Even though winter was approaching and no breakthrough now possible, the British commanders were still keen to impress the French and the politicians and public back home with some sort of victory on the Somme. In this they failed, and William Clarke paid with his life. He lies buried at Martinpuich British Cemetery, south-west of Bapaume, close to where he fell. He was 19 years old at the time of his death.

https://www.oundleschool.org.uk/William-Mitchell-Clarke-12-November-1916?returnUrl=/World-War-I-
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:23    Onderwerp: Reageer met quote

Front page of The Times-Picayune, New Orleans, 12, November, 1915.

Photo of and prominent article about newly unveiled statue of P.G.T. Beauregard.

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Times-Picayune_Beauregard_Statue_12_Nov_1915.jpg
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Nov 2018 9:25    Onderwerp: Reageer met quote

Meerle tijdens de Eerste Wereldoorlog - De dagboeken van burgemeester Lodewijk Van Nueten (1914-1918)

Vrijdag 12 november 1915
Geheel den nacht wind, stormachtig en donker. Altijd geregend, ook geheel den dag, regen regen. Overal nat en buien neven een.

Van oorlog terrein weet ik niets als te herhalen. Wij hoorden gisteren weer zwaar geschut westwaarts en lezen nu dat de Franschen veel hebben beschoten in Vlaanderen, maar alles zonder uitslag.

De eieren zijn nu 11 centen. Zoo hebben wij ze betaald bij Jaak Bloekens voor ons eigen gebruik.

Dezen middag komt er een télégramme om op 16 Nov. 20 tonnen haver te leveren en 15 ton strooi op 22 Nov. en 15 ton strooi op 24 Nov. Dat zal de boeren niet aanstaan, maar wat er aan te doen. Wij hebben nog 92 zakken mais te verdeelen. Wij zullen de boeren die haver leverden wat meer mais geven, dat zal al wat troosten. Aardappelverkoop is vrij, maar men wil niet aan de grootste prijzen.

Gisteren heeft men aan den draad al de karren der boter kramers onderzocht, de boter doorgesneden met een draad en al vleesch dat niet gekeurd was aangeslagen. ook de beuknoten die er bij hadden. Ik weet den uitslag niet. De laatste woensdag waren er meer dan 50 stuk vee aan den draad verkocht.

Veel werk. Ik maak de rekening op voor de militaire leveringen.

Te veel werk, zwaar werk.

http://www.meerle14-18.be/2015/11/12/vrijdag-12-november-1915/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group